Witam wszystkich.Jestem na tym forum od kilku dni, właściwie od kiedy dowiedziałam się że zostałam zdradzona. Przeczytałam już wiele postów i nie ukrywam że pomaga mi to wszystko przetrwać. Mam wielkie wsparcie w postaci przyjaciół ale nie ma to jak wyżalić się komuś kto przeszedł to samo. Ale zacznę od początku: mam 16 letni staż małżeński a jesteśmy razem 22 lata więc szmat czasu.Moje małżeństwo było spokojne, rzadkie kłótnie i to przeważnie o byle co, zero cichych dni, stabilizacja finansowa, zagraniczne podróże itd. Kochaliśmy się bardzo i wydawało się że tak będzie już zawsze dodam że nie mamy dzieci bo ja nie mogę ich mieć.Wszystko było fajnie do choroby i śmierci mojej mamy którą musiałam się zająć. Przeżyliśmy to oboje bardzo i od tego czasu zaczęło się wszystko sypać nie wspierał mnie a potem całą winę zrzucił na mnie bo zrobiłam się nerwowa, złośliwa itd co było konsekwencją stresu jaki przeszłam. Zgłosiłam się na terapię żeby się z tym wszystkim uporać a jednocześnie zauważyłam dziwne zachowanie mojego męża. był jakiś taki dziwny, obojętny, zaczął mówić że nie czuje się szczęśliwy, że chce zacząć nowe życie bo obecne jest takie puste (dodam że skończył 40 lat) na pytani z kim chce zacząć nowe życie i dlaczego skoro wszystko mamy poukładane odpowiadał wymijająco, zwalał winę na mnie, mówił że tak naprawdę chyba za młodo się ożenił itd. Zaczęło mnie te jego wyznania bardzo niepokoić, reagowałam nerwowo, płakałam bo czułam cały czas że coś jest nie tak i gdzieś jest drugie dno tej jego zmiany. Zaczęłam przeglądać komórkę, notes i nic nie znalazłam oprócz zwykłego sms do koleżanki z pracy i dałam sobie spokój bo oprócz tych dziwnych gadek nie zachowywał się jak typowy zdradzający.Pewnego dnia odkryłam że z konta zniknęła większa kwota pieniędzy jak zapytałam na co tyle pobrał to otrzymałam odpowiedź że chce wynająć mieszkanie i się wyprowadzić. Doznałam szoku (to było w listopadzie), płakałam, zaczęliśmy rozmawiać i w końcu doszedł do wniosku że nie wyobraża sobie życia beze mnie i zostanie. Na święta Bożego Narodzenia wszystko wróciło do normy, a nawet bardzo się poprawiło między nami ale ja widziałam że niby wszystko ok ale on jest cały czas dziwny i obcy Zaczęłam pytać czy się zakochał, czy kogoś ma, zawsze zaprzeczał teraz wiem że cały czas kłamał. pod koniec lutego dziwna kłótnia zaszła między nami, taka wywołana z nie wiadomo czego a mój mężulek zaczyna się znowu wyprowadzać . Wpadłam w szał, płacz ale tym razem nic nie pomogło. On też płakał ale stwierdził że musi wszystko sobie przemyśleć bo ma kryzys i najlepiej będzie jak trochę pomieszkamy oddzielnie jednocześnie cały czas do mnie przyjeżdżał, robił mi zakupy, wynosił śmieci, wychodził z psem a ja go zapraszałam na kolacyjki.Okazało się że mieszkanie już sobie wcześniej wynajął i ukrywał to przede mną. Dziwna dla mnie była ta sytuacja bo niby go nie było a jednak był a ja cały czas tęskniłam za nim i płakałam. On też ciągle mówił że tęskni ale mimo wielu rozmów nie sprowadzał się do domu. jednego dnia był miły dla mnie, przytulał mnie, całował a innego już obcy, niedostępny, pytałam czy ktoś go nastawia przeciwko mnie oczywiście zaprzeczał. Zauważyłam że pozabierał wszystkie swoje rzeczy z domu po kryjomu przede mną (tak jak by już na zawsze )a jednocześnie mydlił mi oczy że cały czas nie wie co zrobić bo tęskni itd, że się zastanawia i trwało to tak 2 m-ce i by trwała ta huśtawka pewnie do dziś gdybym tydzień temu nie zdecydowała się po jego wyjściu pojechać za nim i to co zobaczyłam zwaliło mnie z nóg. Odkryłam jego samochód o 24 w nocy schowany pod jego "koleżanki" blokiem. Wywołałam go stamtąd podstępem, oczywiście zrobiłam awanturę,dostał po gębie a jednocześnie wykrzyczał mi że mnie już nie kocha i że kocha ją ale nie mają jeszcze romansu i on przyszedł do niej tylko porozmawiać.Nie wierzę w te kłamstwa, bo chyba tylko tego brakowało mi do złożenia całej tej układanki. Nie jadłam nie spałam chyba ze 3 noce, teraz jest już trochę lepiej, mam wsparcie przyjaciół i psychologa ale cały czas nie mogę pogodzić się z tym co usłyszałam od niego że kocha ją. Całe nasze wspólne życie kochałam, wspierałam byłam jego najlepszym przyjacielem a on moim i tak mnie zawiódł , zmiótł z powierzchni ziemi jednocześnie udając że za mną tęskni, mówił że cały czas nosi moje zdjęcie w portfelu i na nie patrzy, okłamywał mnie tak perfidnie a to tak strasznie boli. Dowiedziałam się od byłego już męża tejże "koleżanki" że oni się rozwodzą, że też za bardzo nie wiedział o co chodzi ale zgodził się na rozwód bo już dawno im się nie układało. Wygląda to tak ze wszystko sobie misternie zaplanowali bo kiedy jej mąż się wyprowadził od niej to mój się wyprowadził z ode mnie. W głowie mi się nie mieści jak można być takim tchórzem, kłamcą perfidnym, jak on może w jednej chwili przekreślić 22 lata naszego wspólnego życia?/teraz jak o nim myślę to robi mi się niedobrze na samo wspomnienie, nie odzywam się do niego od tygodnia zresztą on do mnie po tym wszystkim też się nie odezwał. Napisał jedynie sms że chciał by się spotkać z nią i ze mną ale chyba tylko po to żeby naopowiadać mi kolejnych bzdur że niby nie ma z nią romansu i że to tylko przyjaciółka którą kocha prawda???.....Na takie spotkanie się nie zgodziłam bo i po co. Wszystkie moje plany i marzenia legły w gruzach, czuję się taka samotna, ciągle popłakuję ale nie zamierzam go prosić o to żeby wrócił, mam swój honor i godność. Dziwne jest to że po tym jak go przyłapałam poczułam tak jak by ulgę że wreszcie dowiedziałam się prawdy, że mnie już nie okłamuje ale to tak bardzo boli bo miałam tylko Jego. Wracam do pustego domu i chce mi się wyć, mam ataki paniki, zaczęłam czytać to forum w nadziei że mi ktoś pomoże przejść przez to wszystko Pozdrawiam M