Męża poznałam chwilę przed maturą ponad 10 lat temu. Nie zrobił na mnie dobrego pierwszego wrażenia. Taki typ cwaniaczka na pierwszy rzut oka.😁 Szpanował na potęgę szczególnie z alkoholem. Dodam ,że ja wtedy nie zwracałam szczególnie uwagi na mężczyzn, wolałam książki i naukę. Byłam potocznie zwaną Kujonką. Spoliczkowałam go kiedy zaczął się delikatnie rzecz ujmując niestosowanie zachowywać w stosunku do mnie. Kolejnego dnia na mój widok oblał się rumieńcem wstydu. 😁No i na tym myślałam, że zakończy się ta burzliwa i dziwna znajomość. Po dwóch tygodniach nagle do mnie napisał czy nie chciałabym pójść z nim na wesele jako osoba towarzysząca. Początkowo dostał kosza bo nie chciałam iść gdziekolwiek z kimś kogo nie znałam. Na odczepnego też mu tak powiedziałam, że musiałabym go poznać no i zamiast dać sobie spokój pewnego weekendu się u mnie pojawił w domu. Zaczął przyjeżdżać coraz czesciej, żebym go lepiej poznała i zgodziła się pójść na wesele. No i się zgodziłam. Jak to mówią od wesela do wesela. 😁Po trzech miesiącach się oświadczył, a po 5 byliśmy już po ślubie. Straciłam głowę zupełnie, po prostu się zakochałam, pierwszy raz w życiu i tak na zabój. Miałam inne plany, inne cele, studia, pierwszą prace, mieszkanie w dużym mieście. Zostawiłam wszystko w przeciągu kilku miesiecy bo i zmieniło się wszystko. Był moją pierwszą miłością. Mąż jest starszy 9 lat ode mnie i jak to mówiła moja Mama z" niejednego pieca chleb jadł". Dlatego ze współżyciem wolałam poczekać. Głównie z obawy bo to miał być mój pierwszy raz, ale również dlatego, że chciałam poczekać i zostawić coś tak wyjątkowego w tych czasach dla Męża najlepiej. No i zostawiłam. Pierwszy raz współżylismy dwa tygodnie przed ślubem. Mąż się śmiał zawsze, że to tak asekuracyjne jakby się nie spodobało to jeszcze dać sobie czas na ucieczkę. 😁 Było jak w bajce, żyliśmy przez pewien czas jak we śnie. No ale niestety kiedyś trzeba się obudzić. Moje przebudzenie było dość brutalne. To moja wina, nie znaliśmy się tak naprawdę wogóle, nagle dwoje obcych ludzi zamieszkało razem i zaczęły się problemy. Byłam młoda, głupia, strasznie naiwna jeszcze. Myślałam, że jeżeli żyjemy razem to tak naprawdę razem. Nie ma sekretów, tajemnic, przysłowiowego trupa w szafie. Okazało się że Mąż nigdy nie był w takim normalnym związku jak na moje poczucie wartości zakładało. Myślał, że każde będzie żyć swoim życiem, a łączyć nas będzie głównie łóżko i się zdziwił. Dość szybko przyłapała go na pierwszym kłamstwie. Niewinnym, z perspektywy czasu patrząc, ale istotnym bo podważyło to moje zaufanie do niego. No, a później poszło lawinowo. Okazało się, że ma dość spore długi zrobione za kawalerskiego życia, o których nie raczył mnie poinformować. Bo to według niego nie była moja sprawa. Chciał je spłacić sam bo sam je zrobił. Nigdy nie zrozumiem męskiego honoru i dumy. Pierwszą kłótnię mieliśmy za sobą i jakby nie było o co tylko o pieniądze. Mój Mąż to straszny bałaganiarz nic nie wyrzuca nie chowa. Tak trafiły w moje ręce pisma o zadłużeniu. Później to nagle się zaczęło zmieniać, hasło w komputerze w telefonie. Tak zrobiłam to, chciałam się przekonać z kim mam wkońcu doczynienia, komu poświęciłam życie i z kim je spędzę. Przeszukałam jego rzeczy. Jest na tyle przewidywalny, że złamałam hasła. No i to co znalazłam wcale mi się nie spodobało. Miał widoczny problem zakończenia pewnych tematów i znajomości przed ślubem. Zmiany podejścia z życia kawalera na bycie Mężem. Prowadził rozmowy na różnych komunikatorach społecznych