Witam . Mogę krótko powiedzieć-wróciłam.Nie na tarczy a raczej pod.Nastąpiła powtórka z rozrywki- po siedmiu latach zdradził znowu ale tym razem zakochał się na zawsze- przynajmniej tak twierdzi.Zdradę odkryłam w noc sylwestrową-to możecie wiedzieć jak zaczął się dla mnie ten Nowy Rok.Wtedy umarłam-faktycznie tak się czułam.Mój małżonek kiedy poinformowałam go ,że wiem jak nazywa się jego depresja płakał jak bóbr- tylko do dzisiaj nie wiem czy z żalu,że już wiem czy ze szczęścia że wiem .Miał się zaraz wyprowadzać ale w końcu po dwóch tygodniach czekania sama nieszczęśliwe biedactwo spakowałam.Wtedy zaczął się mój rollercoaster uczuciowy.Od miłości do nienawiści, od płaczu po histeryczny śmiech,od złorzeczenia do błagania o jego powrót/na szczęście tylko w duchu/. Nie ukrywam przed Wami - jest u mnie różnie- są dni smutne ale coraz więcej dni radośniejszych.Złapałam się nawet na tym ,że wyidealizowałam go na maksa- zrobiłam z niego w swoich oczach super mężczyznę, a nigdy nim nie był .Cechował go tzw tumiwisizm.Przez moment nawet zapomniałam jak pił codziennie coraz więcej piw i coraz więcej, jak całymi dniami leżał i spędzał czas przy laptopie albo na telefonie.Podobno teraz nie pije w tygodniu- ale kto uwierzy kłamcy? Łapałam się też na tym ,że myślałam jak spędza czas ze swoją miłością i jacy muszą byc szczęśliwi.Niepotrzebnie sama sobie zadawałam ból-chyba chciałam być nieszczęśliwa.O pierwszej zdradzie wiedzieli tylko ludzie z portalu ale teraz wiedzą już wszyscy moi najbliżsi.Mówię o tym otwarcie- to tez jest jakiś rodzaj terapii dla mnie.A przy okazji zweryfikowałam pewne znajomości i pseudo-przyjaźnie.Są momenty ,że boję się czy dam radę- troje uczących się dzieci i ja aktualnie bez pracy bo nie mogę teraz nigdzie wyjechać ale zaczynam wierzyć w to ,że wszystko będzie ok. Kiedy zdradził mnie po raz pierwszy miałam ochotę jego lampucerze zrobić krzywdę, zniszczyć ją a teraz nowej wielkiej miłości mojego męża tylko współczuję.Jakże musi biedactwo być zdeterminowane żeby zainteresować się ojcem trójki dzieci ,zniszczonym przez ciągłe picie piwska i papierosy, bez wielkich zarobków.Finansowo nie jest zbyt atrakcyjny.Ale mnie mama uczyła oddawać zużyte zabawki bardziej potrzebującym.Na dzień dzisiejszy nie wiem co się jeszcze wydarzy.Ale wiem jedno ,że ja muszę zadbać o siebie, uwolnić się od tej przykrej przeszłości zacząć z optymizmem patrzeć w przyszłość.Wiem,wiem -jest trudno ale jak widać jestem zahartowaną recydywistką.Może ktoś z Was zapytać czy warto było dać szanse skoro nastąpiła powtórka.W moim wypadku odpowiem- tak, po pierwszej zdradzie nie byłam jeszcze gotowa zakończyć ten związek.I jeżeli nie dałabym szansy nam obojgu miałam bym cały czas gdzieś żal do siebie.Wtedy szukałam winy w sobie a teraz już nie.Po prostu trafiłam na karykaturę mężczyzny, na jakiś felerny egzemplarz.W tym czasie dzieci dorosły i widzą więcej i rozumieją więcej- dlatego przez cały czas czuję ich miłość i oparcie.I to jest dla mnie najcenniejsze.Gdzieś przeczytałam zdanie- wiedz,że sytuacja w której tracisz coś, co wydaje ci się najważniejsze i najcenniejsze w twoim życiu, może być momentem w którym otrzymujesz największy dar.I tego się trzymam. Napisane trochę chaotycznie ale Wy rozumiecie.