Jestem tu pierwszy raz, zapewne jak większość użytkowników nigdy nie przypuszczałam , że ten problem będzie dotyczył mojego związku. Mamy trójkę dzieci, najmłodszy ma prawie rok,a ja się właśnie dowiedziałam ( raczej dostałam potwierdzenie ) że mąż mnie zdradza od ponad pół roku... Poza kłamstwami na których go przyłapałam, podejrzeniami że coś jest nie tak, wychodzi na noc dorabiać, kasy wiecznie brak, późne godziny powrotu z pracy , nadgodzin brak. Zaczęłam coś podejrzewać. W końcu raz nie wylogował się z fb więc przeczytałam wiadomość od jej(kochanki) koleżanki , nogi się pode mną ugięły. Nie dowierzałam, on oczywiście na to miał jakieś piękne kłamstwo, przyznał się do romansowania , niewinnych rozmów od 3 miesięcy. Próbowałam zapomnieć, wybaczyć, ale dalej byłam czujna. Moja intuicja mnie nie zawodziła... wstydziłam się popytać znajomych... czy coś widzieli słyszeli, poprosić o adres do tej dziewczyny... jak w końcu miałam dość, mimo wstydu odważyłam się, już mi było wszystko jedno, oby tylko znać prawdę. Prawda okazała się straszna... najgorsze to że wszyscy w około wiedzieli... tylko nie ja... Od ponad pół roku, codziennie uprawiał seks ze mną i z nią... Po prostu jakieś obrzydzenie mnie wzięło... Facet w ogóle jest w stanie tak często to robić ?? Jak tak można... w stosunku do mnie się nie zmienił, dalej był czuły, przytulał całował również ze swojej inicjatywy, chętny był na zbliżenia nie czułam się odtrącana, jak to często bywa gdy jest ktoś trzeci. Sprawa jest świeża, ale wyprowadzając się nawet słowa ze mną nie zamienił... zero przeprosin, proszenia, tłumaczenia... nic pustka... codziennie dostawałam od niego smsy z rana, bądź jak był na przerwie w pracy, że mocno kocha... Nie potrafię tego zrozumieć. Wybaczyłam mu niejedno... ale zdrada ? Ja grzecznie w domu, opiekująca się dziećmi, czekająca z niecierpliwością aż wróci z pracy żeby spędzić czas razem... Nie mogę przestać o tym myśleć, nie mogę jeść , słabo śpię... Nie potrafię się z tym pogodzić... On w ogóle nie czuje się winny, jak dzwonił i chciał chwile porozmawiać jedyne co miał do powiedzenia to "nie przesadzaj". Jeden dzień jest dobrze, następny dzień cały płaczę... często brakuje mi sił, ale mam dzieci, wiem że mam i wiem że teraz sama muszę o nie zadbać. Dziś wnoszę pozew o rozwód, i mam cichutką nadzieję, że jak będzie po wszystkim to odczuję chodź trochę ulgi, że uda mi się poukładać życie od podstaw.