o tematyce erotycznej, ale co mnie zabolało bardziej również osobistej. Prowadził podwójne życie te realne i te wirtualne. Ja nie należałam do żadnego z tych światów. Dzielił sie z tymi kobietami informacjami prywatnymi, na tyle był z jedną mężatka związany emocjonalnie od kilku lat, że nawet wysłał jej nasze zdjęcie ślubne. Porażka. Złamałam się bo jak można układać sobie życie z kimś innym,a będąc w jakiejś emocjonalnej chorej relacji z innymi. Strasznie mnie to zabolało. Na jaw wyszło tyle nowych faktów, że nie nadążałam. Jezu w co ja się wpakowałam . Minęło zaledwie pół roku od ślubu , a dla mnie już było po małżeństwie. Do wszystkich tych kobiet zadzwoniłam, zdobyłam się na odwagę, może głupotę, chciałam poznać prawdę, a jednocześnie dowiedzieć się co robię źle, czego mi brakuje, czego nie umiem mu dać. Przełamała upokorzenie i z chęci walki o swoje małżeństwo słuchałam opowieści od obcych kobiet o własnym Mężu, którego wogóle nie znałam. Nie wiem skąd wzięłam na to siłę. Dowiedziałam się strasznie dużo chyba, aż nadto. Kobietę z którą miał najlepszą relację, znał od kilku lat. Uprawiali cyber seks, ale była dla niego czymś w rodzaju spowiednika. Mówił jej niemal, że o wszystkim. Co mnie strasznie boli i po dzień dzisiejszy. To ja chciałam takiej relacji między nami, być mu nie tylko kochanka, żona, ale i przyjaciółką. Mi nie okazał tyle zaufania co jej. Pomijając fakt zdrady wirtualnej i relacji ciągnącej sie za długo. Dla mnie zaczynając z kimś nowe życie powinno zakończyć się definitywnie poprzednie jego etapy. On tak nie potrafił nie dostrzegał w tym zła, problemu. Reszta panienek, choć było ich trochę to zwykle..... Z uprzejmości nie dokończę. W związku z tą sytuacją spotkałam się nawet z jego byłą dziewczyną, która potwierdziła mi, że żadne z nich nie potrafiło żyć tak naprawdę razem. On miał kogoś na boku, ona też. Ba nawet ślub planowali, ale się rozstali kolejny raz. Potem nagle usłyszała, że się żeni to myślała, że robi jej to za karę, że się posłużył mną, żeby wyrównać ich rachunki. Po tym wszystkim i ja nawet tak zaczęłam myśleć o sobie. Dużo się zmieniło zaczęło układać w całość. Nie tylko mnie tak potraktował i tak zrobił w jajo. Ciężko mi było, ale najgorsze, że dalej szukałam nie jego winy w tym, a swojej i innych. Byłej dziewczyny bo pozwoliła na życie obok siebie, a nie ze sobą. Miał jakieś chore relacje wiecznie, nic normalnego w moim odczuciu. Może stąd to, że i mnie tak potraktował. Podjęłam walkę o swoje małżeństwo, ale nie obyło się bez kary. Kilka dni nocował w pracy zanim wogóle zechciałam go wysłuchać. Wrócił skruszony, a ja przespałam się z nim i wyrzuciałam za drzwi. Chciałam, żeby się poczuł jak i ja, wykorzystany i zdradzony. Mam nadzieję, że tak właśnie było. Dużo żeśmy rozmawiali wkoncu tej nocy. No i w sumie wydawało mi sie, że zapamięta tą lekcje na całe życie. Jasno określiłam swoja wizję związku, swoje cele, wkońcu przestałam się bać powiedzieć cokolwiek. Tą całą sytuację, która się zdarzyła Mąż zrzucił w sumie na mnie. Bo twierdził, że zrobił to głównie w celu znalezienia inspiarcji i nowości do naszego łóżka. Byłam młodą mężatką, seks stanął przede mną otworem, nie bałam się próbować nowych rzeczy i zrobił to niby, żeby spełnić moje oczekiwania, zaczął szukać inspiracji. Słabe było to tłumaczenie. Skończyło się tym, że wkońcu dałam mu drugą szansę, ale na moich warunkach. Zero kontaktu ze światem zewnętrznych pokus, czyli brak kont na jakichkolwiek portalach. Zakończenie dziwnych znajomości