Witam, Od pewnego czasu czytam to forum bo też od pewnego czasu nachodzą mnie ciągłe wątpliwości. Wielokrotnie czytałem opisy osób, które doświadczyły uczucia bycia zdradzonym lub zdradzanym. Obawiam się niestety, że i mnie to spotkało... Zacznę od samego początku. Jesteśmy z żoną od około 15 lat. Mamy dwójkę wspaniałych dzieci, dom, samochód, etc.,etc. Generalnie można powiedzieć, że jesteśmy w stanie żyć na całkiem przyzwoitym poziomie. W związku układało nam się różnie ale wg mnie jakoś nie odbiegaliśmy od schematu. Od zawsze jednak martwiło mnie, że żona nie jest ze mną do końca szczera tzn. miała i ma wiele nieodkrytych przeze mnie sekretów, o których istnieniu mogę się co najwyżej domyślać. Rzadko też zdarza się aby o swoich problemach żona rozmawiała ze mną. Woli to robić ze swoimi siostrami, z którymi jest bardzo zżyta. Czasami nawet mam wrażenie, że to z nimi a nie ze mną planuje naszą przyszłość. Oczywiście mam swoje wady, z których jako najgorszą powinienem wymienić mój wybuchowy charakter. W ferworze gniewu zdarza używać mi się niecenzuralnych słów i podnosić głos. Nie ma na to żadnego usprawiedliwienia ale jest to czasami jedyna możliwość aby przekazać jej co mnie dręczy. Podejrzewam też, że nie należę do najlepszych kochanków i być może dlatego to ja zazwyczaj musiałem inicjować zbliżenie. Rzadko też zdarzał nam się dobry seks z zaangażowaniem obu stron. Próbowałem przez ten okres czasu zasygnalizować żonie, że jest mi miło kiedy ona jest bardziej otwarta i zaangażowana. Wracając do sedna myślę, że żona nie ma stałego kochanka gdyż ma zbyt ograniczone możliwości (mieszkamy obecnie w małej miejscowości i prowadzimy osiadły tryb życia). Domyślam się, że mogła to jednak zrobić kilka razy w naszym wspólnym życiu. Pierwszy raz był prawdopodobnie po wielkiej awanturze telefonicznej (ja wtedy pracowałem poza miejscem zamieszkania). Była z koleżankami z pracy na imprezie integracyjnej, dużo alkoholu, tańce i wiem, że był gość, który się do niej przystawiał. Niestety a może stety nic więcej nie wiem a żona wszystkiemu zaprzecza i wszystkiego się zapiera. Zresztą ona nigdy nie przyznaje się do błędu i nigdy do niczego się nie przyznaje. Kolejny raz to być może tylko moje subiektywne i pozbawione sensu odczucie. Mianowicie kiedyś po imprezie z ludźmi z jej pracy wróciła w nocy i od razu rzuciła się na mnie. Nigdy przedtem ani potem nie widziałem jej tak otwartej (może nawet wyuzdanej) i nie czułem jej takiej podnieconej, mokrej i luźnej w środku. No ale to być może tylko jak wcześniej zaznaczyłem subiektywne odczucie... No i ten ostatni przypadek, który budzi najwięcej moich wątpliwości. Otóż kiedy ja pracowałem za granicą (1.5 miesiąca) żona musiała wyjechać do miasta, z którego wyprowadziliśmy się 5 lat temu aby pozałatwiać nasze wspólne sprawy. Wszystko było dobrze i zgodnie z planem aż do pewnego momentu. Sprawa, którą miała załatwić żona należała do kategorii najważniejszych interesów w naszym życiu. Dlatego też zależało mi na tym aby żona informowała mnie o postępach na bieżąco i tak się też działo. Ja nie dzwoniłem aby jej nie przeszkadzać ani nie rozpraszać, czekałem tylko na jej telefony. No i co jakiś czas dzwoniła informując mnie o postępach. Informacje były krótkie i zdawkowe ale przed zakończeniem sprawy było to dla mnie zrozumiałe. Potem były zakupy i też jej nie niepokoiłem. Dodam tylko, że żona wyjechała ok. 5 rano wraz ze swoją siostrą i miały na noc zatrzymać się u naszej wspólnej koleżanki. W końcu zadzwoniłem ja bo chciałem trochę dłużej pogadać na spokojnie o całej transakcji i nie tylko. Była godzina 2200 - galerie handlowe już pozamykane. Żona nie odebrała telefonu. Cóż, sądziłem, że jest tak jak było zaplanowane u koleżanki, może się kąpie czy coś w tym stylu. Oddzwoniła po kilku minutach mówiąc, że właśnie jadą samochodem z siostrą i koleżanką na miasto troszkę jeszcze pochodzić bo jest tak fajnie i ciepło pytając czy chcę dłużej pogadać czy tylko tak dzwonię. No cóż nie zreflektowałem się w porę i powiedziałem, że w sumie to nic pilnego. Później natomiast zacząłem analizować całą sytuację i nasunęły mi się następujące wnioski. Po pierwsze żona jest mało odporna na zmęczenie a tu po 17 godzinach na nogach, podróży (ok. 5 godzin), załatwianiu interesów i na koniec jeszcze wizycie w galerii byłem zaskoczony jej witalnością. Kolejna rzecz to taki wyczuwalny dziwny ton głosu charakterystyczny dla osób, które zostały na czymś przyłapane i nie wiedzą co powiedzieć. Żona mówiła a właściwie to klepała, że siostra z koleżanką piją właśnie piwo i oblewają kanapy. Zdziwiło mnie w tej sytuacji jedno a mianowicie, dziwna cisza w samochodzie. Co więcej żony siostra i koleżanka należą do osób niezwykle głośnych i gadatliwych a tu w ogóle nie było słychać żadnego śladu ich obecności w samochodzie. No i co tu o tym sądzić? Wszystkie oczywiście solidarnie podają ujednoliconą wersję... Ja niestety w ich wersję nie wierzę a dowodów brak. Żona na pewno nigdy się nie przyzna bo taki ma już charakter. Jedyna chyba szansa, że któraś przez przypadek się wyklepie. Kończąc ten przydługi tekst proszę Was drodzy forumowicze o wskazówki co dalej robić, jak z tym żyć, jak Wy widzicie tę sprawę. Z góry dziękuję za zainteresowanie moim problemem. Pozdrawiam, Damian