Witam, tak jak w tytule za niedługo miną 3 lata jak dowiedziałam się o zdradach mojego męża, wiem o 4 tj. 4 różnych mężczyznach, a ile było ich tak naprawdę, nigdy się zapewne nie dowiem, bo stało się to tematem tabu. Minęło już tyle czasu a ja dalej nie potrafię zapomnieć, wspomnienie zdrad ciągle wraca, ciągle przypomina mi się, że ja tak naprawdę pokochałam wizję mojego męża, która sam stworzył i grał przede mną przed ślubem. O pierwszej zdradzie dowiedziałam się 2 tygodnie po ślubie, wcześniej do głowy by mi nie przyszło, że coś może byc nie tak... Mąż wydawał mi się idealna osobą, z którą chciałam założyć rodzinę. Tak też się stało, mamy synka, ja jestem w drugiej ciąży, dlaczego? Dlaczego że ciągle jestem zakochana w iluzji naszego związku, bo chyba inaczej nie można tego nazwać... Mąż próbuje mnie przekonać, że już "z tym skończył", ale we mnie ciągle to tkwi. To czyli poczucie, że tak naprawdę mnie nie kocha, a jedynie podobała mu się moja wizja przyszłości, która była dla niego wygodna. Mąż nigdy mi nie mówił komplementów, zawsze twierdził ze taki już jest, nie potrafi.. Ale jak ma mi mówić coś miłego skoro jestem kobietą. Jestem osobą wykształcona, kończę studia, mam 25 lat, prowadzę swój gabinet, dodatkowo podobno atrakcyjna, podobno bo ja już w to nie wierzę. Zanim wyszłam za mojego męża często słyszałam pochwały od innych mężczyzn, może dlatego tsk bardzo mi tego brakuje... Albo po prostu nie wiem czy mam w sobie jakąś wartość, jako kobieta i jako człowiek. Staram się być najlepsza mama dla mojego synka, dobrs żona, chociaż często wpadam w biała gorączkę mówiąc mezowi wiele niepotrzebnych słów i wylewając swoje żale. Wydaje mi się, że to dlatego że on od razu się zamyka. Patrzy na mnie wzrokiem jakbym to ja mu kogoś zabiła. Bardzo mnie to rani. To jego wycofanie i unikanie tematu. Nie potrafię dotrzeć do męża, nie potrafię iść na terapię, nie jestem w stanie rozmawiać o tym w cztery oczy z kimś obcym. Z jednej strony bardzo bym tego chciała, z drugiej nie wiem jak się do tego zabrać. Co dalej robić. Męczy mnie poczucie ciągłego leku, czy on znowu mi to robi... :( proszę o radę, ja juz tracę siły... Domyślam się, że pewnie wiele osób powie to weź rozwód głupia babo, ale ciągle liczę na to, że nasza rodzina może być szczęśliwa, ale nie wiem jak nad wszystkim zapanować... Pozdrawiam i dziękuję za poświęcony czas. Sara