Obecnie mam 40 lat i jestem 15 lat po ślubie. Mam naturę pantoflarza i zaczęło się tak: Miłość z liceum, pierwsze istotniejsze doświadczenie erotyczne i do kilku latach narzeczeństwa (studia, praca) ślub. Mocno na to nalegała, może nawet zbyt mocno. Dziś gdy o tym myślę, zastanawiam się czy nie należało wtedy dać sobie spokój, ale potem patrzę na dzieci (13 i 10 lat) i wiem, że nie bo bym ICH nie miał. Ale nie o tym miałem. Wszystko zaczęło się 8 lat temu. Od początku ciągnąłem dwa etaty, ze wszystkimi tego konsekwencjami oraz pracę dodatkowe, byle do przodu. Kiedy teraz o tym myślę wydaje mi się, że "popłynąłem" w tym za bardzo. Wtedy pierwsze symptomy, jakieś wyjazdy niby do koleżanki a telefon wyłączony. Przyczilem co gdzie z kim, poprosiłem przyjaciół, przycisnąłem jej koleżankę. Wyszło, że jest gach imieniem Sławek. Pogadaliśmy w sumie jak chłop z krową - bez sensu, próbował mnie przekonać, że tego potrzebuje, potem że rozwód. Rozmowa właściwie bez sensu i konkluzji, tyle że się przyznała, trochę zeszły emocje (na kilka dni). Po kilku dniach burza, rzuca we mnie butami. Zabrałem dzieci (wtedy 5 i 2 lat) i zwinąłem się z domu. Gonią mnie telefony. Dogadujemy się, spokój. W międzyczasie remont mieszkania, potem nowe, wyposażenie, telewizor pralka zmywaka, dwa autka. Ja oczywiście robota,co jakiś czas słyszę że się nią nie interesuje i "zostaje sama z problemami" nie wiem jakimi, chyba świądem **** bo co chce to ma, jak jest problem do angażują się wszyscy z mojej rodziny np. prawie nigdy żadne z nas nie brało opieki w wypadku chorego dziecka bo zajmowali się moi rodzice. Koło 3-4 lat temu ****ła mnie depresja. W pracy ostro po mnie jechali i doszło jeszcze parę innych spraw na przykład wracam z pracy 22:00 a tam dzieciaki hasają bez kolacji a moja żona na koniach albo przed telewizorem. Ale leczę się, jakaś przeciwlękówka i byle do przodu. Co jakiś czas słyszę "ty się mną w ogóle nie interesujesz", albo co gorsza pomysły żeby zostawić dzieci i do kina gdzie seans kończy się 01:00. Może jestem nudziarz, ale uważam że raz na miesiąc, dwa załatwić opiekę dzieciakom i można na jakąś imprezę ale nie co miesiąc. Jak już była jakaś potańcówka to "za wolno się ruszam" albo "marudzę". Generalnie, co najgorsze to ja, co najlepsze to ona. Przykład: ONA kupiła samochód (odłożona kasa dzięki mojej drugiej pracy, wybrany i utargowany z moim udziałem) JA go zepsułem bo jej dźwięk kierunkowskazu wysiadł dwa dni po tym jak nim jechałem do wulkanizatora. Bez NIEJ nie miałbym ekspresu do kawy, telewizora bo to ona o wszystko zabiega (jasne żebym miał, ale może inny a mam taki bo ona wybierała). I tak się kręciło. No i główny zarzut - depresja, przeciwlękówki spowodowały spadek libido, nie żebym odmawiał ale często mi się nie chciało lub nie mogłem. Tu mój błąd, trzeba było wcześniej pogadać z lekarzem albo kimś innym kompetentnym, ostatecznie opanowałem problem, ale za późno. Naprawdę źle zaczęło się kilka miesięcy temu, bo dała mi spokój jeżeli idzie o seks i znów jakieś dziwne wyjazdy po 5 godzin tym razem do dodatkowej pracy. Z tym że wraca pierwsza nad ranem itp no i nie odbiera telefonu. Raz jak wróciła bielizna jechała jej nasieniem no to już byłem pewien w czym rzecz. Potem zaczęła się ode mnie odganiać nie chciała czułości, drobnych zalotów. Znów pogrzebałem i okazało się, że ma romans non stop od kilku lat! tj co najmniej 4 Wykorzystywała praktycznie każdą okazję np. jakieś piwo z koleżankami zbierała się wcześniej i do niego. Nie przyznałem się, że wiem, myślę co z tym zrobić. Na co dzień praktycznie jest tak jak było, nawet wspólne łóżko co do seksu to twierdzi że już nic nie czuje i ma to gdzieś od dwóch lat i że w ogóle to "8 lat znosi upokorzenia", które wyrażają się tym, że musiała "prosić się" o seks i nie miała się czasem do kogo przytulić bo "zamykałem się we własnym świecie" a ona "zostawała sama z problemami" (naprawdę nie wiem jakimi bo zawsze miała pomoc - nawet w prozaicznych sprawach: ja w tygodniu z pracy do pracy na zupkach chińskich a ona u teściowej obiadki dla siebie i dzieci. Porównuje mnie przy tym do swojego ojca alkoholika, który z domu kasę wynosił i straszył żonę i dzieci samobójstwem jak ja nawet nie piję alkoholu! Nawiązując do tego ostatnio powiedziała że teraz będzie dbać tylko o siebie bo "egoiści mają lepiej" Nie wiem co z tym zrobić, czy próbować to naprawiać (ona już nie chce, twierdzi że przegapiłem swoją szansę), czy to w ogóle możliwe i sensowne? Obecnie nie wiem czy jakby co mogę jeszcze na nią liczyć na zasadzie że jakby co poda szklankę wody itp. Po co tu napisałem? żeby trochę odreagować i uporządkować myśli ale też licząc na rady, konkretne, zwłaszcza tych co już podobne przeżycia mają za sobą. Rady gdzie z czym do kogo się udać. Prawnik to oczywiście, ale jakie przyjąć rozwiązania rozwód, separacja, rozdzielność majątkową? udowadniać winę, walczyć o dzieci, dopaść faceta i skuć mu ryja? Nie wiem, jestem zagubiony. Kiedy tych 15 lat temu mówiłem "..w zdrowiu i w chorobie puki śmierć nas nie rozłączy..", może jestem głupi, ale na prawdę w to wierzyłem. Jak ktoś chce to niech coś napiszę. Dziękuję.