Proszę o radę jak pozbierać się po zdradzie męża z którym byłam w sumie 17 lat. Do 13.10.2015r. uważałam, że nasze małżeństwo należało do "normalnych". Raz lepiej, raz gorzej. Niestety wychodzi na to, że tylko ja tak uważałam. Z mężem jestem od 17 roku życia, poznałam go w Liceum, był moim pierwszym poważnym partnerem. Po 7 latach bycia ze sobą, zdecydowaliśmy się na ślub. Więc nie była to pochopna decyzja, a ni nikt nas nie poganiał. Po ślubie prawie 8 lat czekaliśmy na dziecko bo miałam duże problemy aby zajść w ciążę. W trakcie trwania małżeństwa Mąż poszedł do pracy w Policji, jako pracownik mundurowy. I to chyba była najgorsza decyzja. W 2013 urodziła nam się córka, świata poza nią nie widzieliśmy, wszystko zeszło na drugi plan. Nawet nie pomyśleliśmy, że po tylu latach starań doczekamy się dziecka, a gdy córka miała pół roku okazało się, że znowu jestem w ciąży. Zaskoczenie, niedowierzanie i przerażenie. Jeden niemowlak, który cały czas płakał, a za kilka miesięcy drugi będzie. I to chyba w tym momencie mąż stwierdził, że w domu się "dusi". Już nie był miły, o każdą pomoc musiałam długo prosić, potrafił niby dla żartu nazwać mnie "inkubatorem, przechowalnią". Oczywiście był przy narodzinach drugiej córki, ale tylko ciałem. Po tylu latach zna się trochę swojego męża. Narodziny drugiego dziecka zbiegły się w czasie, gdy w pracy przydzielono mu jako partnera koleżankę. Jedyna dziewczyna jaka tam pracowała, miała tylko z nim być na wszystkich służbach. Nie raz koledzy mówili mi abym na nią uważała. Wcześniej razem z mężem chodziłam na imprezy u niego w pracy, a tu nagle wszystkie spotkania wg niego zrobiły się czysto służbowe, bez partnerów życiowych. Czasami się zaśmiałam, jak tam Twoja "partnerka", zbywał to mówiąc że go wkurza. W czerwcu 2015 mieliśmy 10 rocznicę ślubu, owszem dostałam prezent i to drogi, ale sposób przekazania był taki, że łagodniej i milej daje się napiwek kelnerce. Zero czułości i delikatności, nie wspominając o tym, że od narodzin drugiego dziecka mąż ze mną nie współżył twierdząc, że jest zmęczony, nie ma czasu, boi się kolejnej ciąży. Aż nadszedł wieczór 13.10.2015 r. ja uśpiłam młodszą córkę, a On usypiał starszą. Słyszałam jak na jego telefon co chwilę dochodzi sms. W końcu przeczytałam i chyba żałuję. A tam jego partnerka z pracy pisała ;Powiedziałam o nas w domu, powiedziałeś swojej żonie, kocham ciebie, czekam na telefon" Świat mi się zawalił. Poczekałam, aż uśpi córkę i zapytałam się co to ma znaczyć, najpierw się wypierał, ale w końcu się przyznał że od maja sypia z Nią. Nie powiem, tak go strzeliłam po twarzy, że oko do dnia dzisiejszego ma fioletowe.Spotkałam się z Nią, nie biłam, nie wyzywałam tylko chciałam zrozumieć dlaczego uwiodła żonatego faceta z dwójką maleńkich dzieci. Jej odpowiedz bezcenna, "on jej się podoba", fakt, facet ma 36 lat, jest zadbany, wysportowany. inteligentny, ale żonaty. Wg niej to nie problem. Gdy jej powiedziałam, że z Niego nie zrezygnuję bo go kocham i to bardzo, nazwała mnie kobietą bez honoru. Jak mam żyć!!!