Witam wszystkich, po paru dniach czytania waszych bóli chcę opisać swój. Małżeństwo od 13 lat, 2 dzieci (12 i 9lat). Jako 34 letni doświadczony z kobietami i życiem (również na obczyźnie) kawaler wyrwałem 14 lat temu za granicą moją dzisiejszą żonę, 14 lat młodszą, czasami mówię wyrwałem z paszcz i szpon dzikich zwierząt bo była młodziutka, atrakcyjna, miękka, emocjonalna, gotowa dać od siebie wszystko. Nie miała ojca (za to kochającego dziadka w domu-podkreślam), a matkę od kilku lat za granicą, mieszkała już tylko z kochaną babcią. U mnie znalazła pracę, dom, rodzinę. Ja zawsze wierny, pracowity, oddany rodzinie tak jak wielu mężczyzn tutaj, zaradny, itp . Nie układało nam się od początku, różnice kulturowe, wiekowe, doświadczeń życiowych, intelektualne itp. Żona miała kartę Polaka, perfekt j.Polski, studiowała trochę w Krakowie. Po chwili ciąża, ślub, hipoteka, ciągłe kryzysy ale brnęliśmy do przodu. Podróże w odległe zakątki świata z dziećmi i nie tylko. Przechodziliśmy przez lata mega kryzysy, wariowała emocjonalnie jak ja chciałem wyjść, lub mówiłem dość, trzęsła się w płaczu, dostawała spazmów brzucha i histerii, zapewniałem że nic nie robię złego, bywałem załamany, chciałem skończyć już ten ból, zacząłem cierpieć na potworne zawroty głowy, przez lata. Ja też pochodzę z rozbitej rodziny, ojciec opuścił kraj jak miałem 5 lat, ale zawsze pisał do mnie długie listy, sporadycznie dzwonił, aż w wieku 14 lat matka wysłała mnie do niego bo byłem już nie znośny. Nauczył mnie pracować, był ciepły i wyrozumiały, również dla swojej kobiety ale też twardy i surowy. Namówiłem żonę na pełny etat w korporacji, zaczęła się rozwijać, ja ją w tym wspierać, pojawiałem się nawet na spotkaniach i kolacjach z jej gośćmi. Nie mieliśmy chyba nigdy chemii umysłowej, wspólnych tematów lub pasji. Dom, dzieci, praca. W łóżku inicjatorem zawsze ja, sex był okey. Każda dyskusja lub debata kończyła się kłótnią i frustracją. Traciliśmy już siły, ciągłe rozmowy o rozstaniu, że to trzeba skończyć. Żona uważa że to ja zamknąłem w jej emocje, musiała stać się obojętna, chłodna. Kariera jej się rozwijała, ja zechciałem być mężczyzna i nie tylko być wierny ale tez panem domu, opłacałem i dalej opłacam wszystkie rachunki, gotuje, sprzątam i pracuje. Status społeczny mam chyba powyżej średniej, bo pracuje jako, konsultant biznesowy, ale kolegów już jak na lekarstwo. Parę lat temu na wyjściu z koleżankami z pracy po powrocie o 7 rano , przyszedł sms, spała już wiec odkryłem „zostawiłam u Ciebie bolerkę, możesz ją wyrzucić”. Tłumaczenia że koleżanki kolega odwoził je do domu i zostawiła bolerke w aucie, a telefon z jego imieniem wpisała bo koleżanka wychodziła wcześniej, to żeby z innymi dziewczynami dzwoniły do niego żeby odebrał i takie tam pierdoły. Nawet dzwoniłem do kolesia, darłem się i groziłem, koleś mnie wyśmiał, ona się do niczego nie przyznała temat minął emocje ustały. Po latach stała się zimna, zajęta tylko pracą, jedyny łącznik/temat to dzieci, lub „co tam kochanie w pracy”, „czy smakował obiadek” który zrobiłem. Odcięła się emocjonalnie, w łóżku pasywna, cicha, zero rozmowy. Tak jakbym ona tu na forum była przede mną i zastosowała 34 kroki. Samemu mi tez ciężko coś w łóżku powiedzieć wyszeptać ale ja trochę jednak coś mruczę do ucha, komplementuję, chwale, ona zero. Od lat czytam RedPilla, studiuję psychologie dynamiki damsko