Nie będę orginalna. Widzę, że jest nas wiele, wielu, którzy musieli zmierzyć się z tym bólem lub nadal walczą, bólem zdrady przez osoby przez nas kochane, najbliższe.
Umarłam dwa lata temu....pomału zmartwychwstaje.... Dwa lata temu mój i moich dzieci świat runął, mąż będąc na delegacji jakich miał mnóstwo z pracy, po 16 latach małżeństwa zdradził mnie....najpierw była to niewinna zdrada, bo do seksu nie doszło, jednak posmakował adrenaliny i zachęcony do dalszych spotkań w ukryciu, z dala od domu, wdał się w pół roczny romans, pewnie trwałby dłużej, gdyby nie moja intuicja, czytanie z niego jak z kartki... Oczywiście nie przyznał się, zapierał, kłamał w żywe oczy, kłamał nie tylko mnie, ale nasze dzieci, rodzinę...Czerwone flagi były trzy miesiące wcześniej zanim już miałam pewność i wyrzuciłam go z domu z ciuchami wystawionymi w worach za drzwiami z przypiętym zdjęciem hotelu w którym był z kochanką i z którego wrócił na drugi dzień. Chowanie telefonu, zmiana pinu, dziwne transakcje bankowe, częste delegacje, za które nie miał z firmy zwrotu kosztów podróży, brak bliskości, rozmów, sypiania ze sobą, jakiś planów na kolejne dni, święta, ferie, żadnych wypadów z dziećmi jak zwykle. Na wszystko miał gotowe odpowiedzi, wymówki, potem doszły kłótnie o byle co, czepianie się, obrażanie mnie, agresja, prosiłam o pójście na terapię bo go nie poznawałam, nie chciał, pogroziłam rozstaniem, o dziwo się nie sprzeciwiał, twierdził że tak będzie najlepiej bo się nie dogadujemy, chyba miłość się wypaliła ( tak z dnia na dzień, gdzie imprezowaliśmy na urodzinach znajomego, Andrzejki z rodziną, wypady z dziećmi, itp, wszystko było ok). Po kolejnym nagłym wyjeździe, gdzie nie zastałam go w domu, w odpowiedzi przez tel powiedział, że pojechał do kolegi, wrócił na drugi dzień, miałam pewność, że mnie zdradza, musiałam tylko dowiedzieć się więcej. W międzyczasie chodziłam na terapię bo nie dawalam sobie rady z tym przewrotem w moim myślałam poukładanym życiu, gdzie dzieci nastolatki mają swój świat, a my możemy skupić się bardziej na sobie, bo już nic nie musimy....to na niej dowiedziałam się, że mój mąż to osobowość narcystyczna, że moje małżeństwo to współuzależnienie, że jestem mu podporządkowana, nie mam własnego hobby, mam tylko pracę, dom, a on bryluje, w towarzystwie, na wyjazdach z pracy, robi co chce... Dopiero przejrzałam na oczy, wszystko zaczęło mi pasować. Po wyrzuceniu go z domu, nadal zarzekał się, że nikogo nie ma, nie mam dowodów, wymyślam. Nie miał gdzie iść, wrócił do mamusi, bo jak się potem okazało kochanka mieszkała 300 km od naszego miejsca zamieszkania, spotykali się na seks i pogaduchy w mieszkaniach na godziny lub hotelach. Ona mężatka z dwuletnim wtedy dzieckiem. Nie widząc żadnej refleksji mojego męża, wyrzutów sumienia i chęci zerwania tej relacji złożyłam pozew o rozwód. Wtedy zaczęło się jeszcze większe piekło, grożenie mi policją że piszę nie prawdę w pozwie, oczernianie mnie przed jego rodziną, a wybielanie siebie, i dużo by wymieniać. Teraz już wiem, że to wszystko było że strachu jego, że złości, że został zdemaskowany, że słaba żona okazała się silną przebiegłą kobietą, że już nie może mną manipulować, okłamywać. Z dnia na dzień zerwał tamtą relację, w międzyczasie powiadomiłam jej męża o wybrykach żony ( w tamtym roku się rozwiedli). Czułam się w tamtym okresie jak w filmie, że to nie moje życie, mój mąż nie mógł mnie zdradzić bo, mial wszystko, nie mógł się tak zachowywać, ranić mnie a przede wszystkim dzieci, które były całym jego światem. Uszom i oczom nie wierzyłam co jej opowiadał na temat naszego małżeństwa, mnie, rodziny, sytuacji, ją też od początku okłamywał wykreowal nową postać, swój nowy swiat. Wsumie byłam pod wrażeniem jak można tak na poczekaniu kłamać, wymyślać historyjki. Gdy się otrząsnął, zaczął tracić grunt pod nogami , przepraszał, błagał, a ja byłam wtedy nie wzruszona. Jednak los miał inny plan, wystawił poraz kolejny nasze małżeństwo na próbę, przed pierwszą rozprawą mąż dostał udar. Dzień po swoich urodzinach spędzonych w samotności. Życie uratowałam mu ją.... był u dzieci...w ostatniej chwili, walczył dwa miesiące najpierw o życie potem sprawność. Wiecie kto przychodził do szpitala? Ja, dzieci, matka- teściowa była raz, też nie było z jej strony zainteresowania , gdy prosiłam wcześniej o rozmowę jej z synem, mieliśmy radzić sobie sami. Że względu na stan zdrowia męża rozprawa rozwodowa odwlekla się w czasie, a ja miałam dylemat zabrać go do domu czy odwieść do mamusi. Mimo krzywd, przeczolgana psychicznego, fizycznego, przywiozłam go do domu. Nie omieszkałam skontaktować się z jego " byłą" kochanką czy chce teraz go takiego schorowanego, . Po pierwszej rozprawie sędzia zarządził mediacje. To było trochę śmieszne, bo mieszkaliśmy znów razem. Ale ten czas wykorzystaliśmy na poraz pierwszy szczere rozmowy, gdzie czułam, że to nie gra z jego strony, chęć manipulacji. Kontynuowałam terapię, potem chodziliśmy razem. Wycofałam pozew..... widziałam zmianę w jego zachowaniu, traktowaniu mnie, dzieci, już nie słowa a czyny były potwierdzeniem odbudowywania zaufania, miłości, sklejania wszystkiego od nowa. Jednak ja pękłam, to wszystko co się wydarzyło mimo, że się bardzo stara, naprawdę się zmienił, choć mówią, że u narcyzów to nie możliwe.... wpadłam w depresję, leczę się od roku, były samookaleczenia, ucieczki z domu, chęć zakończenia życia, bolało mnie ciało, dusza,obwinialam siebie, porównywałam.....Leki pomogły mi trochę stanąć na nogi, zmiana miejsca zamieszkania i otoczenia, dała anonimowość, już nie widze spojrzeń sąsiadów, nie jesteśmy oceniani, już nie wstydzę się aż tak bardzo tego co mnie spotkało i za męża. Dzieci są szczęśliwe, nie słyszą kłótni, są spokojne. I można by powiedzieć, że jest idealnie... jednak ja nie wybaczyłam...nie potrafię jeszcze, nie wiem czy kiedykolwiek to zrobię, wiem że go kocham on kocha mnie, dzieci, jest wdzięczny za wszystko. Docenia mnie wkoncu. Nie potrafię sobie z tym poradzić, wracam do tego wszystkiego, jest mi ciężko....... Dziękuję jeśli ktoś dotrwał do końca i mnie wysłuchał wirtualnie.