Mam 35 lat, z moim partnerem jestem 20 lat, młodo zaczęliśmy. Nie jesteśmy po ślubie, bo nie chcieliśmy, ale zawsze traktowałam go jak mojego męża. Mamy dwójkę cudownych dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Nasze życie nigdy nie było jakieś bajeczne, romantyczne, kolorowe, ale trwaliśmy razem przez te lata na dobre i złe, były kłótnie, problemy, kryzysy, ale zawsze jakoś z tego wychodziliśmy. Wszystko zaczęło się w tym roku, ja na początku nic nie zauważyłam, baa do głowy by mi nie przyszło. Myślałam, że mój mąż ma kryzys wieku średniego, na samym początku jeszcze się śmiałam, żeby czasem książkowo go nie przeszedł, bo to oznacza kochankę... Chciałam mu pomoc, dałam przestrzeń, on często chodził na siłownię, saunę, rower... wolał wychodzić z domu sam niż z nami. Ale widziałam, że ma jakąś depresję, kryzys, był niezadowolony ze swojego życia, z pracy, że nic wielkiego w życiu nie osiągnął, często o to obwiniał mnie, że go ograniczałam i podcinałam skrzydła... a nie do końca tak było, ja zawsze chciałam dla niego najlepiej. Był/jest miłością mojego życia, zawsze go podziwiałam, wiedziałam jaki jest mądry i wierzyłam w niego. Przez te 20 naszych wspólnych lat to ja bym mogła książkę napisać, ale do rzeczy. Tak więc oddaliliśmy się od siebie. Ja zajęta pracą, domem, dziećmi... nie zauważyłam nawet tego jak bardzo oddaliliśmy się... Gdy on chciał sexu... ja często nie miałam ochoty, sex był, ale nie często. Nie myślcie, że jestem jakąś brzydką zapuszczoną kobietą. Mój mąż nigdy nie narzekał na mój wygląd fizyczny. Gdy ja inicjowałam sex to zawsze byłam odpowiednio ubrana, przygotowana. Zawsze mówił, że jego kumple to na bank nie mają tak dobrze jak on ze mną. Więc wydawało mi się, że takie nie za częste stosunki mu pasują. Jednak nie byłam spontaniczna, tak nagle bez przygotowania nie chciałam... to go pewnie flustrowało... Ale mimo wszystko jakoś żyliśmy, mieszkaliśmy razem, wychowywaliśmy dzieci. Byliśmy na wakacjach najpierw w Polsce odpocząć na tydzień (tam też był nieobecny, często siedział sam z papierosem i telefonem w ręce). Później w sierpniu polecieliśmy na wakacje za granice. Znów to samo, niby fajnie, niby razem, ale osobno, ja dalej wierzyłam w jakiś jego kryzys wieku, depresje, wypalenie zawodowe, nie podejrzewałam kompletnie nic. Po paru dniach na wakacjach zobaczyłam przez przypadek jak pisał do swojej koleżanki z pracy, nie do końca koleżeńskie rzeczy.... oczywiście zrobiłam awanturę, on się wściekł... był zły. Oczywiście do niczego się nie przyznał, oskarżył mnie tylko o wścibianie nosa. Ja się załamałam, ale potem przekonał mnie tylko, że nie wie co to było i czemu, ale że to tylko jakiś taki głupi flirt... niby uwierzyłam, gdy wracaliśmy samolotem dostrzegłam, że znów do niej pisał.... znów był na mnie wściekły. Ja nie wiedziałam już co myśleć. Zrobiło się między nami źle. Oczywiście przekonał mnie, że to był tylko głupi flirt. Chyba znów uwierzyłam. Po powrocie z wakacji, pojechał na jakieś spotkanie towarzysko służbowe z ludźmi z pracy. Nie do końca mi się to podobało, ale cóż. Zaczęłam się mu torchę baczniej przyglądać i analizować jego zachowanie. W połowie września, miał jechać nad morze na jakąś delegację służbową. Znalazłam w jego portfelu bilet dla 2 osób w przedziale nocnym 2 osobowym.... oczywiście zrobiłam afere, nie wierzyłam już w nic. Mój świat legnął w gruzach.... Nie wiedziałam, czy odejść czy zostać. Nie wiedziałam co zrobić, on oczywiście mówił, że to nic nie znaczy, że to miało być dla