Nie miałam z kim pogadać. Zarejestrowałam się tutaj żeby wyrzucić ten ból, szok, który mi towarzyszy. Rodzina, znajomi nic nie wiedzą, na dzień dzisiejszy nie chcę tego komunikować, bo sama jeszcze tego nie przepracowałam, poza tym po co im taka wiedza. Jestem w 6 mc ciąży, zagrożonej, leżę w domu cały czas. Ciąża była wpadką (z mężem), dowiedziałam się o niej późno- w ok. 3 mcu. Wcześniej nam się nie udawało, potem nie skupialiśmy się już na tym. Kupno mieszkania, remont, adopcja psów. Jesteśmy 4 lata po ślubie, znaliśmy się/spotykaliśmy przez ponad 11 lat. Odkryłam zdradę mojego męża przez przypadek- jakieś 2 tygodnie po inf. o mojej ciąży napisał do niej (wyjechała do domu za granicę bo nie przedłużyli jej jakiś pozwoleń na pracę i tam została do dziś) czy o nim myśli a potem był wirtualny seks. Na początku się oszukiwałam, że może to był tylko taki seks przez telefon z koleżanką z pracy, żadna dłuższa znajomość. Kupiłam te wyjaśnienia i zostawiłam to. Jednak my baby mamy tak, że lubimy drążyć. Parę dni temu sprawdziłam bilingi. Okazało się, że tych smsów na ten nr było więcej, od dłuższego czasu i nie wyglądało mi to na coś niewinnego. Napisałam mu, że ktoś mi powiedział, że miał z nią romans itp. Kupił to i po powrocie z pracy zaczęłam rozmowę. Powiedziałam co niby wiem, a on dopowiedział resztę. Oczywiście nie wszystko, twierdził że to był tylko incydent, że seksu nie było, trwało to kilka mc. Nie wierzyłam. Powiedziałam, że chcę iść na terapię, bo ja psychicznie jestem rozwalona i musimy razem przez to przejść bo będziemy mieli dziecko, ale do niczego go nie zmuszam to jego decyzja. Poszliśmy, chciałam prawdy, chciałam żeby poczuł, że trzeba odpowiadać za swoje czyny a nie liczyć, że się nie wyda, bo nie jestem idiotką. Zasługuję na prawdę jako żona i matka jego dziecka. I nie można być takim tchórzem, bo na kłamstwie nic się nie zbuduje. No i się dowiedziałam, że był seks, że trwało to ponad pół roku, że spotykali się po pracy, kończył Ok. 23, wracał do domu po 2. Był moim jedynym przyjacielem, nie tylko mężem więc ból i szok jest niesamowity. Jak większość z was myślałam, że mnie to nie spotka, przecież chyba było między nami okej. Okazało się, że jednak nie, że gdzieś się pogubiliśmy ale nie zmienia to faktu, że ja bym mu tego nie zrobiła. Postanowiliśmy zawalczyć o rodzinę, którą chcemy zbudować. Nie jest tak łatwo zabrać walizki będąc w ciąży, mając dwa psy i hipotekę na karku. On chce, to jest dla mnie ważne, czy się uda-czas pokaże. To jest otwarta rana, próbujemy rozmawiać czego mu brakowało, czego mi, jakie we mnie uczucia buzują-ale musiałam się wykrzyczeć, wypłakać, wyrzucić mu co czuje. Na razie będę kontynuować terapię samodzielnie, bo muszę poradzić sobie z emocjami, powracającymi obrazami, szokiem. Nie chce każdego dnia zaczynać powracaniem do tematu, bo tak było przez kilka dni ale to normalne. Nie można tego przemilczeć, bo on musi wiedzieć jak to boli gdy się kocha i ktoś wydziera ci kawałek serca. Dopiero potem można będzie razem określić nasz kierunek.