Witajcie. Nie mam do kogo zwrócić się ze swoim problemem, więc pozwólcie, że opiszę swoją historię. Swojego męża poznałam 6 lat temu. Na początku, jak to zwykle bywa-sielanka. Dosyć szybko odkryłam, że spotyka się równolegle z inną dziewczyną, ale nie dziwiło mnie to - nie byliśmy w związku, niczego sobie nie obiecywaliśmy. Zresztą spotkał się z nią chyba dwa razy, po czym sam z tego zrezygnował i poświęcił uwagę mnie. Po kilku miesiącach zostaliśmy parą. Było dobrze, jedyne, co mi dokuczało, to rzadkie spotkania. On tłumaczył to potrzebą samotności - faktycznie, w zdecydowanej większości przypadków (kiedy się nie widzieliśmy) był online na komunikatorach. Tego jak Go kochałam nie potrafię nawet opisać słowami. Zarazem czułam, że miłość w naszym związku nie rozkłada się po równo, ale tak chyba bywa... Wzięliśmy ślub. Jeszcze przed ślubem dowiedziałam się, że przesiaduje na portalu, na którym oglądał i komentował zdjęcia jakichś dziewczyn, pisał z nimi. Było mi strasznie przykro, a on nie widział w tym nic złego, ba, złościł się, że ja się gniewam "o byle co". W końcu przeprosił, wykasował stamtąd profil. Wytłumaczyłam dokładnie dlaczego mnie to zraniło, chciałam, żeby zrozumiał. Wybaczyłam. Po narodzinach naszego pierwszego dziecka przypadkowo dowiedziałam się, że spotkał się ze swoją koleżanką (tą samą, z którą spotykał się na samym początku) - jeden raz i rzekomo tylko rozmawiali - dlaczego więc mi powiedział, że został dłużej w pracy i że były korki? Dodatkowo to, co do niej wypisywał sprawiło, że moje zaufanie legło w gruzach, a moja miłość już nigdy nie była taka jak wcześniej. Nie chcę przytaczać tych tekstów, w każdym razie był to flirt na całego. Zdecydowałam wtedy o rozstaniu, ale mąż jakimś cudem przekonał mnie do zmiany zdania. A ja zostałam, bo nadal go kochałam... Dodam, że z koleżanką nadal ma kontakt, nie zerwał go, mimo że o to prosiłam. Nieco później odkryłam, że jeszcze przed naszym ślubem też spotkał się z jakąś koleżanką na kawie, a potem pisał do niej "moja piękna..." Dużo czasu zajęło mi odbudowywanie zaufania, starałam się Go nie kontrolować, ale wiem, że nieraz byłam zołzą. Chciałam słownie zranić Go tak, jak on mnie emocjonalnie. Starał się. Myślałam, że naprawdę jest lepiej. Ja też się starałam. Przestałam drżeć o każde spóźnienie z pracy, nie robiłam scen, domem i dziećmi zajmowałam się najlepiej jak umiałam. Jeśli chodzi o seks, to zawsze ja miałam większe potrzeby, więc niczego Mu nie brakowało, jak sądzę. Obecnie mamy dwoje dzieci, trzecie w drodze. Wczoraj wieczorem przypadkowo weszłam do pokoju, gdzie siedział przy komputerze i zobaczyłam, że rozmawia na kamerce z jakąś dziewczyną. Trudno mi opisać jak się poczułam. Łzy, rozczarowanie, rozpacz. Z jego strony początkowo tłumaczenie, że to zwykły czat, gdzie można rozmawiać z ludźmi z całego świata, potem złość, że znowu się czepiam, wręcz agresja. Na koniec podszedł, przytulił, a ja się uspokoiłam, spytałam, czy chce od nas odejść, czy jest nieszczęśliwy, czemu to robi... Nie chce odejść, znudziła mu się gra, to wszedł na czat. Nie wiem czy to jest kwestia wiary w Jego słowa, ale czuję, że naprawdę nigdy nie zdradził mnie fizycznie (seks, pocałunek), ale emocjonalnie już enty raz. Nie mam już chyba siły walczyć. Mam wrażenie, że On się nie zmieni. A może przesadzam? To normalne, że potrzebuje takich rozrywek? Tylko czemu ja, zamknięta w domu z dziećmi od ponad 3 lat, nie potrzebuję? Mam 29 lat i nie wiem, co zrobić ze swoim życiem...