Pierwszego listopada skończyło się moje życie, moje ponad 15-letnie małżeństwo. Co za ironia, że właśnie w Dzień Zmarłych "umarłam" i ja... Bardzo dziwnie jest pisać do obcych ludzi o czymś tak osobistym...ale poczytałam trochę i widzę, że może znajdę wsparcie u osób, które przeszły przez coś podobnego. Przepraszam jeśli ten mój opis nie jest spójny, ale niestety emocje biorą górę, tym bardziej, że jest to bardzo świeża sprawa, a poza tym ja też odczuwam skrajne emocje...
Może zacznę od tego, że jesteśmy małżeństwem od ponad 15 lat, a jesteśmy razem od 18. Mamy 13-letniego syna. Jak w każdej relacji, bywało raz lepiej raz gorzej, może ostatnie miesiące były gorsze... Ale we wrześniu odbyliśmy poważną rozmowę. Pierwszy raz od wielu miesięcy rozmawialiśmy szczerze, było dużo łez i emocji, po obu stronach, postanowiliśmy ratować nasze małżeństwo i zmienić zachowanie w stosunku do siebie. Ja zmieniłam się radykalnie, przestałam w ogóle krzyczeć czy się denerwować na męża (on jest strasznym bałaganiarzem, co doprowadzało mnie do szału). Myślę, że śmierć dwóch osób z otoczenia wreszcie otworzyła mi oczy na to co jest ważne, żeby cieszyć się każdą chwilą, życiem, że nie ma sensu być naburmuszonym czy niezadowolonym. I krok po kroku wydawało mi się, że było coraz lepiej. Mąż też się starał. Był czuły, spędzał z nami więcej czasu, pisał smsy kiedy wróci, jak jakieś spotkanie mu się przeciągało. Życie intymne też zaczęło nam sprawiać radość i czułam się naprawdę szczęśliwa, choć mimo wszystko, gdzieś w środku czułam, że coś jest nie tak...
1.11 o godz. 5:00 rano mąż wstał, ubrał się i wyszedł. Nie było to dla mnie bardzo dziwne, ponieważ cierpi na nadciśnienie i często wychodził rano lub w środku nocy na spacer, co mu pomagało w towarzyszącym nadciśnieniu bólu głowy. Tak było i tym razem. Wrócił ok. 7:30 i położył się do łóżka. Ja wstałam ok.8:00, żeby przygotować placuszki (syn już był przy komputerze). O 10:00 zadzwonił alarm w komórce męża, którą znalazłam w kieszeni kurtki powieszonej w przedpokoju. Oprócz alarmu, pokazała się wiadomość od innej kobiety (niestety również mojej znajomej) zaczynająca się: Dzień dobry. Jak przyszedłeś ledwo byłam rozbudzona....
Nie mogłam czytać dalej. Jedyne co zauważyłam to że o 5:33 mąż wysłał jej pytanie czy śpi...
Rzuciłam w niego telefonem i tak się zaczęła moja gehenna. Nawet jak teraz to opisuję, cała się trzęsę. Po prostu nie mogę zrozumieć co się stało, dlaczego mnie tak potraktował.
Była awantura, histeria, on płakał też, a syn był tego wszystkiego świadkiem. Mąż mi powiedział, że się chyba zakochał. Kazałam mu się wynosić w tej chwili. A przedtem wytłumaczyć synowi sytuację. On oczywiście był bardzo zdziwiony, bo nie ma gdzie. Powiedziałam, żeby poszedł do niej. "Ale stamtąd gdzie ona mieszka, mam daleko do pracy..., może mógłbym tu na kanapie spać...?" (Mąż jeździ do pracy rowerem ok.12 km w jedną stronę). Powiedziałam, że na skrzydłach miłości parę dodatkowych km nie zrobi różnicy....
Od tamtego czasu nie chcę go widzieć, ani z nim rozmawiać. Piszemy do siebie na whatsappie, ale on nalega, żeby się spotkać i porozmawiać.
Syn dostał temperatury z tego stresu, nawet paracetamol jej nie zbił. Łkał przez sen. Ale po pierwszej wizycie u psychologa, wydaje się być lepiej, więc jestem dobrej myśli. Ja też się wybieram do psychologa niebawem.
Targają mną skrajne uczucia. Od rozwodu do wybaczenia... Ale obecnie jestem skłonna temu pierwszemu, bo cóż to wybaczać jeśli dana osoba się zakochała? To nie tylko seks, ale i miłość, lub zauroczenie...
Wczoraj znalazłam jego wiersze do niej, o tym ich rodzącym się uczuciu. Znalazłam też coś w rodzaju jego wyznania, o tym wszystkim i co z tym można zrobić. Wśród jego propozycji jest np. żebyśmy zrobili sobie przerwę, żeby on miał czas na tą fazę eksploracji (myślę, że to dlatego iż być może nie jest pewny co do "niej", ona jest bezdzietną mężatką, ale ma jakiś dziwny układ z mężem, że nie mieszkają razem-jest też koleżanką mojej bratowej i pracuje z jej mężem). Nie będę na niego czekać jak on będzie sobie sprawdzał czy ta czy inna, a może najlepiej wrócić do żony. Pisze co prawda, że mnie kocha, ale też, że jest wiele rodzajów miłości. Nie będę tu przytaczać wszystkich jego wywodów, bo to raczej nie ma sensu.
Chcę wspomnieć, że mam poparcie rodziców, siostry, i nawet bratowej i teściowej, choć w małym stopniu ta ostatnia próbuje mnie skłonić do tego, żebym nie spieszyła się z żadną drastyczną decyzją.
Trochę mi ulżyło, to pisanie, i chciałabym prosić o jakieś wsparcie... co myślicie o tej sytuacji...?
Czy panowie rozumieją jego zachowanie? Najbardziej mnie boli fakt, że nie powiedział mi o tym swoim zakochaniu wcześniej, bez obecności syna, że nie mogliśmy go uchronić od tej awantury, a muszę nadmienić, że mój mąż ma doktorat z psychologii.
Boli mnie też, że spotykaliśmy się z tą "znajomą", a oni wtedy po kryjomu robili ze mnie idiotkę. Teraz z perspektywy, analizując jego zachowanie, rzeczywiście w jej obecności nie okazywał mi czułości, nie chciał brać za rękę ani przytulić, był nad wyraz milczący, a ja się produkowałam, ona też trajkotała... Nie rozumiem jak można w tak perfidny sposób skrzywdzić kobietę, z którą się dzieliło życie przez tyle lat...? Może ktoś pomoże mi to zrozumieć?
Przepraszam, już kończę...