Rok wcześniej zaczęła kupować ładną bieliznę. - Zdecydowałam, że będę leczyła nas związek seksem. Spróbowała raz. Zdarzało się, że leżymy obok siebie w łóżku i ona osobno w ukryciu i ja osobno w ukryciu się masturbujemy. Zaczęło mi się wydawać, że - gdy już do czegoś doszło na wyjeździe w wakacje - inaczej zachowuje się w łóżku, ale nic uchwytnego. Ten pan, z którym pracuje na okres dwu miesięcy jest niesolidny, lekceważący i irytuje, jest zepsuty, bogaty, nie musi za bardzo pracować. Jest z innego miasta. Tyle wiedziałem, gdy pojechała na delegację. - Nie jedź z nim autem w powrocie z delegacji. Skrzywdzi cię i naszą rodzinę. Boję się. - I co, mam mu powiedzieć, że nie jadę z nim, bo mąż jest zazdrosny? Nie bądź śmieszny. Nie odpuściłem. Ona też nie. Niedługo potem była parapetówka. Chciałem z nią iść, ale to tylko dla kolegów z pracy, i żony nowego właściciela mieszkania. Miesiąc później była impreza, na której byliśmy razem. Nie wyszła dobrze. Nocą nie mogłem spać, po raz pierwszy w życiu zajrzałem do jej wiadomości na Facebooku. Znalazłem flirt. Zaczynał się niewinnie, słowa zgodne z jej relacjami, że ów pan jest niesolidny, lekceważący i irytuje. Ale potem przechodził na "ty", zaczynał być osobisty, coraz to skracał dystans, znalazły się emotikonki diabełków, radosne zwierzątka, zdjęcia otoczenia, chwalenie się adresem zamieszkania, umawianie się na lepsze poznanie nielubianego miasta, polecanie prawie pornograficznej książki (którą pochłonęła w dwa wieczory, czego nie udało jej się od 7 lat). Było mi trudno, ale żadnych twardych faktów. Wyraziłem w rozmowie pełnej bólu swoje wątpliwości. Mamy kryzys. Chciałbym, abyśmy znów się zbliżyli. - Co możemy robić, abyśmy byli razem? - Może zacznij wychodzić ze swoimi znajomymi - tą odpowiedzią mnie skasowała. Ale postanowiliśmy wspólnie walczyć. Zaproponowałem terapię małżeńską, umówiłem, nie uciekła choć było blisko. Terapeuta pyta o najważniejszą rzecz, którą chcemy osiągnąć. Ja chcę odzyskać zaufanie. Ona chce zyskać wolność. Kilka razy w ciągu miesiąca powtarzałem, że chcę, aby zrezygnowała ze znajomości z nim. Bardzo gwałtownie oponowała. Zaczęła zmieniać kod bezpieczeństwa w telefonie - jeden, drugi, trzeci ("dzieci mogą używać twojego telefonu, a ja nie mogę go dotykać?"). Na Facebooka już od dawna się zalogowuje i wylogowuje przy każdym użyciu, czasem i 10 razy dziennie. Był mecz. Ona w telefonie. Widzę, że niezmiernie zadowolona. - Kto pisze? - Koleżanka z pracy, o toalecie żartujemy. To nie była koleżanka. To był on, kilka całusów SMS-em, jej odpowiedź wcale nie odpychająca więc potem kilkanaście całusów. Wciąż żadnych twardych dowodów. Znów ponowiłem prośbę-żądanie, aby nie kontaktowała się z nim. Zgodziła się na "kontakt czysto profesjonalny". Kilka dni później widzę jej niedwuznaczne żarty w publicznych komentarzach do jego posta na Facebooku. Mówię, że to nie jest czysto profesjonalny kontakt. Dopiero teraz dowiedziała się, że czytałem wiadomości na jej Facebooku. Niemal się rozwiedliśmy. Z wściekłością mówi, że osiągnąłem, co chciałem, wyrzuca go ze znajomych, ale już mnie nie kocha, to koniec małżeństwa. Odsyłam obudzone dzieci do łóżek, przepraszam, uspokajam, gadamy, ja dostaję ostatnią szansę. Po dwóch miesiącach jest jak na huśtawce. Seks zaczyna być świetny - ale "tylko dwa razy w tygodniu, ludzie z naszym stażem tak mają (nie: w naszym wieku)". W rozmowach luźno rzuca "czy wiesz, że można kasować wiadomości na Facebooku?", albo dopytuje, czy umiałbym śledzić, gdzie jest przez telefon. Wysyła mi zdjęcie swoich piersi w staniku i mówi "bałam się, czy sobie nie pomyślisz, że jeszcze do kogoś to zdjęcie wyślę". Po fali memów z Tinderem mówi, że chciałaby zainstalować Tindera "z ciekawości, czy tam rzeczywiście są takie rozbierane zdjęcia". Czasem mówi, że to wszystko nie ma już sensu i że nienawidzi siebie za to, że robi z siebie moją służącą - gdy się rozklejam na takie słowa, przytula i mówi "spróbujmy jeszcze raz". Zaczęła chodzić na lekcje hiszpańskiego w gronie z nauczycielem i kolegą z pracy. Najpierw w pracy, potem w kawiarni, potem w piwiarni, potem spytała czy może pójść do domu kolegi na lekcję - gdy powiedziałem "dobrze, ale następnym razem w naszym domu" jednak nie poszła. Po rozmowie z przyjaciółką w knajpie wraca pijana i mówi: - Uświadomiłam sobie, że chcę mieć większą wolność, ale wcale nie chcę większej wolności dla ciebie. Ale to dobrze, bo ja potrzebuję wolności, a ty potrzebujesz związku. Ktoś podsuwa mi myśl o BPD (Borderline Personality Disorder). We wtorek byliśmy bez nadziei i z nienawiścią do mnie i do siebie, dziś jest słodko i się kochamy. Wciąż nie ufam.