Nigdy nie przeżyłam czegoś gorszego. Moja pierwsza miłość. Mój ukochany, którego uwielbiałam przez lata, zadał mi najgorszy ból W tym roku będziemy świętować 19 lat związku. Bardzo młodo zaczęliśmy być parą. No dobra, prawie pełnoletni, ale jednak szczeniaki. Zachwyceni sobą, zachłyśnieci niesamowitą chemią. To było magiczne. Oczywiście latami się docieraliśmy, a wręcz dorastaliśmy razem i teraz jak patrzę na to z perspektywy lat, to było to, cudowne. Zawsze uważałam nas za zgodną parę. Obcy mówili, że rzadko się widzi takie związki. No, ale...
To ja miałam iść z synem do lekarza. Gdyby nie to może by do tego nie doszło.
Właśnie wtedy spotkał swoją dawną koleżankę. Mój syn wtedy powiedział:"Mama, tata spotkał koleżankę i ona się cały czas uśmiechała do niego". Zapytałam kto to, a on wyjaśnił. Przeszło bez echa.
Dwa tygodnie później usłyszałam, że nasz związek jest kiepski(17lat), że ma mnie dość, że nie mamy wspólnych pasji itd. Ogólnie, że chce odejść bo nawet na mnie patrzeć nie może. Myślałam, że zemdleje. Człowiek, który był mi tak bliski, a nagle go nie poznawałam? Pomyślałam, że udawał tyle czasu? Że się męczył? Ale te wszystkie gesty... nasza miłość nie mogła być reżyserowana. Czułam, że to o nią chodzi, ale twardo wszedł w zaparte.
No, dobrze. Jeśli chcesz odejść to w tej chwili wypier****. I tak zrobił.
Nigdy nie czulam takiego smutku, bólu i rozpaczy. Myślałam, że zaraz się rozsypię i przestanę istnieć. Jak mam żyć bez kogoś, kto był moim światem przez większość mojego dorosłego życia. Dzieci widziały ten rozpad mamy. Nie wiedziały też o co chodzi...dlaczego? Tata powiedział im, że się nie dogadujemy.
Zamieszkał u rodziców, a ja nie mogłam się pozbierać. Nie mogłam jeść, spać, oddychać. Wychodząc z domu bałam się, że zobaczę ich razem i dostawałam takie atatki paniki, że myślałam, że umieram.
Każdego dnia ból był...Mój ukochany, Mój mąż przecież to był. Ja nie chciałam świata bez niego. To mój przyjaciel. Większość swojego życia byliśmy razem.
Nie widziałam go przez trzy tygodnie, aż przyjechał po dzieci. Cała się trzęsłam. Podszedł i mnie przytul. Czułam, jak serce mu wali...
Wtedy nadal nie wiedziałam czy kogoś ma.
Wiecie, jak się dowiedziałam? Bilingi i jej numer co chwilę się powtarzał.
Nie zrobiłam z tym nic.
Nie błagałam, nie przepraszałam, ale czułam się niewystarczająca, bo dlatego na pewno kogoś sobie znalazł, prawda? Bo robiłam coś za mało lub niedobrze.
Zawsze miałam niskie poczucie wartości, ale on je zakopał 6 metrów pod ziemią.
Ona była zupełnym przeciwieństwem mnie. Blondynka, wyszczekana, ale również matka 3 dzieci i mająca męża.
Po tym, jak mój luby zamieszkał z teściami, ona również się wyprowadziła do matki. Jak miałam się później dowiedzieć, to on jej nie prosił o coś takiego.
Wydało się wszystko przez przypadek. Wtedy też doszło do spotkania trójki. Ona mówiła mi, jaka musiałm być beznadziejna, że odszedł i to do zupełnego przeciwieństwa mnie. Jaka okropna jestem. Że go chcę na siłę odzyskać...
Ja nie mogłam w to uwierzyć. Dowiedziałam się później, że to było ich pierwsze spotkanie od dwóch tygodni. Czyli czar szybko prysł. Trochę ponad miesiąc poprosił mnie czy może wrócić. Zgodziłam się.
W międzyczasie przeczytałam ich smsy i myślałam sobie, że widzę dwóch małolatów. Po dwóch tygodni od ich pierwszego spotkania, padały słowa Kocham Cię, Nigdy tego nie czuł*m, Czekał*m całe życie....Jestem najszczęśliwsz*
Wiecie, że chyba te szczegóły, które chcąc nie chcąc do mnie dotarły, bolały najmocniej. Słowa, które usłyszałam.
Zaczęła do niego pisać po tym ich pierwszym spotkaniu. Widzieli się dwa razy zanim się wyprowadził. Tam się pocałowali. Jak się dowiedziałam później, ona traktowała go, jak Boga. Zachwycała się nim. No tak. Patrząc na to, jak wygląda to musiała myśleć że pana Boga za nogi złapała.
Szybko jednak zaczeli się kłócić. Myślę, że po prostu się poznawali. Przecież to nie Ci sami ludzie co 20 lat temu...w szkole. Ona mu pisała, że 20 lat go kocha, że go szukała...eh...Nastolatka, a nie dojrzałq kobieta.
No dobra kończąc już tę historię. Cieszę się, że trafiłam na to forum. Szkoda, że nie wcześniej.
Było bardzo ciężko na początku. Miałam takie paranoje. Bałam się powtórki. Jak miałam wierzyć, że to kłamstwo co mówił jej? Że dopiero zobaczył po 2 tygodniach, co on zrobił. Nam, dzieciom. Że zobaczył, jaka jestem kochana, dobra i czuła. Potrzebował porównania?
I przyszedł moment, kiedy uświadomiłam sobie, że w najgorszej chwili ja przeżyłam. Dałam radę. Umiem żyć bez niego. Choć nie chcę.
Nikt nie uczy bycia dorosłym, rodzicem czy jak sobie radzić z takimi ciosami. Wiem, że każdy potrafi to znieść.
Buziaki.
A