Nie sądziłam, że się tu znajdę, ale moje poczucie lojalności wobec męża jest absurdalnie duże. Łatwiej mi opowiedzieć gdzieś, komuś, w sieć niż jakiejkolwiek przyjaciółce, matce, komukolwiek, kto nas realnie zna. Jesteśmy małżeństwem od dziesięciu lat, mamy dwójkę dzieci. Przed ślubem byliśmy w związku trzy lata. Wtedy po po raz pierwszy i drugi przekonałam się, jak chętny mój mąż jest do wchodzenia w bliską relację z innymi kobietami. Zdarzyło się to dwa razy, przez jeden z tych niewłaściwych związków prawie stracił pracę. Udało mu się cudem, tamta kobieta spasowała i sama odeszła, otrzymał jedynie naganę. Dlaczego z nim zostałam? To nie była fizyczna zdrada. Tak sądzę, pewności nie mam. Zaufałam, bo nie miałam wątpliwości, że mąż/wówczas chłopak, potem narzeczony, bardzo mnie kocha. Wiele razy zyskałam tego potwierdzenie. Gdy drugi raz odkryłam takie zachowanie męża będąc w ciąży z córką, powaliła mnie wtedy przyczyna - podałam mu zły talerz, w odwecie napisał pełen czułości SMS do innej kobiety. Czy to był jeden? A może więcej? Nie wiem. Przekonał mnie, że jest niewinny i kocha mnie jak nikogo na świecie. Gdy to piszę teraz, wydaje mi się to absurdem, ale tak było. Po raz trzeci otworzył przez pomyłkę maila, w którym koleżanka z pracy wyznawała mu miłość. Czy bezzasadnie, jak mnie przekonał? Czemu nadal byliśmy razem? Byłam w ciąży, pierwszą straciłam, tę ciężko znosiłam, potrzebowałam go, a on znów mnie przekonał, że kocha. Znów płakał z lęku, że mnie straci, błagał o wybaczenie. Tak, wybaczyłam. Za tę relację stracił pracę - pracował wtedy w domu dziecka, ich zachowanie podpadło reszcie personelu na tyle, że doniesiono na nich. Wylecieli oboje. Nie miałam wątpliwości, że bezzasadnie, stałam przy nim jak monolit. Byłam nawet gotowa wyrzec się dla niego relacji z rodziną. Skąd moja pewność? Tak, ciągle wiedziałam, że mnie kocha, mieliśmy małe dziecko, oboje byliśmy bez pracy (ja przeniosłam się dla niego z innej miejscowości, od tej pory z pracą było bardzo różnie). Trzeba było działać. Poszłam nawet i z góry na dół objechałam dyrektora, który go zwolnił. Musiał być zdumiony moją lojalnością. Ja też jestem teraz, gdy spisuję naszą historię. Kolejny raz zdarzył się całkiem niedawno, gdy w jego pamiętniku (pisze coś takiego), trafiłam na notkę o tym, że musi się odkochać w kimś z pracy. Cóż, że opisywał wydarzenie sprzed dwóch lat? Jakie to miało znaczenie? Po raz kolejny przekonałam się, że on jest skłonny zawsze do tego, by zauroczyć się kim innym. Niezależnie od tego, na jakim etapie związku jesteśmy - czy jest kryzys, czy sielanka. Zawsze mi to zagraża. Wczoraj w nocy obudziłam się nagle o czwartej nad ranem. Nie wiem czemu. Palec boży. Jego telefon brzęknął. Coś przyszło. Sięgnęłam i bez specjalnego zdumienia odkryłam SMS-y od koleżanki z pracy. Już kiedyś zdumiałam się jej późnym kontaktem z nim. Teraz pisał do niej "Skarbie", ton między nimi był bardzo ciepły. Tylko parę SMS-ów. Mąż kasuje je na bieżąco. Chciało mi się śmiać. O tej koleżance mówi mi często bardzo źle, podobnie było z tą, przez którą stracił pracę poprzednio. Nigdy nie uznałabym ich za konkurentki. Tym razem mąż zareagował na mnie bardzo agresywnie, nazwał mnie wariatką z urojeniami, tłumaczył, że od tej kobiety pożyczył pieniądze. Ja zaś czuję, że już dłużej tego nie zniosę. Proszę, napiszcie mi, jak to widzicie. Potrzebuję spojrzenia z boku. Dobija mnie samotność, którą teraz odczuwam. Przerażają perspektywy. Mamy dzieci, mieszkanie z kredytem, ja pracę na umowę zlecenie. W poniedziałek mamy jechać na wakacje. Tak, pojadę z uwagi na dzieci, czekają z utęsknieniem na wyjazd. W sierpniu mieliśmy obchodzić dziesiątą rocznicę ślubu. Rodzina czeka na fetę.