To co tutaj napiszę będzie bliższe strumieniowi myśli niż opisanej sensownie historii, ale nie wiem jak sobie z tym poradzić.
Zarówno ja jak i moja żona (niekiedy nazywana tutaj I) jesteśmy lekarzami na początku swojej kariery, po ukończonym stażu podyplomowym. Z przyczyn czysto racjonalno-zawodowych zdecydowaliśmy się pójść na obowiązkowy 13-miesięczny staż podyplomowy do 2 różnych szpitali. Jak się okazało blisko 2 lata później, był to jeden z największych błędów mojego życia.
Zaczęło się niewinnie, jak zawsze. Żona poznała tam także lekarza, w tym samym wieku ale na nieco późniejszym etapie kariery. Zakolegowali się - była z tym otwarta, nie kłamała, przynajmniej jeszcze nie wtedy.
Ale ta znajomość trwała dalej. Od rozmów o pracy w pracy przeszli do rozmów o pracy na Messengerze. Potem do rozmów prywatnych. Potem spotkaliśmy się w dwie pary bo - mind you - mężczyzna ten (w dalszym ciągu będę go nazywał K, bo jak się okazało jest on po prostu k***ą, a że jego imię zaczyna się na J, ale zdrobnienie już na K to tylko bardziej pasuje) także był żonaty.
Pierwsza lampka alarmowa zapaliła mi się gdy żona zapytała się czy mam coś przeciwko żeby spotkali się na kawie, bo K ma problem w związku i potrzebuje kobiecej perspektywy. Na tym etapie sam poznałem K i żonę K i wydawali się być w porządku ludźmi. Cytując klasyka "wódkę razem piliśmy", więc stwierdziłem - czemu nie? O godzinie 15, w miejscu publicznym, w mieście z rodzaju każdy każdego zna - niech idzie. Nie podobało mi się to, ale w drugą stronę przegiąć też nie mogłem, ograniczanie partnerom tego z kim mogą mieć luźno-koleżeńską (wtedy) relację też jest niesamowicie toksyczne.
Potem były kolejne kawki. Nie często, raz na miesiąc - dwa.
A potem był pierwszy zgrzyt. Zaprosił ją do siebie do domu by być sam na sam, ale ona przedstawiła to jakby miała tam być też żona K. Nie myślałem o tym, bo niestety ze względu na pracę miałem wtedy dyżur więc nie mogłem do nich dołączyć. Do tego że było to spotkanie solo przyznała się od razu, ale post factum. Wyjaśnienie? "Sama była przekonana że będzie tam Agnieszka". A jednak przez całe to spotkanie nie odpisywała na żadnym komunikatorze ani nie odbierała telefonów - kobieta która nigdy nie rozstaje się ze swoim telefonem. Wtedy wciąż jeszcze nie podejrzewałem nic więcej, w końcu gdyby chciała coś ukryć to mogła nic nie mówić, z żoną A łączyły mnie tylko 3 wspólne wyjścia na przestrzeni - wtedy - 2 lat. Nie dowiedziałbym się gdyby się nie przyznała.
I tak ta relacja trwała. Powiedziałem, że nie czuję się komfortowo z ich spotkaniami więc przestała, przynajmniej oficjalnie. Ze względu na specyfikę pracy po 50-60h tygodniowo miała bardzo dużo możliwości żeby się spotkać z nim za moimi plecami ale tego nie wiem i nigdy się nie dowiem.
W międzyczasie dowiedziałem się że problemy w małżeństwie związane były z tym że facet emocjonalnie zdradził swoją żonę w każdy możliwy sposób. Flirty, romanse, bujanie się z "powinienem się rozwieźć czy nie" - dzięki żonie miałem relację na żywo, co tylko podbudowywało moje zaufanie wobec niej, ale osłabiało wobec niego.
Listopad 2024, jesteśmy 3 lata w czas trwania znajomości. Pewnego poniedziałku po pracy (przypominam że I pracuje w tym samym miejscu co K, tylko na innym oddziale)I powiedziała, że się pokłócili. Na amen. Na zabój. Koniec znajomości. Poszło o to że K grał w tenisa kiedy I napisała mu że jego zachowanie wobec jego żony jest chujowe, a on obraził się za to że 'zniszczyła mu czas wolny". Cóż, a przynajmniej to jest wersja którą mi sprzedali. Ponownie, nazwijcie mnie frajerem, ale znając ciężki charakter obojga - na tym etapie K znałem już jak "kolegę kolegi - uwierzyłem w to. Ich ciężka kłótnia "na zawsze" trwała 4 dni.
Nastała cisza. Nie dostawałem żadnych komunikatów dotyczących ich relacji, a te które mi przekazywała I byłī raczej niepochlebne.
Luty 2025. Znowu się pokłócili, tym razem na amen. Nie chciała mi powiedzieć o co, tylko że ma to związek z małżeństwem K.
Aż nadeszła niedziela 02 marca 2025.
Moja kochana, najdroższa żona spierdoliła. Popełniła dwa kolosalne błędy.
Primo, gdy byliśmy na wyjeździe z pewnych przyczyn ustawiła w laptopie to, że nigdy nie wchodził on w stan wstrzymania, chyba że się go zamknie.
Drugiego się domyślacie pewnie - śpiesząc się wieczorem na siłownię zostawiła otwartego laptopa. Otwartego na Facebooku. Nie miała otwartych żadnych okien rozmów, ale kojarzycie te takie kulki po prawej stronie ekranu ze zdjęciami ludzi z którymi się ostatnio rozmawiało. K tam był, na samej górze.
I tutaj mój grzech - nie otwiera się cudzych komunikatorów. Ale to zrobiłem.
Rozmawiali.
Cały czas.
A w niedzielę, w tę samą niedzielę w której uprawialiśmy dwukrotnie seks, niedzielę kiedy - o ironio - zapytałem co z ich relacją, czy cały czas mają kontakt, uprawiali już realny sexting. Nie widziałem dużo bo aż mnie zemdliło.
Wymusiłem po powrocie rozmowę. Była bolesna. Przyznała się do wielu rzeczy których tu nie opiszę. Ale to co mnie najbardziej boli, to co mnie niszczy to to że leżąc ze mną w łóżku po seksie, sextowała z innym facetem. Co więcej, jest cholernym tchórzem. Nawet przyznając się wielokrotnie kłamała. Musiałem łapać się nieścisłości żeby wyciągnąć informacje. Na prośbę o pokazanie najgorszej wiadomości powiedziała mi że nie może, bo "od razu ją usunęła, tak się wstydziła".
Dopiero we wtorek przyznała się że usunęła ją W MOJEJ OBECNOŚCI, KIEDY ODWRÓCIŁEM SIĘ NA 5 SEKUND.
Wiem co było przed usuniętą wiadomością i wiem co było po. Szło to mniej więcej tak
I - ale mnie bolą plecy po treningu
K - wymasować Ci placki? wiesz, że ja zawsze bardzo chętnie
K- co prawda wolę masaż biustu, ale Twoimi plecami też się zadowolę
I - <usunięta wiadomość>
K odpisał coś pozytywnego, nie pamiętam co - I wyrwała mi wtedy swój telefon.

