Tak naprawdę nie wiem od czego zacząć, do niedawna wydawałoby się że mam naprawdę fajne życie, dobrze płatna praca, cudowne dzieci i fajnego, zawsze przy mnie męża. Niestety jest inaczej niż pokazuje światu, do tej pory myślałam, że to praca mnie dołuje. Nie mogłam pogodzić się z degradacją stanowiska jakiej doświadczyłam po 2 macierzyństwie, nie zmieniłam pracy ze względu na zarobki, bo to ja głownie utrzymuje rodzinę bo zarabiam 2 razy więcej niż mój mąż. Cała sytuacja niepogodzenia się z tą decyzją i brak perspektyw rozwoju i strach, że do niczego się już nie nadaje spowodowały, że zgubiłam gdzieś radość życia, marzenia, plany. W tym roku zdecydowałam się na terapię, bo nie można tak żyć. Jedynym swiatelkiem w tunelu była rodzina, dzieciaki i wspaniały mąż, przystojny, z pasjami, pełen energii i zawsze przy mnie. Zaznaczę, że znamy się od szkoły średniej czyli juz 19 lat, małżeństwem jesteśmy 11. Pierwszy raz odkryłam smsy do koleżanki, dziwnej treści gdy urodził sie pierwsze dziecko 7 lat temu, przepraszał, nie potrafił wytłumaczyć dlaczego wszedł w taką relację z koleżanką z pracy. Mówił, że to błąd, pomyłka, był w tym bardzo wiarygodny. Przebaczylam, byłam bardziej ostrozna, sytuacja powtórzyła się po 5 latach, zarejestrował się na jakimś portalu, pisał do dziewczyn, wysyłał zdjęcia. Nic zdroznego, raczej pierdoly o wychowaniu dzieci, o nudnej żonie i jak poprawić małżeństwo. Przeczytałam, zezloscilam i poszliśmy na terapie, szybko zrezygnowalismy, bo uznaliśmy, że to nic nie wnosi nowego a my naprawdę się kochamy. Byłam w drugiej ciąży, szczęście, codzienność moje problemy w pracy, przeprowadzka, ale ja wracałam do domu i czułam się jak u Pana Boga za piecem i tak też powtarzalam mężowi, jak.się cieszę że jest, że dla mnie jest najważniejszy. Aż rok temu w styczniu przeczytałam smsa do innej, że tęskni, kiedy znowu porozmawiaja, jak wysyłał jej linki do muzyki i rozmawiali jakie to mają podobne gusta muzyczne. Szok po raz kolejny, tylko że tym razem oni się spotkali. Tym.razem nie przepraszał, usłyszałam, że ze mną nie można szczerze porozmawiać, że neguje jego pomysły, że jestem oschla, że z innymi może o wszystkim szczerze pogadać a nie tylko o tym co zrobić na obiad, jak zapłacić za dodatkowe zajecia, i że syn nie może zapamiętać tabliczki mnożenia, ze to już nie jest miłość tylko przyzwyczajenie. Ja się z tym nie zgadzalam, wyrzucilam go z domu, po 3 dniach wrócił, że jednak nie wyobraża sobie życia bez nas. Było ciężko, ale ja go naprawdę kocham, jest cudownym ojcem, czułym kochankiem, przystojnym mężczyzną. Ten rok był dobry, do wakacji sprawdzałam bilingi za jego zgodą czy nie ma znowu smsowych znajomosci. Potem przestałam, bo.dla mnie było cudnie, poszłam na terapię żeby przepracować w końcu degradację, uwierzyć w siebie i w szczęście w życiu. Na codzień słyszałam jak mu się podobam, seks uprawialismy naprawdę rzadko, to ja nie miałam ochoty ale nie obrażał się, nie komentował. Planowaliśmy zmianę mieszkania, wakacje i w święta przeczytałam smsa Kocham Cię. Pamiętaj o tym....do niej, do tej sprzed roku. Nie tłumaczył się, przeprosił, że to tak wyszło, że nie chciał mnie oszukiwać, ale on tak nie chce żyć jak dwoje obcych ludzi, że on wiedział że kiedyś się rozstaniemy, że lepiej teraz bo może znajdę kogoś z kim będę jeszcze szczęśliwa. Szkoda tylko, że ja byłam szczęśliwa tu gdzie byłam a on nie wspomniał nawet, że jemu się nie podoba coś. Uwierzcie, nie usłyszałam, żadnych narzekań, przytyczek, wymigiwania się z bycia w domu z nami, nic poprostu nic i to boli najbardziej, bo może mogłabym się czegoś domyśleć, nad czymś popracować, poprostu tak zdecydował. Uważa, że zasługujemy na szczęście a sami go sobie nie damy, bo ja trzymam za duży dystans, że mu nie wystarcza seks raz na 2 tygodni, że chce żeby ktoś go glaskal po kolanie jak jedziemy do sklepu, pisał swinstewka podczas pracy, a ze mna tak nie jest. Szkoda że tego nie powiedział, a ja naprawdę się nie domyslilam a nie mam natury zbyt wylewnej, żebym miała takie rzeczy na rdzeniu.Nie miałam 19 lat a jednak mówił że mnie kocha. Zdecydowałam w złości na rozwód, i usłyszałam, że to ja zdecydowałam, że on popełnił błędy, że wszystko za szybko się potoczyło, że on zrobi wszystko żebyśmy przeszli przez to bezboleśnie, że ona to nie jest jeszcze nic pewnego, że nie wie co myśleć. Zaproponował terapię, żebym spróbowała go zrozumieć a może on zmieni zdanie, żebyśmy rozeszli się lub nie po tej terapii. Nie wiem co robić, boję się życia w samotności, bez niego. Nie wien czy to miłość ale ja uwielbiałam to nasze życie, nie chciałam innego, ale czy dam radę znowu się bać, czy to nie brak godności próbować coś z tym małżeństwem robić. Nie spelnie jego oczekiwań nie zmienię się z dnia na dzień. Są jeszcze dzieci, małe czy dla nich warto. Narazie wyprowadził się, nie do niej o dziwo i tu kolejny problem finanse jak ja dam radę, wynajmujemy fajne mieszkanie, nie będzie mnie na nie stać, ile mogę dostać od niego na dzieci. Czy te kilka skopiowanych sms to wystarczy do udowodnienia jego winy za rozpad małżeństwa, złożyć pozew o rozwod z orzeczeniem o winie, bo to on zdecydował( chociaż on twierdzi inaczej) o zakończeniu tego małżeństwa, może tylko separacja? Nie wiem, nic nie wiem Pogadajcie ze mna