męskich relacji, edukuję się, pogodziłem się z brakiem miłości, że mężczyzna musi połknąć tą gorzką prawdę, ale ma wymagać szacunku, wprowadziłem granice „jedna lampka wina w delegacjach”, monitorowałem zachowanie po wyjściach na kolacje z gośćmi z zagranicy, koleżankami. Z uśmiechem i stanowczością wyciągałem relacje ze spotkań, regularnie wymagałem zapewnienia mnie że nie ma angażu w żadnej formie. Branża sami mężczyźni praktycznie, ona uwielbiana przez szefów, dyrektorów, jedyna co wszystko ogarnie. A gdzie ta zdrada wiem wiem już już. Nagle pojawia się niewinny serdeczny przyjaciel z biura obok, który przez jakiś już czas wyżala się żonie jak to nie może poznać kobiety, jak to wszystkie tylko chcą brać, nie chcą się z nim angażować, żona mówi mi że nie jest w jej typie absolutnie, ale jak ładnie dom zrobił samemu wszystko wykończył sam, z gustem, jakie ma ciekawe nowe hobby -fotografika. No i nagle ostatnio, piątkowy wieczór przy winku sms-owanie na służbowym tel., którego nasilenie obserwuje od paru miesięcy po godzinach pracy. Zadaje pytanie z kim tak zażyle komunikujesz „tak to ten Marcik”. Pytam „o czym tak dyskutujecie” „a bo poradza się mnie coś o lustrzankach”. Lustrzankę jak jej kupiłem 10 lat temu to może tydzień się nią bawiła. Sobota kontynuacja sms-ów w ukryciu, wychodzę z łazienki telefon gaśnie lub zmienia ekran, w niedziele dalej, nie wytrzymuje, z dala od dzieci zapraszam na rozmowę do pokoju, biorę oba jej telefony. Żona jest podrażniona/nerwowa. Z kim tym razem „Marcin coś napisał”. Każę jej pokazać mi rozmowę. ”Nie twoja sprawa, gówno cię to obchodzi”. Walczę, tłumaczę, wreszcie zostawiam temat, zajmuje się sobą, tzn. naprawą jej samochodu. Mam wymienić akumulator w Poniedziałek, ona weźmie mój. Naładowałem jej ten akumulator, ale i tak trzeba wymienić. Budzę się w nocy o 2 i już spać nie mogę, budzę ją o 5 „wyspana?” „Czemu mnie budzisz cholera jasna” „Powiedz gagasiowi że jak ja będę urywał sen w nocy bo on spoufala się z moją żoną po godzinach pracy to ani jemu ani jej to na dobre nie wyjdzie” , „Spierdalaj huju”. Odpalam jej auto wracam „możesz jechać, odpalił” „A co nie będziesz mi tego akumulatora wymieniał dziś” „Chyba sobie kpisz ze mnie, poproś kolegę”. A ona: „Ma ciebie w tym domu nie być jak wrócę z pracy mam dość, gówno z ciebie nie facet”. Spakowałem małą walizkę i pojechałem do matki, dzień czy dwa później dzieci na pianino zabrałem, na basen. Zrobiłem im obiad jak zawsze, zdalnie popracowałem w „naszym mieszkaniu” znikając zanim wróci z pracy. We Wtorek samochód jej stanął na głównej trasie w drodze do pracy, pierwszy telefon od paru dniu i szloch w słuchawce „Przyjedź, nie wiem co robić”. Ja do niej „Nie nie przyjadę mam pracę, dzwon do kolegi”. Zostawiłem jej w domu krótki list że łatwo nie będzie, bo musze znaleźć kwaterę, że pewne trudy i koszty na pewno przejdą również na nią i że ja nie zaakceptuję zachowania z sms-ami po godzinach pracy. Napisałem poczekajmy aż emocje opadną po czym spróbujemy negocjacji/mediacji i napisałem że wierze że nam się uda osiągnąć konsensus. Potem żałowałem ostatnich dwóch słów. Teraz już trzy dni nie chodzę tam. Mam wszystkiego po uszy. Czy mnie zdradza nie wiem ale coś przeczuwam, nawet jeśli nie, to coś czuję żę to będzie miało miejsce niedługo, może już nie raz zdradzała. Po paru letniej edukacji RedPill, zbliżając się do 