raz na zawsze. Mój mąż to dorosłe dziecko alkoholika więc podejrzewam, że ten brak zaufania i zamknięcie w sobie wynikało w dużej mierze też z tego powodu. Więc zaczął uczestnicząc w spotkaniach z psychologiem. Stwierdziłam, że problem jest dużo głębszy i sama nie dam rady magicznie go wyleczyć swoją miłością do niego. Mimo , że dużo dawałam z siebie nie dostawałam dużo w zamian, takie minimum, nie potrafił okazywać uczuć na zewnątrz. No i to bardzo dużo dało, te wizyty u specjalisty. Trwały dwa lata i tyle też było dobrze. Zaczął się otwierać, inaczej mnie traktował. Zdecydowaliśmy się na założenie rodziny i po jakimś czasie pojawił się na świecie nasz syn. Czas mijał rutyna, problemy, szara rzeczywistość. Ja się bardzo zmieniłam pod jego wypływem. Z osoby otwartej zmieniłam się w zamkniętą. Doskwierał mi brak rozmów, zainteresowania moja osobą. Przestałam już mu o tym mówić, dopominać się czegokolwiek. Nie przestałam kochać, ale przestałam reagować. Wtedy historia się powtórzyła teraz już z żywą osobą. Znalazł sobie młoda koleżankę ze studiów, nową powiernicze. Zaczęły się sms, telefony, ukrywanie wszystkiego. Czyłam, że się coś dzieje. Nie maialam już oporów, żeby sprawdzić telefon. No i moje obawy się potwierdziły. Może nie był to jeszcze romans , ale wszystko do tego prowadziło niestety. Wszystkiemu zaprzeczył z początku. Usłyszałam wtedy największą w świecie głupotę. Bo potrzebował rady co ma zrobić i jak mi wynagrodzić to, że zapomniał o rocznicy. Nie zapytał koleżanek mężatek tylko gòwniare, której najdłuższy związek trwał tyle co numerek z kolesiem. Znowu glupia czułam się winna. Pytałam dlaczego nie potrafi się otworzyć przede mną, a z kimś innym potrafi nawiązać świetny kontakt, silną więź. Podejrzewam, że gdyby dziewczyna była zainteresowana czymś więcej niż pisaniem to by doszło do najgorszego. Nie byłoby już naszej rodziny. Znowu płacz, pretensję, żal. Dużo już wycierpiałam. Pewnie gdyby nie syn już byśmy byli po rozwodzie. Teraz sytuacja była bardziej skomplikowana, byliśmy rodziną. To już nie były żarty, w grę wchodziło już nie tylko nasze życie. Sytuacja więc powiedzmy, że został zażegnana. Tak jest i po dzień dzisiejszy. Jestem już z Mężem ponad 10 lat. Pojawiło się drugie dziecko w naszym życiu. Pula ryzyka wzrosła i odpowiedzialność za innych. Niby teraz jest doborze, ale ciągle mnie prześladuje strach, że to tylko chwilowe, że miłość też otrzymujemy tylko na chwilę. Nie żałuje, że dałam nam szanse. Dzięki temu mam cudowną rodzinę, którą każdy chciałby mieć. No, ale ciągle się boję. Nie sprawdzam go nie kontroluje. Dużo się zmienił, został ojcem. Lecz ciągle męczy mnie te poczucie strachu, że znowu zacznie szukać gdzie indziej i znajdzie pokrewną duszę. Bo ja dla niego mimo wielu starań nią nie jestem. Często sama w sytuacjach podbramkowych jak mi brakowało jego wsparcia, chciałam też mieć kogoś kto mnie wysłucha. Tylko nie potrafiłam i dalej nie potrafię. Odrazu cofam się w pamięci i jak dociera do mnie mój ból, wtedy nie umiem. Chyba dlatego chcę to wkońcu z siebie wyrzucić i zostawić za sobą. Czuje, że to już na to pora, żeby wkońcu się przestać bać. Czy każdy związek musi być zawsze taki trudny? Czy każdemu towarzyszy ten sam strach co i mnie? Jednego jestem pewna, nigdy nikomu nie wolno sobie odpuścić. Jeśli kochacie walczcie o miłość, szukajcie błędów nie tylko w partnerze, taż w sobie. Każdemu należy się druga szansa, a jeżeli w grę wchodzą dzieci to już wogóle. Powodzenia wszystkim w trudnej sztuce miłości.