Witam po raz pierwszy. Od pewnego czsu śledzę forum, ale dopiero teraz zdecydowałam się napisać o moich przeżyciach. przez 11 lat byłam szczęśliwa w małżeństwie bardzo zgodnym, poukładanym, pełnym szacunku i miłości, oddania. Tak mi się zdawało. 7 lutego mój mąż płacząc powiedział mi że kocha "zuzę", koleżankę z pracy z którą poznali się 3 lata temu. ona pracuje w tej samej firme ale w innej miejscowości, więc ich kontakt początkowo był przez maile służbowe, potem doszedł skype (mąż zakupił kamerkę dla pogłębienia relacji, mimo iż wcześniej nawet nie chciał mieć żadnego konta na skypie bo jest samotnikiem z natury) częste telefony, w listopadzie zabrał mnie do niej jako do swojej koleżanki z pracy z którą fajnie mu się gada. poznałam ją nic wcześniej nie podejrzewjąc. dodam że byłam w ciąży. pierwsza ciąża po 11 latach małżeństwa do której ciężko mi było się przekonać. nie chciałam dzieci, bo byłam zmęczona nadodpowiedzialnością za moich rodziców (alkohol). od momentu spotkania w jej mieszkaniu oni uznali to za moją aprobatę i nie kryli się w częstotliwości swoich rozmów na skypie. interweniowałam wielokrotnie że mi się to nie podoba. ona jak sama siebie określiła zatwardziała singielka z 8 letnim synem, rzekomo wyprana emocjonalnie nie szukająca facetów zabrała się za żonatego któremu lada moment urodzi się wyczekane dziecko (on bardzo chciał). przyznał mi się że ją kocha miesiąc przed urodzeniem naszej córki. powiedział że nigdy mnie tak nie kochał jak ją. kazałam natychmiast zerwać z nią kontakt i zadzwoniłam do niej w kulturalny sposób dając jej do zrozumienia by się odczepiła. on załamany powiedział do mnie "ona będzie cierpieć". jeszcze przedkłada jej samopoczucie nad moje. przez miesiąc rzekomo nie utzrymyali kontaktów, ale jak urodziła się córeczka znowu odnowili. jakby w ogóle nie dotarło do niego,że tym posunięciem przekreśla rodzinę, że dziecko dla niego znaczy mniej niż ona.on utrzymywał że nie chce odejść ale też swoim zachowaniem żądał aprobaty tego trójkąta zakładając że bez niego sobie nie poradzę. nie wytrzymałam i dzięki pomocy rodziców wyrzuciłam go z mojego mieskania, podałam o alimenty a on mieszka u mamusi. miał wolną rękę a do niej nie poszedł. od miesiąca chce wracać twierdząc, że zakończył tamtą relację. przerosło ich to że życie to nie bajka i czułe słówka bez pokrycia. on liczył się z tym, że jak mu nie wyjdzie to jest spalony u mnie a na dziecku mu zależy i dlatego zdał sobie sprawę że chciałby wracać a ona bała się że będzie chciał do mnie wrócić (gadałam z nią).dodam brak aprobaty ze strony jego rodziców z którymi synuś się liczy, ona ma słabą sytuację finansową, wynajmuje po znajomości małe b.skromne mieszkanie za symboliczną kwotę, a tak to by musieli wynająć większe i co ona by zrobiła jakby on od nej odszedł. Teraz mówi mi że mnie kocha (wcześniej że na swój sposób), ale to nie zmienia faktu, że nie odkochał się w tamtej. zakończyli relację ugodowo. ona dalej będzie w jego wspomnieniach jako ta cudowna, a mnie upokarzając niejednokrotnie i przed rodzicami i swoim zachowaniem wobec mne ja mam wracać w atmosferze upodlenia i w poczuciu walki z mitej tej wspaniałej z którą nie przeżył ani jednego dnia. Niby to była miłość platoniczna- ale ich smsy bardzo wylgarne świadczą że mężuś myli pojęcia. jak je przesłałam do jego mamusi miał myśli samobójcze (tak mi ostatnio powiedział) a wtedy jego reakcją wobec mnie był szantaż emocjonalny "przyjdź na mój pogrzeb" i jak ja spojrzę w oczy matce. mnie spogląda bezczelnie a szczypał się co mamusia pomyśli. oczywiście nie dałam się nabrać na to.teraz mieszkam u rodziców od 3 mcy a on przyjeżdża 2 razy w tyg na odwiedziny. bardzo mu to doskwiera. myślę że jego chęć powrou to chęć wygody, odzyskania dawnych wpływów, spokoju mamusi i codziennych kontaktów z dzieckiem. jakoś nie wierzę w jego intencję dlatego czekam na dalszy rozwój wydarzeń. myślę że czas wszystko pokaże. nie ukrywam że nie wiem za bardzo co robić. boję się przyszłości z nim i bez niego. mam malutkie dziecko.Nie umiem zapomnieć tego co mi zrobił, wybacyć. nie wiem co do niego czuję. teraz ze sobą rozmawiamy. wcześniej okazywałam mu ignorancję i wzgardę. jak pytałam go czemu mi wcześniej nie powiedział o tym, a tak to mi zmarnował życie bo muszę jego gębę oglądać gdy przyjeżdża do małej. przecież mogłam z kimś innym założyć rodzinę. ciąża przecież nie trwa dzień. oboje zajęli się tak egoistycznie sobą że w ogóle nie interesowało ich to jak kzywdzą mnie i dziecko. jego odpowiedzią było: "myślałem że mi przejdzie". jak - gadaniem na skypie?zamiast zerwać kontakt natychmiast to ty pielęgnowałeś go?- odpowiedziałam. moim błędem było to że zadecydowałam za niego by z nią zerwał kontakt, zamiast z mety go wyrzucić. podjęłam za niego decyję. ale później to naprawiłam. dałam mu wolność i zero zainteresowania z mojej strony co robi kiedy gdzie i z kim. nie chcę popełnić błędu życiowego, ale zastanawiam się czy on jest tak naiwny czy wyrachowany. Dziękuję za cierpliwość.