Witam, mam 28 lat a moja teraz narzeczona 26 lat. Zanim się oświadczyłem, zdradzałem ją kilka razy i kilkanaście razy byłem na masażach erotycznych. Byliśmy w związku na początku idelanym, dogadywaliśmy się ale też się uczyliśmy siebie. Ja pracowałem na delegacji więc tylko się widzieliśmy w weekendy. Moje podejście było z czasem takie że szybko chciałem przejść do seksu a moja dziewczyna nie, więc robiliśmy to przez ubranie. Po roku znajomości zaczelismy uprawiać seks, ale jak to początki, nam nie wychodziło. Ja w tym czasie byłem uzależniony od pornografii i masturbacji i szybko dochodziłem. Miałem z tym powazny problem bo chciałem być ogierem w łóżku. Po jakimś roku jak to na delegacji praktycznie codziennie się piło albo paliło trawkę, jak to z chłopami z budowy gdzie są daleko od swoich kobiet. Pierwszy raz przekonałem się aby pojechać do prostytyki z anonsu internetowego jak byłem wypity, chciałem przede wszytkim "poćwiczyć" aby szybko nie dochodzić ale też zobaczyć jak to jest z kimś innym uprawiać seks (nie miałem wcześniej dziewczyny). Jak wyszedłem od niej, to byłem niedostatecznie zaspokojony i znów wróciłem do tej samej prostytutki. Byłem bardzo niedojrzały emocjonalnie, byłem pewien że to jest tylko seks, jak nie powiedzienie swojej dziewczynie ze paliłem zielsko. Po czasie poczułem się okropnie, jednak jakoś to po mnie spłynęło. Potem było jeszcze raz jak z kumplem pojechaliśmy autem pod Mariotta w Warszawie, wzięliśmy jedną prostytutke i ona zrobiła mi dobrze. Tak wiem, głupie to ale miałem wtedy z 20 lat i czułem się po prostu dobrze się bawię na delegacji. Z czasem zmienialiśmy budowy i różne miasta i była przerwa z prostytutkami, łącznie z dwa lata. Ale pech chciał że zacząłem mieszkać z kuzynkami w tygodniu w Wrocławiu, a na weekendy zjeżdżałem do swojej wsi. Zmieniłem pracę na bardziej stresującą i w sumie dobrze się żyło, z dziewczyną która też mieszkała w Wrocławiu ale w innej dzielnicy często się widywaliśmy. Ona wtedy studiowała i była zestresowana bo również pracowała. Byliśmy parą która wogole nie rozmawiała o swoich uczuciach, szczególnie z mojej strony, bo wychowywałem się bez ojca, z mamą która wyparła śmierć ojca nigdy ze mną nie rozmawiała o emocjach. Byliśmy parą która w każdy weekend uprawiała seks, czasami w tygodniu. Obaj to lubiliśmy. Wtedy nie miałem żadnych zainteresowań, lubiłem grać w koszykówkę ale nie chciało mi się szukać drużyny w Wrocławiu. Potrafiłem codziennie z nudów jeździć do restauracji po burgery i jeść z nudów takie śmieciowe żarcie. Tylko praca, masturbacja, żarcie, czasami palenie zielska od którego się uzależniłem (oczywiście moja dziewczyna wiedziała o tym ale nie że aż prawie codziennie). Po czasie zaczęło mnie kusić spróbować anonsów w Wrocławiu. Nie chciałem iść tak "grubo" znów w seks, więc umówiłem się na masaż erotyczny, na którym po sensualnym masażu doszedłem. Nie powiem, spodobało mi się. Stało się tak że w ciągu kilku lat byłem ponad 20 na różnych masażach i czasami na seksie. Czasami jak nie miałem kasy, albo brało mnie sumienie to robiłem dobrze do zdjęć pań z anonsów. Lubiłem tą adrenalnę że robię coś nielegalnego, usuwałem połączenia i smsy, czasami dzwoniłem żeby po sekundzie się rozłączyć i być złym na siebie że jestem taki głupi że to robię, że już tak daleko to zaszło. Byłem wtedy daleko od kościoła, mimo że chodziłem co niedzielę na msze. Czytałem wtedy książki religijne i oglądałem kanały na youtube, wiedziałem że to co robiłem to największe świństwa ale wtedy żyliśmy w luźnym związku, to znaczy byliśmy parą ale bardziej wegetowaliśmy, nigdy nie otworzyłem się na swoją partnerkę tak w pełni. Ona była bardzo kochana, miała ojca alkoholika więc była bardzo wrażliwa, dlatego wszytko przed nią ukrywałem. Z czasem przestałem chodzic na prostytutki, moja dziewczyna wprowadziła się do mieszkania ale do innego pokoju i nocowała z kuzynką a ja osobno. Było różnie, ale kończyło się na masturbacji i pornografii. Byliśmy już długo w związku, dogadywaliśmy się jak mało kto, mamy takie same charaktery. Trochę pod presją rodziców, ale też czułem że tego chce, zaręczyłem się. Wtedy mieszkaliśmy razem od roku, a od dwóch lat nie chodziłem na prsotytutki. Chciałem zacząć uczciwie życie, ale miałem zawsze z tyłu głowy że jej o tym nie powiem, bo bałem się że sobie coś zrobi, była bardzo delikatna, chodź taka cwaniara z