W sumie nie wiem za bardzo od czego zacząć... pierwszy raz w życiu korzystam z tego typu 'pomocy'. To może od początku. Jesteśmy w związku ponad 8 lat z tego 2 lata jesteśmy małżeństwem. Historia normalna aczkolwiek romantyczna- najpierw wielka przyjaźń, z czasem mocniejsze uczucie, potem wielka bezinteresowna miłość. Nie było łatwo. zarówno ze strony moich rodziców jak i teściów nie mogliśmy liczyć na żadną pomoc- nie żeby byli nie w porządku czy patologiczni po prostu normalni ludzie, którzy sami lekko w życiu nie mieli. Cieszyły nas dosłownie pierdoły- zakup kosiarki czy lodówka na raty. życie jak życie. Nigdy nie byłam materialistką, cieszyły mnie małe rzeczy, ale najbardziej chwile z moim ukochanym , bo dzięki niemu wierzyłam, że moje życie ma sens. Wiem to wszystko brzmi jak jakiś banał, ale przez całe swoje dorosłe życie myślałam, że pana boga złapałam za nogi, bo przecież nieważne jest jak długo dochodzi się do jakiegoś statusu materialnego, ale ważne jest, że brnie się w to razem bez względu na wszelkie przeciwności. Może za bardzo wyidealizowałam swojego małżonka- być może, ale zawsze widziałam w nim człowieka uczuciowego, uczciwego ponad miarę, honorowego i zdolnego. Był on ostatnią osobą na świecie, którą podejrzewałabym w ogóle o taką przygodę. Do rzeczy. Po 4 latach związku zaczęliśmy starać się o dziecko. Trwało to ok. 2 lat- nikt z nas się nie badał bo po co? jesteśmy młodzi, bez nałogów, do szczęścia brakował nam tylko raczkujący berbeć. Wreszcie ( po regularnych wizytach u mojego ginekologa, który nie widział za bardzo przyczyn niepłodności u mnie) namówiłam męża na badania. Wyniki były dla nas szokiem. Okazało się, że mąż jest na granicy bezpłodności. Potem okres załamania, chłód w łóżku- pomimo moich zapewnień, że ta sytuacja nie zmieniła moich uczuć- mój mąż zamknął się w sobie. Starałam się nawet umówić go na rozmowę ze specjalistą, bez skutku. Szczególnie ważne to dla mnie było, gdyż za 3 miesiące badania należałoby powtórzyć- dla pewności. Argumenty nie docierały do mojego najukochańszego. Kiedy wydawało mi się, że wszystkie opcje mamy obgadane, wszystkie za i przeciw on najprościej w świecie mnie odrzucił. Czułam się taka samotna. Przyzwyczajona do jego ciągłej obecności, rozmów, miłych uniesień w łóżku i poza nim, nagle straciłam sens. Teraz odnoszę wrażenie, że jego miłość właśnie wtedy wygasła. W tamtym momencie. Kiedy szykował się do wyjazdu w interesach na 2 tygodnie dałam mu wyraźnie do zrozumienia, że kocham go ponad życie i nawet gdybym wiedziała o jego problemach przed ślubem i tak byśmy go wzięli. To chyba ta miłość bezwarunkowa tak myślę. Przeżyliśmy cudowne chwile. Wydawało mi się, że jesteśmy już na właściwych torach, aż do jego powrotu.... z człowieka, który o mnie codziennie zabiegał -pisał dzwonił bez konkretnego powodu- stał się chłodnym egoistą. Każdej kobiecie w takiej chwili zapala się czerwona lampka, nie powiem nawet przemknęło mi przez myśl, że mnie zdradził, ale to była jakaś odległa absurdalna hipoteza. Wszystko zrzucałam na karb pracy i obowiązków. Smutno mi było patrzeć jak gaśnie. A gasł w oczach.Zaczął palić, coraz więcej pić, nie wspomnę o relacjach w łóżku- był taki zimny, ostry, taki nieswój. Przepłakałam wiele nocy. W końcu jako kobieta silna niezależna wzięłam sprawy w swoje ręce. Była piękna ciepła gwieździsta lipcowa noc . Przeddzień naszej rocznicy ślubu. To właśnie wtedy mój mąż łaskawie o wszystkim mi opowiedział. O 3dniowym