Witam ponownie, liczyłam, że nie będę potrzebowała już pomocy i w sumie nie wiem czy dalej jej potrzebuje ale chcę opinii od osób trzecich, które trzeźwiej na sytuację spojrzą. Może od początku. Przed wielkanocą odkryłam zdadę emocjonalną meża. Daliśmy sobie szansę bo i ja i on tego chcieliśmy. Kilka dni po tym robiłam mu straszne awantury jeśli chodzi o jego flirty internetowe. Teraz z perspektywy czasu widzę , że po prostu chciałam go ukarać tymi awanturami. Lecz doszło do pojednania. Mineły 2 tygodnie w czasie których było nam cudownie. Mąż mówił że po tym wszystkim zbliżył sie do mnie jeszcze bardziej . Od swojej koleżanki sie odsunoł, nawet z nia nie rozmawiał w pracy. I wtedy ta kobieta widząc że go traci zrobiła coś co mojego męża zmusiło do dociekania prawdy. Udało się jej i okazało się że podobno kocha mojego męża. Sprawa była jasna że sytuację ona sama sprowokowała bo go kocha i chciała się do niego zbliżyć bo widziała że go traci (bo nie rozmawiał z nia wogóle żadnego kontaktu). Wszystko wróciło do normy. Powiem jeszcze tylko tyle że ja całą korespondencję męża z nią widziałam bo razem pisaliśmy do niej aby ją podpuścić żeby się przyznała że skręciła aferę. Po tygodniu od rozwiązania sprawy rozmawialiśmy o tym co się stało i mąż powiedział mi wszystko. W czasie jak ja robiłam mu awantury a on juz nie mógł tego wytrzymać ponownie do niej się zbliżył , przyznał że czuł coś do niej ale także to ze teraz widzi ze ona wykorzystała jego chwile smutnu i cierpienia. Przyznał że myslał żeby do niej odejsc i o tym żeby sie z nią przespać. Nie zrobił tego bo nadal miał nadzieję że przestanę ze tak powiem suszyc mu głowę. No i nie pomylił się. Nie zrobiłam z tego powodu wojny bo był ze mną, z nami było z dnia na dien lepiej , pokazywał mi ze mnie kocha. Było jednak jeszcze coś i o tym dowiedziałam się parę dni temu - że nadal coś do niej czuje ale to nic wielkiego. Że potrafi to zwalczyć i że kocha mnie. A ja? Wielki szok, załamanie i strach który nadal jest. Że nie zwalczy tego uczucia. Mąż zapewnia że to nie jest nic wielkiego, że nie dopuści do siebie ani jej ani tego uczucia bo tego nie chce. Mówi ciągle że kocha mnie, że to wie i to czuje. Że uczucie do niej słabnie z dnia na dzień bo wie co by stracił gdyby zdecydował na odejście i posunoł się dalej. Powiedział że w tamtym czasie było źle ale nie zrobił nic bo nadal miał nas na uwadze. Ciągle powtarza ,że bedzie dobrze, że damy radę, że widzi że z dnia na dzien mi jest lepiej i to dodaje mu także nadziei. Chce o nas walczyć i jeśli mój smutek i żal miałby trwac kilka lat on poczeka. Okazuje mi miłość i troskę na każdym kroku. Martwi się o mnie jednocześnie widzę, że sam cierpi bo widzi do czego doprowadził. A ona? Jej powiedział że nie jest mu obojętna ale to koniec i tego uczucia się wyzbędzie, że kocha mnie i to ze mną chce być. Ona podobno to zrozumiała. Piszę podobno bo gdy mąż się od niej odsunoł wymysliła cyrk żeby sie do niego zbliżyć. Mój strach jest coraz mniejszy ale ta niepewność nadal jest. Mąż powtarza, że jest pewien i przekonany że to nikłe uczucie do niej słabnie z dnia na dzzień i że nie jest to nic wielkiego, że sam nie wie co ale że to jest małe. I że jest pewien że kocha mnie i chce nas nie dlatego że łączy nas papierek ale dlatego że kocha mnie. Martwi mnie tylko a może aż jeszcze jedno - mąż chce utrzymywać normalne koleżeńskie stosunki z nia w pracy. Proszę napiszcie co myslicie o tej sytuacji bo ja mam trochę mętlik w głowie.