Byliśmy parą od 21 lat, małżeństwem od 13. Dwa lata po ślubie zaczęliśmy się starać o dziecko. Po około sześciu latach starań, przeprowadzeniu wszelkich możliwych prób, łącznie z pięcioma czy sześcioma invitro lekarze powiedzieli, że dzieci mieć nie możemy. Diagnoza jednoznacznie stwierdziła problem po stronie żony. Postanowiliśmy, wstępnie że adoptujemy dziecko i przestaliśmy się zajmować tematem " muszę urodzić dziecko". Pojechaliśmy na egzotyczne wakacje i około 2 miesiące po powrocie żona zaszła w ciąże. Tłumaczyliśmy sobie, że zmiana klimatu, odstresowanie się po akceptacji tego, że dzieci mieć nie będziemy itp. W każdym razie dla mnie i żony to był czas euforii.Urodzenie się "naszej" córeczki to była jedna z najpiękniejszych chwil mojego życia. Żona w tym czasie współpracowała z firmą austriacką której właścicielem był polak, na stałe mieszkający w Wiedniu a do Polski przyjeżdżał raz, dwa razy w miesiącu na kilka dni. KOLEŚ miał wtedy w Wiedniu żonę i dwie córki, bliźniaczki w wieku pięć lub sześć lat. Po narodzinach zaczęła się szara rzeczywistość wychowywania maleńkiego dziecka. Praca, dziecko, praca. Od czasu do czasu jakiś wspólny wyjazd, wylot. Relacje między nami zaczęły się ochładzać, zaczęliśmy się od siebie oddalać. Coraz więcej mniejszych lub większych kłótni. Żona wyraźnie przestała mieć potrzebę pogodzenia się ze mną po sprzeczce. Przestała mieć potrzebę bliskości a ja dałem się wpuścić w tą grę. Mówiłem sobie " jak ty jesteś taka zimna to ja też będę" - teraz widzę te wszystkie symptomy zdrady ale wtedy nie miałem żadnej wiedzy na ten temat. Między czasie KOLEŚ przegrał sprawę w sądzie o zwrot ogromnej kwoty byłemu wspólnikowi. Miał komornika na głowie, jego firma praktycznie przestała mieć zleceniodawców generalnie wyglądało na to, że będzie nikim. Żona już wtedy była udziałowcem w jego firmie, żeby zatem żona mogła się realizować zawodowo, postanowiłem mu pomóc. Zorganizowałem prawników którzy doprowadzili do kasacji wyroku w Sądzie Najwyższym - zapłaciłem za to. Znalazłem ich firmie nowego kontrahenta, dzięki któremu mogli się bardzo szybko rozwijać. To też mnie dużo kosztowało, no ale przecież robiłem to też, jak mi się wydawało, dla siebie. Relacje z żoną przez cały ten czas, praktycznie zerowe, nie wiem gdzie ja miałem oczy. Zdrady nie mogłem odkryć ponieważ ich kontakty były częste z racji prowadzenia razem firmy. I tak to było do lipca 2014 roku. Ona pojechała z córką do Wiednia na tydzień - normalny wyjazd, on też miał dzieci. Później on przyjechał do Polski z bliźniaczkami na tydzień. I wtedy coś mnie tknęło. Cały tydzień spędzali beze mnie. Restauracje, baseny, wspólne wyjazdy nad jeziorko itp. Zrobiłem awanturę żonie, że jestem całkowicie pomijany. Żona była w pracy,przez przypadek nie rozłączając telefonu odłożyła go na biurko i zdała relacje KOLESIOWI z naszej kłótni. Zwracali się do siebie per "kochanie". W następnych dniach udało mi się "ustalić" stopień tej zażyłości i niestety też to, że trwa to już 6 lat. Prze trzy dni pytałem ją czy coś jest między nimi - patrzyła mi prosto w oczy i mówiła, że nie, że to nie prawda. Świadomość tego, że córka ma 5 lat nie dała by mi spokoju nigdy. Musiałem zrobić badanie DNA. 11.08.2014 - wynik - zaprzeczenie ojcostwa. Dla mnie jak wyrok śmierci. Ta bezduszna, cyniczna, pozbawiona jakiegokolwiek kręgosłupa moralnego szmata, pozwoliła mi przywiązać się przez 5 lat do "mojego" dziecka wiedząc, że w końcu ode mnie odejdzie. Tylko po prostu nie było sprzyjających warunków finansowych. Z ich rozmów wynikało, że planowała się ze mną rozstać najdalej w ciągu sześciu miesięcy. KOLEŚ rozwiódł się z żoną w Austrii na początku 2014. Teraz mieszka w Polsce. Mieli zaplanowane wszystko, tylko nie to, że to kłamstwo się kiedyś wyda. Po tym jak im to wszystko wyrzuciłem sami się trochę przestraszyli tej patologii, którą stworzyli. Przepraszali i deklarowali, że to ja dalej mogę być dla dziecka ojcem. Po 21 latach kochania żony (nawet te ostatnie kilka, pomimo że trochę ułomnie to jednak to była z mojej strony prawdziwa miłość), po 5 latach kochania bezgranicznie mojego największego skarbu, mojej córeczki - nie pozostało mi nic, co było dla mnie najważniejsze w życiu. Moja sytuacja na dziś wygląda tak, że teoretycznie mogę udawać dalej, że jestem ojcem tylko że ona już planuje, że zamieszka razem z kolesiem czyli biologicznym ojcem. To kim ja wtedy będę dla dziecka - drugim ojcem, kimś kto się pomylił, że jest ojcem, super nianią? Absurd. Zatem mam chyba jedno straszne wyjście - wystąpienie do prokuratury o zaprzeczenie ojcostwa. Zostałem okradziony nawet ze wspomnień.