50lat, zdrowie zaczyna szwankować i trochę się boję że zostanę sam, że będę cierpiał, rozwalę rodzinę jak się będę rzucał. Z drugiej strony jak ktoś tam napisał „Lepszy bolesny koniec niż ból bez końca”. Ona mi od dawna już mówi że zależało to jej kiedyś, że musiała to wszystko wyprzeć, być obojętną. Ja nigdy jej nie zdradziłem, nigdy mnie nie widziała pijanego, może na paru weselach i to z umiarem. Szkoda mi dzieci, już lata temu nie móc wytrzymać tej jej „insecurity” chciałem odejść. Wiedziałem że również te moje pewne braki emocjonalne nie pomagają, więc krytycznie w stosunku do siebie pragnąłem nie zafundować tego dzieciom. Matka powtarzała „przeciągaj strunę, niech te dzieci choć podrosną trochę” Kurwa czy to musi się skończyć. Chce być twardy i pokazać jej że to ona ma mi teraz pokazać że jej zależy, w końcu się zaangażowała w jakimś stopniu, to nie jest nic. Nie mam dowodów na zdradę fizyczną, nie wiem czy chce mi się bawić w szpiegowanie telefonów, wielkie rozmowy. Od paru dniu tak chodzę po ulicach naszego pięknego miasta, chwilami godzę się że to się już kończy, momentami dostaje poczucia pewnej wolności, jakiejś energii którą tak jakbym potrzebował bo gnije od lat. Obserwując kolegów i ich potworne sprawy rozwodowe, manipulacja dziećmi, stracone zdrowie i owoce pracy - boję się. System sądów rodzinnych jest dla facetów okrutny. Chce jej powiedzieć nie rób tego kroku, nie sięgaj po adwokatów bo nas wydoją, sąd mnie ujebie, wszyscy stracimy, dzieci ty ja. Szarpie się z myślami „powiem jej że jak mnie uwikła w sądy to spierdolę tak jak ojciec i wszyscy będą cierpieć”. Samemu zrobimy to lepiej, podzielimy majątek, tata będzie aktywny regularnie, nawet samochód jej pomogę naprawić jak coś tylko nie sięgaj po sądy. Ja rozwodu nie potrzebuje bo nigdy się już nie hajtnę. Ona jeśli kiedyś pozna kogoś i będzie chciała ślubu to wtedy jej dam rozwód. Ja jako facet mam już wpisane cierpienie i trud życia codziennego, żadna nowość. Ojciec zmarł na obczyźnie jak miałem 20 lat walczyłem, choć nie raz padałem jak pies i lizałem własne rany. Dzisiejsza emancypacja kobiet w tym wszystkim nie pomaga. Wasze rady tutaj często są dobre, powolutku bez nerwów, bez formalności mówi Poczciwy, uwielbiam Twoje rady, płakać mi się chce bo tylu tutaj ten sam albo wiele gorszy syf przeżywało, ja to nawet nie mam dowodów na prawdziwą zdradę a może było by lepiej jakbym miał, a może sam powinienem się puścić poużywać, wracać do domu z pokerową twarzą, ściskać i kochać mocniej niż kiedykolwiek, być jak….no kto, właśnie. Żony przenoszą miłość na dzieci, mężowie cierpią. A może jak sobie zacznę hasać to pobudzę w niej coś tak jak tu piszą, jak zobaczy że jej to wszystko umyka gwałtownie. Mam ładną żonę, kochającą dzieci, niedawno naprawiła swój kulfon za swoje pieniądze, szakale i hieny będą ją chcieć wyrwać mi. A może tak jak ja lata temu wyrwałem ją wilkom i szakalom to teraz ją im oddam, jeśli się nie zmieni i nie zrozumie mojego bólu. No właśnie, ale to sęk w tym że to ja muszę dokonać zmian żeby to ona się zmieniła. Zdrada wisi w powietrzu, rozpierdol małżeństwa tak samo. Wybaczcie że brak czegoś głębszego w temacie zdrady, no i chwała bogu że tu wszyscy jesteśmy dla siebie wsparciem, może i ja kiedyś będę mógł komuś posłużyć radą i ciepłem którego nam mężczyzną w tym chorym świecie tak dziś brakuje….i musimy być tacy twardzi.