Drodzy Forumowicze! Na wstępie: zdaję sobie sprawę, że to co opisze jest przykładem mojej bezgranicznej głupoty i naiwności, naiwności osoby zakochanej po uszy, a jak mawiał mój nauczyciel od fizyki - świadomość to połowa sukcesu. Ale do rzeczy, zacznijmy retrospekcję. Z moją Panią jesteśmy po ślubie już 12 lat ona jest starsza ode mnie o 2 lata, mamy 12 letnią córkę (tak "wpadka", ale w zasadzie przyspieszyła tylko decyzję o małżeństwie), początki małżeństwa były cudowne dla nas, mimo sporych problemów - studia, mieszkanie kątem u nieprzychylnej związkowi teściowej, wada serca u córki, udawało się być razem, nie załamać się. Byliśmy swoimi pierwszymi i jedynymi partnerami seksualnymi. Aż tu nagle... Było lato 2011, krótki urlop nad morzem, z córeczką. Bardzo fajnie, oboje rozgrzani słońcem, przyjemny seks, spacery,pełna odnowa związku.Minął tydzień od powrotu, był 6 września, żona zostawiła telefon na ładowanie i wyszła na zebranie do szkoły córki. Ja akurat byłem w domu, przyszedł SMS, o dość podejrzanej treści. Nadawca nie był ukryty, jawnie występował jako jej szef. Przejrzałem historię i szok, sporo było pousuwane, ale moja Pani zapomniała wykasować wysyłane i tam były czułe słówka typu: Tęsknię za tobą itp (jak byliśmy na urlopie). Jak przyszła zrobiłem karczemną awanturę, teksty o zauroczeniu, itd. obiecała sprawę zakończyć. Przez 2 tygodnie się do niej nie odzywałem, widać było że żałuje, próbuje przeprosić, organizowała nam randki, wyjścia, słowem starała się. Zgodnie z leninowską zasadą "ufaj i kontroluj" sprawdzałem regularnie telefon, ale po mniej więcej 1,5 roku zaprzestałem. Coś mnie tknęło sprawdzić w lutym tego roku. I powtórka z rozrywki - tęskni, ale tez ostrzejsze - że chętnie wychłoszcze itp. Normalnie 50 twarzy Greya. Dodam, że nasze pożycie było urozmaicone, to w zasadzie z jej strony zanikła ochota do wykorzystywania różnych zabawek... Obiecała poprawę, że niby to chwilowe, że on ja podpuszcza, a ona ta głupia się dała wrobić. Głupi uwierzyłem - brak dowodów na kontakty fizyczne. I nagle przyszedł 2 czerwca roku bieżącego - sądny dzień naszego małżeństwa - od lutego kontrole były wyrywkowe i nic nie wskazywały jednoznacznego. Ale żonie rozsypał się stary telefon i otrzymała nowy. Oprócz niego miała tez służbowy który sprawdzałem rzadko, bo nie było nic ciekawego. Poprosiłem ją aby dała mi nowy telefon, sprawdze jaki ma model i ściągnę aktualizacje itp. Nagle stwierdziła że nie, bo to jest jej prywatny telefon, nie moge jej kontrolować, no w ogóle obraza i foch. Olałem sprawę i poczekałem aż zaśnie. Biedactwo długo nie pospało, bo to co znalazłem w słuzbowym telefonie wyraźnie wskazało na odbycie stosunku ze swoim szefem. Pobudka, żądanie wyjaśnień, szarpanina - wstyd mi za swoją reakcję. wyjaśniła że faktycznie było parę razy ale to nic takiego, że mnie kocha itp. Tu nie wytrzymałem, zarobiła w twarz - WSTYD mi za siebie, kazałem się wynieść, wywaliłem wszystkie ciuchy na środek kazałem się pakować. Widząc moją cholernie nerwową reakcję, bojąc się o mnie (kilka lat temu chorowałem na depresję i miałem epizod samobójczy - też z powodu jej ekscesu, w sumie teraz patrząc mało istotnego, dlatego go nie opisuję), odwołał wszystko, a tekst ze swojego SMS "Już dawno nie było mi tak dobrze" wytłumaczyła tym że miło się jej z nim rozmawiało jak ją odebrał z przychodni - teraz z tego się śmieję, ale wtedy myślałem że ją rozszarpię, taki mętlik mi zrobiła w głowie. Zeżarłem chyba pół opakowania tabletek uspokajających. Następny dzień wzięła wolny, ja poszedłem do pracy, miała się wtedy wynieść. Gdy przyszedłem po pracy nadal była w piżamie, zapłakana ale i spakowana. I tu był kolejny mój błąd - łzy mojej córki zmiękczyły mnie tak, że niestety pozwoliłem zostać w domu, oczekując że przedstawi sensowny plan co dalej. Żonka zaś skwapliwie z tego skorzystała. Wieczorem zrobiła mi jeszcze awanturę że to niby ja się z kimś spotykam i chciałem się jej pozbyć - niestety znów rękoczyny i to z obu stron. I wtedy coś we mnie pękło, zobojętniało mi, dotarło do mnie, że tak nie można, że to do niczego nie prowadzi. Zalałem moją Panią potokiem pytań, ona milczała, cały czas milczała patrząc w jeden punkt. Tu muszę dodać że miała trudne dzieciństwo, kłopoty z wyrażaniem uczuć i emocji, w przypadku problemów zamyka się w sobie. Dałem jej czas na odpowiedź, a tym czasem spróbowałem się uspokoić, wyciszyć, wylądowaliśmy w łóżku... Żonka uznała widać, że mi przeszło, bo nie poruszyła tematu. Po tygodniu przyparłem ją do muru - powiedziałem że mam namiary położenia jej komórki w feralnym dniu, odzyskane SMS itp rzeczy - blefowałem, ale pomogło, wzięliśmy dzień wolnego, córka w szkole i odbyła sie rozmowa - pierwsza spokojna rzeczowa, przyznała się że był tylko raz, bez uczucia, żeby się odczepił. Ponieważ obiecałem nie negować tego co powie, przyjąłem że taka była prawda. Postanowiłem spróbować wybaczyć, zrezygnować z męskiej dumy, górę wzięła moja miłość. Od tamtej rozmowy minęły dziś dwa tygodnie, niby się stara, ale nie chce odpowiadać na moje pytania, milczy, nie chce zmienić pracy bo nic nie może niby znaleźć, wiem tylko że oni faktycznie się rozstali. Co do mnie to mam teraz huśtawkę nastrojów, raz lepiej raz gorzej, seks jest cudowny, znieczula, kocham ją, ale boję się że uczucie może do niej wygasnąć, że zobojętniej mi - taka chyba jest cena za mój spokój i pogodzenie się z losem. Ona zapewnia o swojej miłości - faktycznie znów widzę w jej oczach ten sam blask co kiedyś - ale nie idą za tym jakieś konkretne czyny (chociaż z drugiej strony nie wiem czego od niej żądać). Nie wiem czy udało mi się nią wstrząsnąć na tyle silnie aby się opamiętała czy to tylko gra pozorów i zejście do głębokiego podziemia. Ufff, nareszcie to z siebie wyrzuciłem, nie miałem się komu zwierzyć, że jestem rogaczem :) - wstyd mi, mimo że to kompletnie nie moja wina, sama to przyznała, mówiąc że to było z głupoty, próżności, bo mnie nie ma nic do zarzucenia. Powiedzcie co o tym sądzicie...