zewnątrz. Jakoś pół roku temu zacząłem to przeżywać o wiele bardziej, modliłem się, czytałem Biblię, nawet koronkę o 15 zacząłem mówić, byłem u spowiedzi po kilku latach.Pierwszy raz w życiu beczałem. Czułem że już nie jestem taki silny za jakiego zawsze się uważałem. Zaczęło do mnie docierać co robiłem i że już czasu nie cofnę. Beczałem na samą myśl że ona o niczym nie wie, a już zaczęła planować ślub. Z czasem zaczęła widzieć po mnie że coś jest ze mną nie tak. Pare dni mi zajęło aż w końcu jej powiedziałem. Oczywiście za pierwszym razem nie o wszystkich, tylko kilku zdradach. O dziwo, zraniło ją to ale chyba za bardzo mnie kocha bo mówiła że okej, bardziej by ją bolała zdrada emocjonalna z koleżanką. Na drugi dzień zwolniłem się się z pracy wcześniej i z łzami w oczach powiedziałem jej o kilku masażach erotycznych. Bardziej ją wtedy zabolało bo wczoraj mówiłem że tylko kilka było przypadków. Poza tym masaże są bardziej sensualne, dłużej na nich się bywa. Nie powiedziała mi od razu że wybacza, płakała nocami i widać było ze ciężko jej się pozbierać. Obiecałem jej że już nigdy jej nie zdradzę. W końcu się przed nią otworzyłem, godzinami rozmawialiśmy o emocjach, przyznala się ze tez czasami myślała o mnie tylko w kategoriach żeby ją zaspokoić, miała dwa przypadki gdzie filtrowała z innymi facetami krótko ale nic nie doszło między nimi. Od dwóch lat też była uzależnienia od masturbacji i też mi o tym nigdy nie powiedziała. Napisaliśmy na kartkach wszystkie nasze przemyślenia, ja wszystkie jakie pamiętałem przypadki z prostytutkami i symbolicznie spaliliśmy na ognisku. Czuje ze tworzymy teraz nowy związek, moja narzeczona też tak twierdzi. Jednak, ja który kiedyś po seksie z prostytutką potrafił jechać na burgera, teraz mimo że minęło ponad 2.5 roku boli mnie o wiele bardziej. Nie ma minuty czasami w dniu żebym o tym nie myślał, że takie świństwo robiłem, że nie zasługuje na nią i na szczęście. Niesamowicie gryzie mnie sumienie, dzwoniłem do sióstr zakonnych z poradami jak sobie radzić itp. Mam wizytę u psychologa za tydzień. Teraz, jak minęło trzy miesiące odkąd powiedziałem, jest trochę lepiej. Śmieszne że to wszytko bardziej mnie obciąża psychicznie niż moją narzeczoną. Ona planuje już ślub, jakie będą zaproszenia i kwiaty w kościele. Ja, rozbity emocjonalnie staram się walczyć dla Boga, dla niej i dla siebie, ale codziennie oglądam filmiki na youtube o zdradach czy jak sobie przebaczyć. Zastanawiam się czy powiedzieć mamie, bo prędzej czy później i tak się rodzice dowiedzą, ale wątpię czy to pomoże naszemu związkowi. Boli mnie że postrzegają mnie za idealnego, a ja mam takie grzechy na sumieniu. Bałbym się ich reakcji, pewnie by zerwali zaręczyny, chodź narzeczona mówi że decyzja należy do mnie i mi wybacza, mówi że będziemy jeszcze się z tego śmiać, że bardziej by ją bolało jakbyśmy się rozeszli.
Za 8 miesięcy ślub, a ja mimo że obiecałem sobie, Bogu i jej że już nigdy jej nie zdradzę, to bardziej boję się o swoją głowę. Chcę odpokutować swoje grzechy, mówimy sobie o wszystkim, mówi że łączą jej się teraz puzzle, że rozumie dlatego wtedy przez te lata byłem taki zamknięty w sobie. Docenia mnie że jej o tym powiedziałem i pokazuje jak mi na jej zależy. Ja wiem jak te słowa brzmią po tym co robiłem, ale chyba lepiej to przyjęła niż sądziłem, chodź boję się że po latach może mi zacząć wypominać. Mówi że jak tak będzie robić to sama pójdzie na terapię.
Jest jeszcze jedna kwestia. Moja głowa która jest ewidentnie zaburzona przez tyle lat pornografii. Prawie każdą dziewczynę na ulicy oceniam. Ładna, nie ładna. Mimo że nie mam od razu takiego ze o ale by z nią seks by był fajny, to mam takie obrazy że wyobrażam sobie ją nago. To jest silniejsze ode mnie chodź oczywiście z tym walczę, odwracam wzrok albo myślę o czymś innym. Wiem że powinno zawsze mówić się o swoich kobietach że są najpiękniejsze, ale mój mozg postrzega inne jako ładniejsza od mojej albo brzydsza. Ale zaraz przychodzi myśl że ja już mam swoją połówkę z którą chce spędzić resztę życia i która na mnie liczy.
Nie chce od państwa porad czy zerwać zaręczyny czy nie bo decyzja jest podjęta, bierzemy ślub. Chce tylko poznać państwa opinie z waszej perspektywy, czy ktoś może przeżywał podobne emocje co ja i jak sobie z nimi radził. Wiem że długo się rozpisałem ale czułem że muszę o tym opowiedzieć. Dziękuję za przeczytanie :)