romansie z kobietą, która jak on to twierdzi zawróciła mu w głowie. To był szok i niedowierzanie- jak straszny sen z którego nie mogłam się obudzić. Serce pękło mi na pół. Jak można spieprzyć najpiękniejszy czas w swoim życiu? Przekreślić te wszystkie piękne chwile? Cierpiałam jak nigdy,ale musiałam wiedzieć jak do tego doszło. On mechanicznie i bez namysłu odpowiadał na moje pytania. Bolało okropnie. Najgorsze jest to, że w całym moim życiu kierowałam się pewnymi zasadami . Uważałam się za silną i mądrą kobietę, który w życiu nie pozwoliłaby sobie na taki numer, a co ja zrobiłam? Wybaczyłam. Wydawałoby się, że w takiej chwili znienawidziłabym go do granic możliwości, ale nie potrafię. Wciąż kocham go ponad siłę. Tłumaczę go i jego postępowanie. Próbuję zrozumieć frustrację, a sama czuję się jak śmieć. Bo co ze mnie za żona, która nie potrafi utrzymać przy sobie męża? Co dała mu tamta kobieta czego nie miał przy mnie? Można dać coś więcej? Schemat z pozoru jak każdy inny- jednak nie. Mój mąż otóż po całej tej przygodzie wcale nie utwierdził się w uczuciach do mnie. Nie błagał o przebaczenie, nie zapewnił mnie, że ta historia może się powtórzyć, nie powiedział, że kocha mnie jak nikogo na tym świecie-tak jak miesiąc wcześniej. Otóż powiedział, że nie wiem co do mnie czuje, ale wie na pewno, że nigdy nie spotka nikogo takiego jak ja. Poprosił o miesięczną separację, żeby mógł odzyskać szacunek do siebie i upewnić się co do uczuć do mnie. Zapewnił mnie jedynie, że jest to mu potrzebne, że pamięta o tym co nosi na palcu i nigdy nie chce ściągać tej obrączki. Jakiś kosmos. zgodziłam się. Rozsądek mi podpowiada, że już nigdy nie powinnam mu zaufać, ale jakbym teraz mu nie zaufała nie miałoby to najmniejszego sensu. Chcę to naprawić. lecz z drugiej strony nie chcę prosić się o miłość. Czuję się odrzucona i oszukana. Przez ostatnie dwa tygodnie żyłam wschodami i zachodami. W przeciągu tygodnia schudłam kg. Mało co jadłam , spałam po kilka godzin na dobę, wierząc, że obudzę się przy nim jak dawniej, on otworzy oczy wiedząc, że na niego spoglądam, pocałuje mnie słodko i powie jak zawsze: miłego dnia skarbie! Czy można przestać kogoś kochać ot tak? Nie wierzę w takie rzeczy. Co takiego zrobiłam, że mój ukochany jest tak zagubiony w uczuciach co do mnie? Czy jestem aż tak głupia i naiwna? Jestem teraz tak zagubiona. Nie mam z kim o tym porozmawiać. Nie chcę wtajemniczać mojej rodziny w ten temat, żeby nie zniszczyli go psychicznie, bo (jest jakaś iskierka nadziei) przecież czas leczy rany i może nam się ułożyć? Zdaję sobie sprawę, że to już nie będzie ta sama miłość. Wiele wody w rzece upłynie zanim znowu zacznę mu ufać. Czy biorę pod uwagę porażkę?Oczywiście. Tylko boję się, że już nikt nie będzie chciał tak popranej osoby jak ja, bo mój mąż nie tylko zniszczył sielankę, w której tkwiliśmy, ale także zniszczył moją osobowość, moją kobiecość, atrakcyjność. Jeśli można czuć się jak zero to właśnie tak się teraz czuję. Co chwila zerkam na zegarek jest coraz później, a jego nie ma. Moimi myślami targają straszne rzeczy- co teraz robi, z kim? przecież jest niedziela. Z drugiej strony ta kwestia resztek zaufania. Sama nie wiem. Nie liczę na to, że ktoś mi pomoże tutaj, samo to ,że przeczytaliście to do końca świadczy o tym, że próbowaliście brnąc w moją historię za co dziękuję. Może ktoś jest w podobnej sytuacji? Straszne to jest, ale za razem pocieszające, że nie tylko mój świat się zawalił. Dziękuję...