Czytając wcześniej to forum, myślałem że to mnie nigdy nie będzie dotyczyć. Jakże byłem naiwny. Jestem facetem po pięćdziesiątce, i nigdy nie myślałem, że w tym wieku ktoś może tak gwałtownie i tak do bólu przeżywać zdradę żony. Myślałem, że okres intensywnej miłości i uczuć z tym związanych jest już poza mną. Jakże się myliłem! Jestem żonaty ponad 30 lat i w naszym małżeństwie bywało różnie. Lepsze okresy mieszały się z tymi złymi, lepsze dni z gorszymi. Jak to w życiu. Ale chcę się skupić na ostatnich 5 latach, bo to one są tu decydujące. Zamiast żony wybrałem alkohol i nieróbstwo. Moje zainteresowania zaczęły się ograniczać do wypicia i TV. Trwało to dobre 5 lat. Moja wina, że byłem taki głupi. Moja rprzygodar1; za zdradą, zaczęła się w pewien czwartkowy wieczór pod koniec kwietnia tego roku. Niespodziewanie na komórkę dostałem sms-a o mniej więcej takiej treści: Widziałem twoją żonę na spacerze z obcym facetem. To nie był pierwszy raz. Najpierw potraktowałem to jak głupi żart, ale nie dało mi to spokoju. Dwie godziny później, gdy zasnęła dorwałem jej telefon. Nigdy tego wcześniej nie robiłem i teraz jakaś siła pchnęła mnie do tego. Gdy otworzyłem jej wiadomości sms to nagle zatrząsł się mój świat w posadach. Telefon miał rtylkor1; sms-y od stycznia tego roku i było ich tak ok 300. Od zwykłego umawiania się na popołudnie do wzdychań i wyznań miłosnych. Nawet nie byłem w stanie ich przeczytać, nie mogłem tego telefonu utrzymać w ręku. Drżała mi tak, ze nie mogłem się skupić na treści. Nie wybuchłem jednak i utrzymałem nerwy na wodzy. Od tamtego wieczoru, nagle telefon żony stał się dla niej niezbędnym przedmiotem codziennego użytku. Chodziła z nim po kuchni, do łazienki, wkładała pod poduszkę na noc. Domyśliła się, że coś jest nie tak. Odczekałem jeszcze dwa dni i sobotę wieczorem usiadłem naprzeciw niej i zadałem jej pytanie: Czy ty nie chcesz mi czegoś powiedzieć? Spojrzała na mnie dziwnie, jakby przeczuwając o co chcę spytać, ale mimo to zapytała o co mi chodzi. Pokazałem jej wówczas sms którego dostałem na komórkę. Trochę była zakłopotana, ale na pytanie czy się z kimś spotyka odpowiedziała że tak i natychmiast dodała, że nie było żadnego seksu. Mimo moich dopytywań, nie powiedziała mi jak długo to trwa i kim on jest. Winę zrzuciła na mnie, że zaniedbałem małżeństwo r11; tu zresztą miała rację. Czułem, że muszę coś zrobić, że rozpada się to, o czym ja myślałem, że mam to już na wieki. Najpierw mocne postanowienie i zero alkoholu. Do dziś nie wypiłem nawet kropli. Długie rozmowy z nią, czasem po blady świt. Po tygodniu stwierdza, że bardzo się zmieniłem i postanowiła mi jeszcze raz zaufać. Przytula się jak dawniej, całuje, kochamy się jak nastolatki. Każda noc kończy się fantastycznym seksem. Stwierdza, że zrywa tą znajomość i nie będzie się z nim więcej kontaktowała. Dzwoni przy mnie do niego i oznajmia, tak żebym słyszał, że nie będzie się już z nim spotykać. Nic tylko zaufać i patrzeć w przyszłość. Nic bardziej błędnego. Jakiś głos podpowiada mi, że coś za łatwo poszło, że to tylko zmyłka, że dalej nic się nie zmieniło. Postanawiam