Dziś jest 7 rocznica mojego ślubu, z mężem jesteśmy parą od 16 lat, byliśmy dla siebie pierwszymi partnerami. Mąż pochodzi z rozbitej rodziny, rodzice się rozwiedli, ojciec stosował przemoc wobec matki i ją zdradzał, po ich rozwodzie matka zaczęła się znęcać nad dziećmi i jednego z braci (czyli mojego męża) zabrali do siebie dziadkowie, a matka jakby o nim zapomniała, układała sobie życie na nowo nie myśląc o zabraniu go z powrotem.
Poznaliśmy się na studiach i bardzo mocno związaliśmy ze sobą, ja jestem dda, on z taką przeszłością... byliśmy tylko dla siebie. Po podjęciu pierwszej pracy mój jeszcze wtedy chłopak dał się omotać koleżance z pracy, samotnej matce z dzieckiem, sam mówił że ma jakiś syndrom samotnych matek i chęci ratowania ich.. Rozstaliśmy się na pół roku, on szybko zrozumiał że nie chce tracić tego co było, wróciliśmy do siebie i za półtora roku wzięliśmy ślub.
Pół roku temu powiedział mi że odchodzi ode mnie bo koleżanka z pracy z którą się świetnie dogadywał to jednak coś więcej i chce być uczciwy w stosunku do mnie. Przez dwa tygodnie umierałam na jego oczach, nie jestem z tego dumna ale przejrzałam mu telefon i przeżyłam największy w życiu szok, wspólne zdjęcia, czułości, plany kupna domu i wspólnego życia. Ta kobieta ma trójkę dzieci, jest po rozwodzie, ma trudną sytuację, jedno dziecko wymaga szczególnej opieki. Po miesiącu mijania się w mieszkaniu (mąż się nie wyprowadził) stwierdził że za mną tęskni i nie wie co robić.. Zaczął normalnie wracać po pracy, robić zakupy itd. Ja przez tę sytuację odstawiłam leki od psychiatry bo poczułam się już "dobrze", że wrócił więc jakoś się wszystko poukłada... I tak układa się już cztery miesiące... Śpimy w osobnych pokojach, jemy razem posiłki, czasem pojedziemy połazic za miasto i tak to trwa. Ta sytuacja wstrząsnęła mną ale jego dosłownie sponiewierała, mąż zaczął chodzić na terapię, bierze leki na depresję po których jak twierdzi jest zobojętniały na wszystko. Czekam ale tak naprawdę nie wiem na co, postawiłam ostatnio ultimatum że jak nie pojejmie jakiejś decyzji ja się wyprowadzę i nie zrobiło to na nim większego wrażenia.. Z tamtą kobietą utrzymuje kontakt telefoniczny, tzn piszą że sobą czy jak twierdzi mąż - on tylko odpisuje, nigdy nie pisze pierwszy.
Nie mamy dzieci. Między nimi z tego co powiedział mąż doszło jeden raz do zbliżenia. Mąż jest osobą bardzo emocjonalną, silnie przeżywającą, nie raz zdążyło się że płakał razem ze mną.. I sytuacja wygląda tak że zamiast martwić się o siebie, myślę o nim i jest mi go szkoda.. Czy tutaj jest jeszcze na ci czekać?