Trafiłam tutaj przypadkiem i nie żałuje bo przynajmniej wiem, że nie jestem sama w tym swoim "nieszczęściu". Z mężem poznaliśmy sie ok 7 lat temu razem byliśmy 5 lat, gdy zaczelismy się spotykac on byl zakochany po uszy w dziewczynie, która go nie chciala zapytal mnie czy pomoge mu o niej zapomniec a ja glupia sie zgodzilam.
Przez te wszystkie lata bywalo różnie raz lepiej raz gorzej można powiedzieć, że częściej było źle. Mąż wtedy jeszcze chlopak ciągle mial o wszystko do mnie pretensje, że źle się ubieram że źle wyglądam, że do niczego sie nie nadaje i gdyby nie on byłabym nikim. Trwałam więc w poczuciu beznadziei i w przekonaniu, że chociaż nie jestem szcześliwa to bez niego nei dam sobie rady, a on uzależnial mnie od siebie na kazdym kroku, odsunął od znajomych, rodziny...
Zamieszkaliśmy razem było jeszcze gorzej, ciagle kłótnie chcialam to zakonczyc, plakal blagal mowil ze kocha, a ja sie nabieralam i ciągneliśmy to dalej. Zaręczylismy się pozniej zaszlam w ciąże, ślub myslalam jakos to bedzie, myslalam nie bije nie pije czego chciec więcej. Staralam się i bylam dobrą żoną i matką, wzięliśmy kredyt i zaczelismy budować dom, mąż spędzal cale dnie na budowie dom stal się dla niego najwazniejszy, kiedy wracal nie zwracal uwagi nawet na mnie i na dziecko znosilam tą jego obojętnosc tlumacząc sobie że przeciez robi to dla nas zebysmy mieli swoj kąt. W trakcie budowy sprzedalismy moje mieszkanie glownie pod naciskiem meza, tlumaczyl ze przyda się kasa na dom, przeprowadzilismy się do wynajętego mieszkania, którego stan pozostawial wiele do zyczenia, potluczone szyby w oknach odrapane sciany ogolnie tragedia ale coz mąż tlumaczyl ze to tylko chwilowe na czas budowy.
Minęły 2 miesiące a mąż stwierdzil ze oddalilismy się od siebie, że już mnie nie kocha ze byl ze mną tylko z litości.Spakował się powiedzial ze to koniec, dla mnei to był koniec swiata prosilam plakalam blagalam a on nic, wiął walizki i wyprowadzil się mowil ze mieszka u rodzicow. Po wyprowadzce męża żyłam jak roślina pisałam sms dzwonilam blagalam zeby wrocil za kazdym razem ta sama odpowiedź... nie kocham cię:/ Znajomi i rodzina wszyscy mowili mi ze mieszka z kobietą, nie chcialam wierzyc, przyjezdzal odwiedzal corke ale mnie traktowal jak obcą, kiedy chcialam go pzytulic odpychal mnie,ciągle rozmawial przez tel byl rozanielony.
Swój związek ukrywal prawie rok, pewnego dnia cos mnie tknęło i odkrylam prawdę, zabolalo... Okazalo się że powodem wyprowadzki byla wlasnie ta dziewczyna o ktorej chcial zapomniec, nie chciala go bo nie mial pracy i mieszkania i nagle po 7 latach przypomniala sobie o jego istnieniu kiedy budowa naszego domu byla juz prawie zakonczona, kiedy mial juz noze i dziecko.
Mąż zostawil mnie bez dachu nad glową i srodkow do zycia teraz w domu ktory budowalismy mieszka z kochanką i jej dzieckiem, kiedy pytam co z nami bedzie mowi ze ma "wy****" zrobil sie opryskliwy w stosunku do mnie, buntuje dziecko przeciwko mnie i twierdzi ze on nic zlego nie zrobil prawdziwy hipokryta. Nic nie kupuje dziecku, nawet kiedy bylo chore nie hcial dac pieniędzy na leki, mi zabral wszystko pieniądze, samochod, nawet dostęp do internetu odciął. Ta jego nowa kobieta tez nie ma sumienia ani zadnych zasad zabrala mojemu dziecku ojca a mi męza mieszka teraz w naszym domu wiedząc ze my nie mamy wlasnego kąta. Cekam na splate od meza ale to i tak beda marne grosze bo dzialka na ktorej stoi nasz dom jest jego:/ W sądzie toczy się sprawa rozwodowa ja zlozylam pozew z jego winy ale poza tym ze mieszka z kochanką i nas zostawil nie mam zadnych dowodow wiec czarno to widze, nie mam juz sily czasami siedze i placze, ze bylam taka glupia i dalam sie oszukac.