działać. Najpierw oddzwaniam na numer, z którego przyszedł do mnie sms, ale zgłasza się ciągle poczta głosowa. Nagrywam się i proszę o kontakt. Może ten ktoś wie więcej niż ja. Po dwóch dniach rozmowy z pocztą głosową wreszcie ktoś odbiera. Wie z kim rozmawia ale nic nie mówi. Ale siłą perswazji namawiam rktosiar1; do spotkania. Spotykamy się z zacisznej kawiarni w centrum miasta. Jakież jest moje zdziwienie, kiedy na spotkanie przychodzi kobieta. Jak się po chwili okazuje, żona owego kochasia. Jestem w szoku, kiedy opowiada mi o ich romansie, z którym walczy sama prawie 3 lata! Kochasiem okazuje się kolega mojej żony z młodzieńczych lat. Dociera do mnie moja naiwność i głupota. Najgorsze, gdy opowiada mi jak to ja przywoziłem moją żonę na spotkania z nim. Nie do uwierzenia. Podwieź mnie do galerii handlowej. Muszę kupić parę babskich rzeczy. Nie musisz ze mną chodzić. Zadzwonię jak będę gotowa. Podwożę ją do galerii, wysiada i wchodzi do środka. Odjeżdżam. Wychodzi drugim wejściem i wsiada do jego auta. Mają 2-3 godziny dla siebie. Ok 9.00 wieczorem dzwoni do mnie, żebym po nią przyjechał. Na moje pytanie r11; co kupiłaś? Odpowiada, że nic ciekawego nie było. Pytam jego żonę, czy chce uratować swoje małżeństwo. Odpowiada, że tak i liczy na moją pomoc. Dowiaduję się przy okazji, że ona kilka razy spotkała się z moją żoną i prosiła wręcz o zakończenie tej znajomości. Nadaremno. Dodatkowo ja zostałem jej przedstawiony, jako facet, który o wszystkim wie i to mu pasuje bo ma wolną rękę do wszystkiego. Zawieramy umowę o wzajemnej pomocy. Wiem, że żona już nie będzie dzwonić (przynajmniej przy mnie), więc zakładam jej szpiega na klawiaturę kompa. Szybko zdobywam dostęp do jej poczty e-mail. Wchodzę i drukuję jej bilingi. Rzeczywiście są setki sms-ów pod ten sam numer. Zdobywam nazwę i hasło do jej drugiej poczty i tu strzał w 10. Są zachowane e-maile z prawie trzech lat. Kopiuję je wszystkie i trzymam na czarną godzinę. Kopie otrzymuje także żona kochasia. Dostaję nagranie na CD z ich randki. Słyszę jak w samochodzie rozmawiają o mnie i swojej przyszłości. Słyszę ich wzajemne czułości, słowa kocham cię, intymne pomruki przy całowaniu. Okazuje się przy okazji, że w czasie kiedy zaczęła mi mówić, że mnie kocha, przytulać się, pisze do niego tęskne e-maile typu: Teraz nie możemy się spotykać, ale tęsknię i kocham. Twoja... Po kolejnej rozmowie wyjawia mi wreszcie kto to jest, a raczej wg niej kto to był. Dalej twierdzi, że się z nim nie spotyka (to akurat prawda) i nie kontaktuje się z nim (tu kłamie jak z nut). A i też nie wiem, czy nie dzwoni z innego numeru. Wysyłam do niego groźnego e-maila w wiadomością, żeby przestał ingerować w moją rodzinę. Nie odpowiada. Stoję teraz przed dylematem: Czy dalej czekać na to, co się wydarzy czy interweniować już z całą mocą. Od chwili mojego oświecenia, a to ponad miesiąc, śpię po 4 godziny na dobę i schudłem 10 kg. Zaczynam się o siebie niepokoić. Pytam także tych, którzy przeszli już przez takie piekło. Jak postąpić? Druga opcja może zakończyć się jej odejściem a tego, mimo wszystko, bym nie chciał.