Mija rok. Mam wrażenie, że kręcimy się w kółko. Rok temu dowiedziałam się, po wejściu na FB, że mąż wysyła 2 koleżankom sms-y, które są daleko wykraczające poza przyjaźń. Z jedną od 9 lat - próbuje ją zaprosić kilka razy w roku na wyjazdy służbowe. Nie udaje im się - ona pomija te jego zaproszenia i utrzymuje znajomość na koleżeńskiej stopie, on chce więcej. Poznali się na wyjeździe służbowym. Ona mieszka w innym raju, była kolacja i pocałunki. Uciekła mu jak kopciuszek i do niczego nie doszło. On nie skonsumował, ale zapomnieć nie chciał. Z drugą sms-uje czasem w nocy, czasem obiecuje, że spotka się na kolacji i dojedzie do niej nawet 700 km. Co do Pani nr 1 to przyznał się, że chodziło mu o coś więcej - chciał mieć dupę na boku. Co do Pani nr 2 to tylko głupie sms-y - nic od niej nie chciał - ot koleżanka. Rok zajęło mi tłumaczenie jak mnie to zabolało, jak w mojej głowie przekreśliło te 10 lat małżeństwa. Terapia i nie mam wrażenia, że jest jakoś inaczej. On sam zrezygnował ze znajomości z Panią nr 1 (mówiąc dziękuję ze się to wydało, bo mnie to uwolniło od tej obsesji. wiem ze jesteś najważniejsza). Z panią nr 2 odnowił znajomość, na stopie biznesowej - przekazał jej namiary na kogoś z pracy o co prosiła - mimo, że obiecał zero kontaktu. Twierdzi, że jest dorosły i wie gdzie leży granica. To, że obiecał mi wcześniej zero kontaktu, to było pod moją presją, bo go ZMUSIŁAM. Ja ostatnie 3 lata byłam z nim za granicą, zrezygnowałam z pracy, bo on dostał kontrakt którego się nie odrzuca. Obudziałam się z ręką w nocniku - jako 43 latka bezrobotna wspierająca męża. Po 8 m-c od dowiedzenia się o drugim życiu wróciłam do Polski do pracy. Dziecko 15 lat zostało z nim bo jeszcze przez rok bedzie tam chodzic do szkoły. Teraz, po ciężkim roku doznałam olśnienia - przestałam płakać i bać się rozwodu. I tak żyję tak jakbym była po rozwodzie. Niby on deklaruje chęć zmiany, ale co 3 m-ce łapię go na mniejszych lub większych kłamstwach albo niedotrzymywaniu obietnic (kontakt z Panią nr 2). Na moje wytykanie tych rzeczy ZAWSZE jest moja wina... Mam tego dosyć nie chcę czuć się winna za jego czyny. Jestem coraz bardziej obojętna, już nie płaczę, nie krzyczę... Jest mi i tak bardzo ciężko, z dala od dziecka, któremu z powodu naszych problemów nie chce zmieniać szkoły. Mam wrażenie że piję piwo którego nie naważyłam. Ja daję szansę, ale zmiany nie widzę w zasadniczych kwestiach bycia szczerym i prawdomównym. On mówi przecież się staram - spójrz na całokształt, a nie na te drobne potknięcia. A ja za każdym kłamstwem mam wrażenie że staję się coraz bardziej obojętna. On mówi nie stosuj wykładni rozszerzającej - to że tu nie postąpiłem właściwie (wypierał się korespondencji z Panią nr 2 niewiedząc że jest dawno zgrana u mnie na komputerze), to nie znaczy że jestem łajdakiem, po prostu mam dość awantur i nie chcę kolejnych afer. Tak jest mu łatwiej - okłamać za plecami, a nuż się nie wyda.