Nim zdecydowałam się zalogować na tej stronie i opisać mój przypadek zdrady, postanowiłam poczytać Wasze historie. Historie zdradzonych, nie kobiet lub mężczyzn a ludzi. Historie zwyczajnych osób którzy kochali i kochają, zaufali i stracili, upadli i się podnieśli lub upadli i nie mogą wstać. Każda historia ściska gardło i w każdej historii widzę samą siebie. Widzę człowieka złamanego, bezsilnego modlącego się żeby się obudzić i zapomnieć o złym śnie. Dziesięć lat związku, dwa lata po ślubie, dwójka dzieci, nowy dom w kredycie i kot( kot bez kredytu oczywiście:)) Mój mąż mnie zdradził. Jak się o tym dowiedziałam?? Banalnie. Syn chciał telefonik(przekleństwo i wybawienie dzisiejszych rodziców) Mój rozładowany a mąż spał więc pozwoliłam sobie wziąć jego telefon. Nie mam w zwyczaju sprawdzać prywatnych wiadomości ale rozmowa była nie wygaszona a tam, ON: kocham, ONA: :* :*, ON: tęsknię, ONA: :* :* :*, Kolana się ugięły, na sekundę zrobiło się ciemno. Uczucie jakby fala tsunami wszystkich uczuć uderzyła wprost na Ciebie. Wszyscy znacie to. Odpisałam tylko kobiecie że jestem żoną i że zapisałam sobie ich rozmowę. Tak też zrobiłam i wysłałam do siebie. Szczęście jego że byli goście w domu. Zachowałam pokerową twarz co dało mi czas na przemyślenie. Oczywiście musiałam wyjść z domu na chwile żeby dać upust emocjom, rozpaczy, ZDZIWIENIU i ogólnej bezsilności. Zawsze w towarzystwie miałam opinię twardej baby które wie czego chce która się nie poddaje itd. W tym dniu byłam jak niemowle, bezbronna i naga. Goście poszli, dzieci spały, mąż spał a ja i choinka stoczyłysmy walkę na ringu. Upiłam się, wypłakałam, wyżyłam się na choince, znów się wypłakałam i mocno ale to mocno myślałam o moim i NASZYM życiu. Rano jak się obudziłam wiedziałam tylko że albo zostanie albo odejdzie i że to będzie jego decyzja. Rozmawialiśmy długo o naszym życiu. Długo i szczerze. Rozmawialiśmy o tym że przestaliśmy ze sobą rozmawiać(dom, praca, dzieci, dom, praca, dzieci). Sex był czymś o czym dawno zapomnieliśmy, unikaliśmy siebie jak wrogów największych. Praca, dzieci, praca, dzieci. W tym wszystkim zapomnieliśmy że jest jeszcze małżeństwo. Dałam NAM szansę jeszcze jedną. Mąż przyznał się że nie oprócz pisania nic między nimi nie doszło( wyznanie to nie wpłynęło na NIC tak samo wszystko bolało) Dałam jeden jedyny warunek że nie będzie się kontaktować z TĄ osobą ani ona z nim. Nie będą współpracować i jeśli jedno z nich się odezwie ma dać znać. Oczywiście złamana została obietnica usprawiedliwiana że musiał dokończyć projekt a nie chciał mnie informować ponieważ nie chciał martwić. Jestem w stanie to zrozumieć jednak w głowie mam cały czas syrenę. Cały czas mi huczy alarm. Na każdy dźwięk dzwonka w telefonie wszystko podchodzi mi do gardła. Nie śpię, nie jem, nie ma mnie, nie śmieję się. Stałam się osobą obsesyjnie zazdrosną. Moja samoocena spada do zera. Cały czas mam wielki żal. Jestem świadoma że do złego stanu naszego związku przyczyniliśmy się razem ale za zdradę nie chcę siebie obwiniać. Obiecałam że nie powiem nikomu ale samej jest mi bardzo ciężko. Dlatego zdecydowałam się napisać na forum mój przypadek. Od tego czasu minęło dwa tygodnie. Staramy się rozmawiać a ja staram się śmiać z tej sytuacji. Cóż mi pozostaje. Nie chcę stracić rodziny ale nie chcę też stracić siebie w tym wszystkim. Boję się cały czas że znów mnie oszuka że kiedyś znów będzie szukać pocieszenia. Staram się na wszystko patrzeć optymistycznie. Wiem że długa droga przed nami.