Witam Wszystkich, piszę na forum bo już sama nie wiem jak sobie poradzić w tej sytuacji. Moja historia jest jak każda inna na tym forum, ale postanowiłam ją opisać ponieważ naprawdę nie mam z kim o niej porozmawiać. Zaczęło się w połowie listopada. Jestem z moim mężem w związku od 12 lat, od prawie 3 jesteśmy po ślubie. Nie mamy jeszcze dzieci, nie mamy kredytu, nawet rybki wspólnej nie mamy, słowem nic co trzyma nas razem bo za chęcią bycia ze sobą. Wszyscy zawsze uważali nas za idealną parę i my sami siebie za taką też uważaliśmy. Uwielbialiśmy razem spędzać czas, mieliśmy wspólne pasje, poglądy na życie, wszystko zawsze robiliśmy razem. I nagle coś się zmieniło. Od paru miesięcy mąż już tak chętnie nie spędzał ze mną wolnego czasu, coraz częściej słyszałam, że chciałby pospędzać go sam, bo potrzebuje dla siebie czasu. Początkowo zwalałam to na jego nową pracę (bo zmienił parę miesięcy temu), ale coraz bardziej nie dawało mi to spokoju. Znam go za dobrze, widziałam, ze coraz bardziej oddala się ode mnie. Miałam złe przeczucia. Kiedyś zawsze po wyjściu z pracy dzwonił do mnie, że wraca, teraz nigdy tego nie robił. Jak nie było go zbyt długo i ja dzwoniłam, często nie odbierał telefonu - tłumacząc się, że nie słyszał. Zaczęłam szukać. I znalazłam. Pewnego listopadowego wieczoru, kiedy wrócił zmęczony z basenu i zasnął (poszedł sam bo tłumaczył mi, że potrzebuje czasem zostać sam) wzięłam jego służbowy telefon i przczytałam SMS, po którym zawalił się mój cały świat. SMS do koleżanki z pracy, w którym umawiał się z nią na spotkanie (wspólne wyjście na basen). Zaczęły mi się trząść ręce, zaczęłam płakać i obudziłam go. Zapytałam z kim był na basenie, zaczął zaprzeczać, ale w końcu wyznał, że z NIĄ. I wyznał coś jeszcze. Że od paru miesięcy się z nią spotyka po pracy, że się całowali (do seksu nie doszło, bo nie umiał się do tego posunąć), że prawdoposobnie się w niej zakochał, ale że mnie też kocha, ale już nie tak bardzo jak te 3 lata wcześniej kiedy braliśmy ślub..... Byłam tak zrozpaczona, że kazałam mu się wynieść z domu i iść do niej. Płakał, mówił, że wolałby zostać, ale spakował rzeczy i przeniósł się do hotelu. Mieszkał tam 3 tygodnie. W trakcie tego czasu z różnych powodów był w naszym mieszkaniu parę razy, trochę rozmawialiśmy, raz doszło do zbliżenia. Powiedział, że po tygodniu od wyprowadzki odbył z Nią rozmowę, powiedział jej, że to co się wydarzyło między Nim a mną, to rozstanie jest dla niego okropnym przeżyciem i że ONI nie mogą się widywac już na stopie innej niż zawodowa. Ja przez ten cały czas tęskniłam za NIM niemiłosiernie, nie miałam sił by wstac z łóżka. schudłam. Po 3 tygodniach od wyprowadzki miałam urodziny, poszliśmy razem na kolację, po kolacji powiedział, że dużo myślał nad tym co się stało i chciałby wrócić do domu, spróbować, dać NAM szansę, spróbować znowu zakochać (cały czas mówi, że mnie kocha, ale nie tak jak wcześniej). Oczywiście zgodziłam się i wrócił do domu, ale między nami był dystans, nie bardzo wiedzieliśmy jak mamy ze sobą rozmawiać, jak mamy się do siebie odzywać. Przyszły święta, na które pojechaliśmy do jego rodziców. Pod choinką znalazłam swoje ulubione perfumy (od lat ich nie kupowałam ponieważ są ekstremalnie drogie), pojawiły się między nami chwile czułości, takie małe momenty, w których czułam ,że może być między nami dobrze. Ale po wszystkim co się stało, nie ufałam mu i w Boże Narodzenie znowu sprawdziłam telefon. I znowu znalazłam SMS do NIEJ, napisany w Wigilię rano, że myśli o niej jak ubiera choinkę w seksownej sukience, ona odpisała mu, że w ich nowym domu zawsze będzie ubierała ją ubrana właśnie tak. Umarłam. Ponownie. Pokazałąm mu tę wiadomość, dałam w twarz i kazałam się wynosić, zażądałam rozwodu i kazałam mu o mnie zapomnieć. Wtedy oszalał (ja również) zaczął mnie całować, przepraszać, powiedział, że nie jest w stanie mnie puścić, że nawet jeżeli się wyprowadzi nie zapomni mnie i że nie chce się wyprowadzać. Że ten SMS to była chwila słabości bo owszem co jakiś czas dalej o niej myśli, ale że stara się to przewalczyć, że zaskoczyła go jej odpowiedz o ich domu bo nigdy nie obiecywał jej czegoś takiego i że już na tę wiadomość nie odpisał (owszem nie było odpowiedzi). Powiedział, że żałuje tej wiadomości bo w wieczór Wigilijny też poczuł, że coś mędzy nami drgnęło. Że miło spędził ze mną czas i miał nadzieję, że będziemy mogli odbudować wszystko, a on to zepsuł tą waidomością. Po raz kolejny pozowoliłam mu zostać. Nie wiem czy damy radę, czy ja dam radę. On codziennie ją widuje w pracy. Ja codziennie wyobrażam sobie te ich spotkania, pocałunki. Kocham go, ale czy coś takiego można wybaczyć i żyć dalej razem? Między nami jest duży dystans, który znika tylko w łóżku. Nie wiem co robić. Bez niego czułam się jak bez ręki (był nie tylko mężem, ale i przyjacielem). On mówi to samo, że kiedy mieszkał beze mnie to tak, jakby ktoś mu zabrał połowę niego, że nie miał na nic ochoty, że przepłakał wiele nocy. Ale ja cały czas myślę o zdradzie, mam to okropne uczucie wewnątrz mnie... i ta świadomość, że on coś jeszcze do niej czuje i że może z tym nie wygrać. Tłumaczę sobie, że sam do mnie wrócił, nie prosiłam, nie błagałam, nie mamy wspólnych zobowiązań, który trzymałyby nas razem, to był jego wybór. Miał szansę wybrać ją, pójść do niej, ale wrócił do mnie. Tylko ta świadomośc, że uczucie do mnie ostygło, a do niej cały czas się tli mnie dobija i sprawia, że cały czas drążę temat, a to tylko pogarsza sytuację. On nie chce pójść na terapię, bo nie chce z nikim o tym rozmawiać (zawsze był bardzo zamknięty w sobie i mało wylewny). Ja zastanawiam się czy nie pójść sama. Dziwny ten związek teraz, ja zostałam ze swoim bólem, a on chyba jeszcze nie walczy o nas, tylko ze sobą, żeby stłumić tamto.... Nie wiem już co robić. Proszę Was o wsparcie, opinię, sama nie wiem o co.