wygody, że jego z nią nic nie łączy itp. itd. On zawsze był dobry w przekonywaniu mnie. Generalnie nadawałby się na polityka, ma chłopak gadane. Parę dni się męczyliśmy... W końcu niby zwrócił ten bilet, pokazał mi dowód, ale powiedział, że i tak musi jechać. Tak więc pojechali tam, ale niby nie razem... Co działo się na miejscu nie wiem. Potem nastał dla mnie ciężki czas, moje życie stało się szare i ponure, nie wierzyłam mu, on się oddalił, sam nie wiedział czy chce ze mną być czy nie. Powiedział, że ma emocjonalną pustkę i nie wie czy chce ze mną być. Ja od września schudłam już 6kg. Jestem chuda, ale nie wyglądam źle. Tak przynajmniej mówił mój mąż, zaczęłam o siebie dbać, pokupowałam sobie ładne komplety bielizny, chodziłam na siłownie, codziennie się goliłam i codziennie byłam chętna na sex.... Z nim różnie, raz chciał, raz nie chciał, raz mówił, że mam się wyprowadzić, raz mówił, że on się wyprowadzi. Potem mówił, że potrzebuje czasu, że wywieram na nim zbyt dużą presję. Generalnie psuło się jeszcze bardziej, w pewnym momencie nawet przestał mu stawać podczas sexu i nie mogliśmy.... Wtedy mówił znów o presji.... W jego torbie znalazłam tebletki na potencję, ale nie brał ich w dni gdy był ze mna.... Często jeździł z pracy na jednodniowy wejazdy służbowe, wracał jakiś dziwny, nieobecny, znalazłam wiele poszlak, które wskazują na to, że on mnie z nią zdradza, że ma kochankę, ja to wiem. Ale ilekroć się kłucimy on zaprzecza i robi ze mnie wariatkę, mówi, że się zafiksowałam w tym temacie. Twierdzi, że nie zakochał się w nikim innym i z nikim innym nie uprawia sexu. Mówi, że to między nami się nie układa, że to przeze mnie. Że widzi, że pod względem sexu się zmieniłam, ale to nie o to mu chodzi. Nie tędy droga. Chodzi mu o moje podejście do życia, o to, że nie mam celu w życiu, że nie umiem sama o siebie zadbać, nie jestem samowystarczalna. Owszem nie jestem tak ambitną osobą, jak on by chciał, uważam, że mam cudowne dzieci, dom, męża i to mi wystarczało. Jedynie mam teraz problem ze swoją działalnością, tu faktycznie sobie nie radze i nie wiem co dalej, czy probować to ratować czy szukać pracy. Nie wiem co robić. Mieszkanie jest jego, ja nie mam nic. Mogę wyprowadzić się z dziećmi do rodziców, ale nie wie m czy chce im fundować takie życie. Jadę na tabletkach uspokajających, póki co ziołowych, ale one nic nie dają, jutro mam wizytę u lekarza może dostanę coś mocniejszego. Moje życie ostatnio to sinusoida jednego dnia jest ok, drugiego koszmar, wiem, że on mnie z nią zdradza... ale wiem to z nielegalnych źródeł, przecież nie powiem, że sprawdzałam jego telefon, a bardo skrzętnie go sprząta, pilnuje, w zasadzie nigdzie bez niego nie idzie.... Nawet wczoraj rozmawialiśmy, powiedziałam mu o moich żalach, uczuciach, on dalej mówił mi prosto w twarz, że mnie nie zdradza.... Jego oczy, jego twarz, jest taki obcy, niedostępny, z jednej strony wiem, że on chce mnie zatrzymać przy sobie, ale z drugiej wiem, że nie zakończył i nie zakończy tego co go łączy z nią. On mówi, że potrzebuje czasu, że chce się wyprowadzić, na jakiś czas. Ale moim zdaniem w ten sposób będzie mieć tylko więcej czasu dla niej, a nie czasu na samotne przemyślenia o tym czego on chce. Ja bardzo bym chciała, żeby to zakończył, żeby wybrał. Jestem skłonna wybaczyć, dla nas, dla rodziny, dla dzieci. Mówiłam mu to, pisałam wiele razu, wczoraj usłyszałam, że on nie chce być niewolnikiem moich uczuć. Nie wiem na czym stoję , nie wiem co robić, nie mam głowy do tego by ratować swój