Witam Niestety przyszło mi opisać tutaj swój problem. :( 17 lat temu tj. 1997 r. poznałem moją żonę. Po pięciu latach znajomości wzięliśmy ślub. W pierwszych latach przeżyliśmy naprawdę wiele 1999-2004 śmierć trojga naszych rodziców. Aktualnie nie mamy nikogo poza sobą i naszą 6 letnią córką. Związek układał się różnie wiadomo. Problemem był sex tj. żona nie miła takiej potrzeby, nigdy tez nie chciała iść do jakiegokolwiek specjalisty. Po kilku latach w zasadzie przyzwyczaiłem się do takiego stanu i odsunąłem to na dalszy plan - najpierw było dziecko itp. Po śmierci rodziców żona leczyła się na depresje i nadciśnienie (razem około 2-3 lat). Dodatkowo choruje na tarczycę (rodzinne). Ostatnio układało nam się trochę gorzej po części chyba z mojej winy (oddzielne spanie itp). Do życia weszły większe nerwy i postanowiłem w końcu pokazać twardziela (dotychczas wszyscy mówili, że byłem dla niej za dobry) wszystko było pod nią podporządkowane i robione tak żeby była szczęśliwa, nie martwiła się w ogóle o pieniądze, wakacje, całe gospodarstwo domowe prowadziłem sam oczywiście również przy użyciu jej pensji ale wszystko to akceptowała). 3 lata temu postanowiliśmy mieć kolejne dziecko niestety skończyło się to dwoma poronieniami w wyniku bakterii, którą jak się okazało bardzo trudno wytępić, walka trwa do dziś. 15 lutego br powiedziała, że musimy porozmawiać i bardzo oschle oświadczyła , że już mnie nie kocha i nigdy nie pokocha, rozdzielamy konta i ona składa wniosek o rozwód i że wszystko bardzo dobrze przemyślała i decyzji nie zmieni. Wcześniej wiedziałem, że ja kocham ale dopiero w tamtym momencie dotarło do mnie jak mocno. Przez dzień lub dwa nie wiedziałem co mam ze sobą zrobić trudno to opisać. Szok był tym większy, że stwierdziła, że musi sobie poszukać kogoś innego kto da jej szczęście, miłość i sex ( to co ja starałem się dać przez kilkanaście lat). Ponadto wcześniej nic nie mówiła i aż takiego kroku trudno było się spodziewać. Na wszelkie próby, prośby o ostatnią szansę odmawiała stanowczo. Jak zaczynałem coś o dobru dziecka to od razu było żebym dzieckiem się nie zasłaniał i jak się zgodzę na rozwód bez orzekania o winie to dziecko nie ucierpi (wg mnie większym problemem od samej sprawy będzie kilka lat życia dziecka z ojcem z doskoku) Ze względu na to, że nigdy taka nie była postanowiłem dojść przyczyny takiego stanu i ... Znalazłem jej trzy maile do jej kolegi z pracy (wiek 33 lata, rozwodnik z powody zdrady swojej żony). Dwa z przesłanym swoimi zdjęciami z wakacji z dzieckiem i jeden z artykułami co zrobić jak mąż nie chce dać rozwodu. Od razu skojarzyłem też inną rzecz: jakiś miesiąc temu chciałem sprawdzić jak działa funkcja wyszukiwania jej telefonu (nie będę opisywał szczegółów) i wykonałem lokalizację tak dla żartu gdy poszła do koleżanki na kawę. Wyobraźcie sobie jakież było moje zdziwienie jak sprawdziłem adres tego kolegi i adres koleżanki - ten sam. Jak się później okazało koleżanka tak naprawdę mieszka w innej części miasta. Przysięgała, że nikogo nie ma ale postawiona przed takimi faktami przyznała się do początku romansu. Teraz nie wierzę na jakim to jest etapie i nawet nie chce wiedzieć. Tak czy inaczej nic to nie zmieniło. Żona nadal uważa, że mnie nie kocha. Jestem traktowany jak intruz w domu i tak jakbym to ja był wszystkiemu winien. Czuję się podle tym bardziej, że nie mamy nikogo innego bliskiego. Mało tego nie ma do mnie żadnego szacunku - wciąż coś pisze przez telefon i się uśmiecha a "nasi przyjaciele" ją wspierają - "trzymaj się, musisz to przetrwać" itp. Ostatni stwierdziła, że wyprowadzi się do niego z dzieckiem, którego on nigdy na oczy nie widział ale ponoć jak twierdzi żona on lubi dzieci bo tak jej powiedział - głupota, jak w takie coś można wierzyć. Największy problem w tym, że ja wiedząc o całej sytuacji jestem na dzień dzisiejszy gotowy jej wybaczyć byle by to skończyła - w opinii kolegów z pracy to również głupota ale tym razem z mojej strony. Ponadto żona twierdzi że trwa to 1-2 miesiące (może i racja bo wcześniej nigdzie osobno się nie ruszaliśmy). Ale mówi, że to nasza wspólna wina bo ja np. trochę się zaniedbałem (przytyłem z 4 kilo do 91) wcześniej były problemy ale teraz ona już dłużej czekać nie będzie bo traci czas i zrobi się stara i nikogo nowego nie pozna. Po tych dwóch tygodniach i kilku paczuszkach leków antydepresyjnych myślę, że żona w stanie zauroczenia popełnia wielki błąd i ryzykuje życiem moim swoim i naszego dziecka. Ponadto nie wierze, że mnie nie kocha bo np. w ostatnie święta nie dało się tego odczuć nawet było pewne zbliżenie sexualne i pewnie miłość do mnie przesłania jej tamten facet. Nie mam pojęcia co dalej robić i czy jest jakiś sposób na zatrzymanie takiego romansu. Wszyscy mówią żeby poczekać to najprawdopodobniej jak dostanie kubeł zimnej wody na głowę to się otrząśnie i wróci. Tylko czy wtedy ją przyjmę (dziecko na pewno). Dodam, że żona ma trudny charakter w życiu codziennym - czasem nawet zastanawiałem się za co ją kocham ale tak jest i już, nic nie poradzę. Boje się, że jak zostanie skrzywdzona to może skończyć się jakąś chorobą. Strasznie ciężko mi się teraz żyje.