Witam wszystkich, Mniej więcej rok temu odkryłem, że żona mnie zdradza. Standard- kolega ze szkolenia. Dzika noc na wyjeździe i cóż...tak to szło dalej. Ich romans trwał podobno około roku. Sam nie wiem ile razy zadawałem jej pytanie DLACZEGO? Mieliśmy fajne życie, 8lat małżeństwa, 6letni synek, budowaliśmy dom, wszystko poszło się je... Do tego kredyty. Powiedziałem, że chcę rozwodu chociaż serce mi pękało za każdym razem jak patrzyłem w oczy mojemu dziecku. Ona bardzo żałowała. Wpadła w depresję. Próbowała mnie zatrzymać siłą. Do tego cała rodzina na mnie weszła. Zmuszali mnie wręcz do tego, abym jej przebaczył. I to nie tylko jej rodzina, ale moja również. No i mój synek, który trzymał się kurczowo mojej ręki pytając czy i kiedy wrócę do domu za każdym razem gdy chciałem wyjść. Nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie tego bólu. Ugiąłem się więc. Postanowiłem wybaczyć. Żona urządziła mi miesiąc miodowy, czym mnie jeszcze bardziej irytowała. Jej starania przynosiły odwrotny efekt. Patrzyłem na nią i widziałem ciągle jak oddaje się tamtemu kolesiowi. W każdy możliwy sposób. Katowałem sam siebie. Postanowiłem sprzedać nasz niedokończony dom, bo czułem już że i tak nigdy w nim nie zamieszkamy. I wtedy zaczęła się kolejna nagonka na mnie. Żona plus rodzina, że co ja wyprawiam, że niby chcę odbudować małżeństwo, a sprzedaję dom. To było straszne. Jak się trzymałem? Sam nie wiem. Czytałem mnóstwo podobnych historii w internecie i pewnego dnia dotarło do mnie, że ja mojemu dziecku nie pomogę będąc wiecznie nieszczęśliwym, zapłakanym, upokorzonym ojcem, który w dodatku nie kocha jego matki. Do tego moja żona też zaczęła mi utrudniać życie. Jeśli mój syn miałby się wzorować na naszym małżeństwie, to jaki związek on zbuduje kiedyś w swoim życiu? Będzie uważał, że małżeństwo i rodzina to jedna wielka męczarnia, ofiara i mieszkanie obok siebie. W marcu wynająłem mieszkanie. Synkowi i żonie zostawiłem wszystko. Czuję ogromne poczucie niesprawiedliwości, ale widzę też, że synek teraz chętniej spędza ze mną czas i lepiej się bawimy razem, we dwuch. Wtedy obydwaj się uśmiechamy. Już nie ogląda moich łez. Jednak to nie koniec nagonki na mnie. Żona twierdzi, że zapewne mam kochankę, dlatego rozwodu mi nie da. Do tego jej i moja rodziną ciągle namawiają mnie do powrotu, nachodzą mnie w mieszkaniu. Wiem, że dobrze postępuję i kolejny krok to złożenie papierów, ale obawiam się, że zaczyna mi brakować sił. Źle mi w samotności. Wbrew temu, co twierdzi żona nie mam kochanki, więc nie mam nawet tego kogoś, kto by mnie wsparł i pocieszył. Walczę o siebie, ale boję się, że tę walkę przegram. Pomóżcie, proszę.