biznes, chciałam to zrobić z nim, ale on już chyba nie chce. Ja naprawdę zrozumiałam, że jeszcze parę miesięcy temu byłam nieciekawą partnerką, też bym się sobą znudziła, ale naprawdę poprawiłam się, a żeby zmienić się na jeszcze lepsze. Ogarnąć biznes to potrzebuję wiedzieć, że mam z kim to dzielić. Jak jedna sfera życia nie gra to wszystko się sypie. Moja podstawowa sfera jest w rozsypce, sfera miłości, bliskości, bezpieczeństwa to jak mam naprawiać swoją pracę, gdy głowa nie jest w stanie myśleć o niczym innym.Teraz np. zamiast pracować to piszę to.... Przeczytałam już wiele mądrych artykułów o zdradzie, wybaczeniu, życiu po zdradzie, walki o siebie itp. itd. Przeanalizowałam wszystkie za i przeciw. Jednego dnia go nienawidze, nie widze w nim mojego męża, innego jednak kocham, dostrzegam osobę, którą kocham... Moje serce jest rozdarte. Ale ja nie mogę kochać za dwóch.... A on chyba nie jest faktycznie zainteresowany już moją miłością.... i tak sobie trwamy w próżni.... nie wiedząc co przyniesie jutro... Nie wiem czy spakuje walizki swoje i dzieci i pojade do rodziców, co im powiem? Nie wiem czy zostanę i będę się męczyć, milczeć, znosić to? Nawet jak ja się staram, to zawsze moja glupia natura wygra i palnę głupotę, której potem żałuję i się kłucimy....
Nie mam też żadnych dowodów na jego zdradę, a on się wypiera. Nie chcę popełnić pochopnej decyzji. Ale już wiele razy sobie to mówiłam, a potem z czymś wypalam. Przeczytałam, też na jakimś forum, żeby włąśnie przeczekać, nie stwarzać, uśpić czujność, być wspaniała itp. itd... i sprawdzić czy dalej, a może wtedy w końcu zrozumie, że wszystko co dobre ma w zasięgu ręki, w domu, ma rodzinę, żonę, dzieci.... Ja nie mogę za cholerę pojąć jak on mógł mi to zrobić, pójść taka drogą, ok nawet jeśli zrobił, to czemu nie zrozumiał, że to błąd, że załuje, że nie chce. Boję się, że on się zakochał. Choć uwierzcie, ja jestem bardzo krytyczna co do swojego wyglądu, ale ona przy mnie wygląda jak gówno ( Co jest jeszcze bardziej upokarzające... i niepojęte dla mnie.). Jej mąż też. Więc mój przystojny mąż w depresji i kryzysie wieku średniego był dla niej jak gwiazdka z nieba. A on czuł się spełniony, zaopiekowany i doceniony, wszystko czego nie mógł dostać domu, miał tam. Tak więc nie jest to już tylko zdrada fizyczna ale i emocjonalna. Ja naprawdę mam dość. Wiem, że sama zaprzeczam sobie, ale mam taki rozgardiasz w głowie, że nie myślę racjonanie. Ostatnio nawet dostałam jakichś takich ataków paniki, tak się trzęsę jak odkryje coś nowego i nie mogę nad tym zapanować. Boje, się, że wykończe się psychicznie i fizycznie. Ale muszę być silna dla dzieci.... Nie wiem czy ktoś to przeczyta, pewnie powiecie mi to co wszędzie piszą, rzuć go nie jest ciebie wart, zainwestuj w siebie bla bla bla... tego już się naczytałam, jednak moja sytuacja jest bardziej skomplikowana, ja tak naprawdę go kocham, może to jakaś chora miłość, może powinnam się z niej leczyć nie wiem, ale naprawdę ciężko mi jest wyobrazić sobie życie bez niego, dzieci go kochają, nie mogłabym go nie widywać, odciąć się, to jest straszne. Nie wiem co przyniesie jutro... A niedługo grudzień.... u nas grudzień to same święta... urodziny.... typowo rodzinny czas.... najchętniej bym go przespała.... Jeżeli ktokolwiek zechce mi odpowiedzieć to nie kopcie leżącego, nie hejtujcie, poradzcie... podpowiedzcie... Przepraszam, że tak się rozpisałam, pewnie to nudne. Ale może chociaż jakoś mnie to wewnętrznie oczyści... bo nie mam o tym komu opowiedzieć...