Po długich rozmowach i konfrontacjach, jej ciągłym przepraszaniu i kajaniu się I zablokowała K na wszelkich komunikatorach i na moich oczach napisała wiadomość że jeśli cokolwiek było między nimi to koniec.

Ale co z tego? Nie ufam jej. Nie wierzę w żadne słowo. Podczas przyznawania się złapałem ją na kilkudziesięciu kłamstwach, niedopowiedzeniach i przeinaczeniach. Co z tego, że otwarcie mówi, że to jej wina, skoro na prośbę o jakikolwiek dowód na poparcie jej słów reaguje natychmiastową odmową. Co z tego że lamentując podyktowała mi swoje hasła do telefonu i laptopa skoro pilnuje ich jak oka w głowie, żeby zawsze i jedno, i drugie mieć przy sobie? Nawet teraz, w tej sytuacji, wszystko co robi wydaje się być nieszczere.

Wczoraj po powrocie z pracy przyłapałem ją łkającą i grzebiącą w śmieciach "bo nie może znaleźć obrączki". Obrączki której nie nosiła od 1,5 roku "bo cały czas zakłada rękawiczki i się boi że ją zgubi, a łańcuszki jej przeszkadzają". Przypomnę, też jestem lekarzem, i mi jakoś obrączka na szyi nie przeszkadzała.
Znalazłem te obrączki, leżały na szafce przy łóżku, wpadły po prostu pomiędzy 2 książki. Wielce szczęśliwa powiedziała, jak cieszy się, że je znalazłem.

I NAWET TO BYŁO DLA MNIE NIESZCZERE. Wydawało się performatywne, tak jakby zaplanowała całą sytuację by pokazać mi jak bardzo jej na tej obrączce zależy.

A to tylko kwestia emocji.

Seks. Nie wiem czy był. Nie dowiem się tego. Mogę opierać się na domysłach. I przyrzeka że nigdy nie spotkała się z K za moimi plecami, że zawsze wiedziałem o spotkaniach. Ale co z tego, skoro godzinne kawy przedłużały się czasami do 3-4 godzin w trakcie których była absolutnie niedostępna "bo nie chce siedzieć w telefonie jak się z kimś spotyka". Mamy wspólne konto więc widzę, że czasami faktycznie były opłaty w kawiarniach czy barach z drinkami. Ale były wyjścia gdzie nie ma żadnego "finansowego" śladu, twierdzi że płacili na przemian, raz on, raz ona.
Ale fakt że moment "rozkwitu" ich romansu, okres od ok. września 2024 do końca stycznia 2025 był także okresem kiedy I zawsze bolała głowa, bolał brzuch, źle się czuła, była zmęczona pracą albo wprost nie miała ochoty sprawia że - na tyle na ile znam jej libido - jeśli przez 8 lat związku miała ochotę na seks co 2, góra 3 dzień, a nagle na przestrzeni 4 miesięcy spaliśmy ze sobą 2, może 3 razy z czego - z mojej perspektywy - co najmniej raz zachowywała się być niezainteresowana, pomimo tego że to ona zainicjowała.

Nie wiem co myśleć. Nie wiem co robić. Nie wiem co się stało. Nie znam rzeczywistości, realiów, faktów.

Nie wiem.

Jesteśmy wciąż młodzi, mamy po 29 lat, małżeństwem jesteśmy 2,5 roku. Wiem, że jeśli to zakończę to ja będę "ustawiony" - jeden z samochodów oraz mieszkanie są moje na własność, jako majątek sprzed małżeństwa. Jeśli finanse mamy przeciąć na pól to mi to nie przeszkadza, ze względu na zakup samochodu oszczędności finansowo mamy na tyle niewiele że w ogóle mnie to nie zaboli.

Mówię to tylko po to żeby to podsumować - nie wiem czy chcę rozwodu. Mimo wszystko jest we mnie jakaś część która wciąż ją kocha. Ale kiedy się na nią patrzę jest mi niedobrze, czuję wstręt. Myśl o dotyku czy przytuleniu się wprost mnie obrzydza.

W tym całym chaosie pewny jestem tylko jednego - w poniedziałek wykonam test na STD.