Hej, w skrócie moja historia wygląda tak, że kilka lat temu zostałam zdradzona przez męża. Rozwód z jego winy. Po rozwodzie pozbierałam się i przeżyłam najszczęśliwszy okres mojego życia. Rozkwitłam, schudłam, zaczęłam o siebie dbać. Spędzałam wolne chwile z dzieckiem, miałam super pracę. Naprawdę byłam szczęśliwa. W takich okolicznościach poznałam obecnego partnera, z którym obecnie jestem 4 lata. Dla niego rzuciłam pracę, przeprowadziłam się do jego miasta. Dziecko go zaakceptowało. Pracę też znalazłam, i fajną do tego. I wszystko byłoby pięknie, jak z katalogu gdyby nie zachowania mojego partnera. Na początku miałam różowe okulary, na wiele wydarzeń przymykałam oczy, bo byłam szaleńczo zakochana i taka szczęśliwa, że razem tworzymy coś, co można nazwać rodziną, domem. Mój partner to bawidamek. Wiele razy były sytuacje gdzie wychodził w weekendy na imprezy, nie wracał. Na moich oczach potrafi klepnąć koleżankę w pupę lub namiętnie tańczyć z inną kobietą (obściskiwanie, latino itp.). Zdarzyło się też parę razy gdzie nocował u swojej koleżanki po ostrej balandze. Ja albo wpadam w furię o to albo po prostu chowam urazę w sobie. Wielokrotnie mówiłam mu, że to mi nie pasuje, że mnie to rani. Ja jestem inna, uważam, że należy mi się lojalność i szacunek jeśli zdecydował się być ze mną. On mi zarzuca, że siedzę w domu i nie umiem się bawić. To prawda, wolę spędzić czas w domu, z dzieckiem lub na rodzinnych wyjściach. Nie znoszę spędzenia weekendów na kacu (u mnie już mała ilość alko powoduje, że się źle czuję). Czarę goryczy przelała ostatnia impreza, na którą poszedł. Urodziny koleżanki. Najśmieszniejsze jest to, że sam pokazał mi zdjęcia, bo jak twierdzi nie ma nic do ukrycia i to były tylko wygłupy. Otóż na jednym ze zdjęć siedzi mu na kolanach kobieta, które wtyka biust w jego twarz. Mnnie jakby poraziło jak to zobaczyłam. Po prostu zamarłam. Łzy w oczach, przestałam się odzywać. Nie mogłam wydusić z siebie słowa. Oczywiście odwrócił to w ten sposób, że robię z igły widły, że to były takie żarty, że nie umiem być szczęśliwa, że jak on mi nie odpowiada to mam sobie innego poszukać. A mi serce pęka na kawałki. Wszystko we mnie krzyczy odejdź od tego buraka, który Cię nie szanuje. Dziś stanął w drzwiach wychodząc do pracy i chciał się pożegnać, a ja mam jakąś blokadę. Nie byłam w stanie tego zrobić ani powiedzieć mu do widzenia. Czy ja rzeczywiście przesadzam? Gubię się już we własnych analizach, domysłach, paranojach. I to nie jest tak, że to jeden wyrywkowy epizod. Wcześniej też odwalał różne numery.