A może zdrada to nic takiego? Może to naturalne i nie ma potrzeby roztrząsania? Tylko czemu tak bardzo boli? Jestem sama, nie mam z kim porozmawiać, bardzo potrzebuję wsparcia dlatego licze na to, zę ktoś tutaj odpisze... Okolo 2 tyg temu okazało się,że mąż (nazwijmy go K. ) mnie zdradza. Gdyby się dowiedział, że napisałam cokolwiek n a forum, to pewnie byłby zażenowany. Mam nadzieję, że się nie dowie
Ale może od początku. Jesteśmy małżeństwem od kilku lat, właśnie obchodziliśmy rocznicę. Przygotowałam kolację, ładnie się ubrałam, był całkiem miły wieczór. Mamy dwoje małych cudownych acz wymagających dzieci, którymi zajmuję się głównie ja. Ale żeby nie było mąż jest wspaniałym tatą i wiem, że kocha swoje dzieci ponad życie. Łączy nas również wspólna firma, w którą bardzo się angażujemy (tutaj głównie mąż, choć dla mnie praca jest również ważna). Ważną kwestią jest też różnica wieku pomiędzy nami, bo mąż jest prawie 19 lat starszy ode mnie. Mimo to mamy wiele wspólnych tematów i generalnie dobrze się rozumiemy. W ogóle nasz związek to była walka ze światem, który nie akceptuje takiej przepaści wiekowej. Długo by pisać. Ale udało się i zostaliśmy małżeństwem. Zanim się pobraliśmy K. był kawalerem, bez dzieci , wyszedł z kłopotów finansowych, marzył o założeniu rodziny. Był wcześniej w związkach, jednak przez długi nie chciał założyć rodziny, żeby nie obarczać problemami innych. Pomyślałam, że jest dobrym człowiekiem, a ja mogę być dla niego szansą na szczęśliwe życie. Byłąm wtedy bardzo młoda, ale myślę, że dojrzała jak na swój wiek, dlatego nas do siebie ciągnęło. K. był dla mnie pierwszym mężczyzną. Pierwszym pod każdym względem. Pokochałam go po prostu. On mnie chyba też. Na początku naszego związku miałam problem, kompleks n apunkcie tego, że K. ma doświadczenie z kobietami, że stworzył kiedyś relacje, że ma wspomnienia, że będzie porównywał… Ja byłam jak czysta kartka. Wychowałam się w bardzo religijnej rodzinie. I stąd wiele we mnie niepewności, wstydu głównie w sferze seksualności. Mąż nigdy nie powiedział wprost, że przeszkadza mu to jaka jestem, ale często mówił, że po prostu lubi seks. A ja jestem w łóżku jak drewno. Po porodach niechęć do zbliżeń jeszcze się nasiliła, unikałam tego. K. mówił zawsze, że dzieci są najważniejsze, on sobie jakoś poradzi
I poradził sobie . Przypadkiem pzreczyłam SMSy męża do innej kobiety. Obrzydliwe SMSy. Jak tłumaczył później to jego ex. W jego wieku (na szczęśćie, że nie jakaś dziewczyna w wieku rozrodczym) Spotykali się sporadycznie u niej na seks. Ale trwało to podobno już około 3 lat… Musiał dojeżdżać do niej ponad 300km!. Jaka ja muszę być beznadziejna, skoro warto jechać taki kawał drogi do „starej i brzydkiej” baby . Sam ją tak określił. Tłumaczył się klasycznie, że to nic nie znaczy, tylko fizjologia i zaspokojenie potrzeb. Przeprosił, ale czy żałuje? Zostałam zdruzgotana, wdeptana w ziemię… Nigdy nie czułam się tak źle jak tego dnia. Teraz kiedy to piszę towarzyszy mi dziwna pustka i obojętność, choć minęły dopiero dwa tygodnie. Następnego dnia po rozmowie K. był dla mnie bardzo czuły, zapewniał, że kocha, starał się mnie pocieszyć itd., klasyka. Ale po kilku dniach zaczęło wszystko wracać do codziennośći – normalne tematy związane z pracą, większa obojętność, jakby nic się nie stało. Więc zaczęłam się dystansować, żeby wiedział, że jego zachowanie mnie zabolało. Jak teraz analizuję nasze rozmowy sprzed miesięcy, to K. przy okazji np. filmów z wątkiem zdrady wspominał, że to nic takiego, że jak facet ma kochankę to nic nie znaczy, ważne, że by zawsze wracał do żony i i dbał o rodzinę. Niby żartem ale jednak. Wtedy nie myślałm zę to może dotyczyć naszej rodziny… Albo, że jak kobieta ma potrzeby a mąż ich nie zaspokaja, to musi szukać poza domem. Teraz jak to piszę, dopiero widzę jakie to okropne...Myślę, że to taki typ człowieka, że gdybym to ja go zdradziła, to jeszcze by mnie przytulił i powiedzaił ze rozumie. Nie wiem co o tym myśleć. Dlatego tutaj jestem. Żeby dowiedzieć się jak to wygląda z boku. Czeka nas jeszcze wiele rozmów, najbliższa jutro. Chcę się do niej przygotować. Wiem też, że chcę walczyć o rodzinę, choćby nie wiem co, bo mamy naprawdę cudowne dzieci i do tej pory fajne życie…
A może to ja przesadzam? Może to naprawdę tylko fizjologia, a ja robię z igły widły? Pomóżcie błagam...