Witam, po 12 latach małżeństwa -16 miesięcy temu zostałam zdradzona, Mąż przyznał się do tego dopiero po 8 miesiacach zdrady, twierdząc że się zakochał. Mamy 4 letniego Synka. Mieszkaliśmy razem za granicą. Na początku prosiłam żeby oprzytomniał i uświadomił sobie że rodzina jest w życiu najważniejsza, żeby nie rezygnował z nas, z tylu wspólnych lat razem. Kilka razy stwierdzal że zostaje z nami, ale musi do "niej" pojechać i powiedzieć o tym. Jak pojechal to wracał strasznie smutny, że jednak nie może zakończyć z "nią", zachowywał się strasznie zgnębiony, prawie ze mną nie rozmawiał, bo nie miał humoru. Nie dawałam rady na to patrzeć i wróciliśmy z Synkiem do Polski. On co jakiś czas przyjeżdżał na urlop 2 dni, tydzień czasu,twierdząc że chce być z nami, a jednocześnie nie mogąc zrezygnować z kochanki. Wg niego ja byłam ta zła bo mi to przeszkadzało, a jej podobno wszystko odpowiadało, więc była cudowna. Taka chora sytuacja ciągnie się już 8 miesięcy, ja naiwna chciałam ratować małżeństwo, ale jemu na tym nie zależało widocznie, bo nie zachowywał się jak ktoś kto żałuje. On się przyzwyczail do trójkąta, jest tam jest z nią, przyjeżdża do pl jest ze mną, jak gdyby wszystko było ok. Był moment że już nabrałam dobrego dystansu do niego i powiedziałam że już nas nie ma, bo on dalej mnie zdradza i nawet nie chcę tego zakończyć. To stwierdzil że skoro tak uważam to ok , nie próbował nawet walczyc, nic zero. Tylko potem zwalił winę na mnie, bo ja tak wybrałam, bo ja nie chcę, zapominając że to on pierwszy wybrał życie poza radzina. Dalej ciągle płacze i mi żal jak tak mógł zrobić, dlaczego akurat mi się to przytrafiło? Jednak się dalej łudziłam że jednak wybierze dobro rodziny. Chciałabym mu wierzyć, ale już nie potrafię. Rozsądek mówi mi żeby jak najszybciej się odciąć od niego, a serce dalej Kocha. Wiem że jestem naiwna. Najgorsze jest to że nie potrafię znaleźć w sobie tyle siły żeby się podnieść z tego i być silna, świat mi się zawalił gdy się o tym dowiedzialam, teraz już jest trochę lepiej, ale jeszcze nie do końca. Złożyłam pozew o alimenty, przeraził się tym, tylko dlatego że jak to tak do sądu mamy pójść? No i zaczął być dla mnie miły, wmawiajac mi że spróbujemy jeszcze raz, że chce być z nami, że "niby " zrozumiał. Chodziło tylko o to żebym się wycofała z pozwu. Twierdził że już nie będzie się Z nią kontaktowal- jednak to były puste słowa, bo dalej to robił i miał do mnie pretensje, że to ja mam obsesje na jej punkcie, i że ja go kontroluje, a on tej kontroli nie wytrzyma. Znów zrobiłam dystans do niego i postanowiłam że to na prawdę koniec, bo dalej mnie oklamuje, ileż można. Wiem że to też moja wina, bo tyle czasu mu na to wszystko pozwalałam, za szybko mu wybaczyłam, bo chciałam ratować rodzinę, ale niestety nic na siłę.. Macie jakieś sposoby na odkochanie się i trwanie w swoim postanowieniu? Mam wadę że szybko mu ulegam i chce wierzyć w to co mówi, mimo że rozsądek wie, że to nie prawda. Czy już ze mną jest aż tak źle, czy dam radę bez niego żyć? Synek bardzo go potrzebuje.. Poradzicie mi coś??