Jestem mężatką od 18 lat...mam 38 lat, mąż tyle samo. Mamy 3 córki 18,16,7 - najstarsza jest niepełnosprawna ruchowo. Różnie bywało, raz dobrze,raz gorzej, wspólnie przechodziliśmy przez kolejne operacje córki a teraz koniec. Mąż lubił czasem wypić ale od ok. 10 lat zaczął pić nałogowo, twierdził że to pomaga mu się to "odstresować". Zaczęły się kłótnie i awantury bezustanne czepiania się do dzieci, był zły bo zgłosiłam to do opieki i musiał iść na przymusowy odwyk. Bez picia wytrzymał tylko kilka miesięcy. Wiem że znajdywał sobie "znajome" przez GG, ale to było na odległość, opowiadał im jak to je kocha a ze mną jest tylko ze względu na dzieci. Podejrzewałam, że kilka razy mnie zdradził ale nie miałam na to dowodów. Często popijał w pracy. W listopadzie 2013 dostał od szefa ultimatum albo 8 tygodniowy odwyk na oddziale, albo wylatuje z roboty. Pojechał, odwiedzałam go raz w tygodniu, czasem z dziećmi. W dzień wyjścia przyjechał do domu, zostawił torby i powiedział że jedzie pomóc koledze. To była środa. Do domu wrócił w sobotę. Nawet się nie zadzwonił. Teraz wiem że na początku odwyku kolega dał mu porozmawiać przez telefon z koleżanką, a on zaczął z nią rozmawiać codziennie. Po zostawieniu toreb pojechał spotkać się z nią bo ona celowo przyjechała z Wrocławia, my mieszkamy nad morzem, wynajęli pokój.... W sobotę wrócił bo wyjechała. Ona ma 20 lat i twierdzą że się bardzo kochają, że chce rozwodu bo odchodzi do niej. Dokumenty rozwodowe złożone oczywiście z orzeczeniem o jego winie i alimenty. Teraz wiem że dawno powinnam wystąpić o rozwód, że się tylko łudziłam, bo może się zmieni, bo dzieci. to boli że tak potraktował po tylu latach, chciałam z nim choć szczerze porozmawiać, stwierdził że nie ma o czym (przyznał się do wcześniejszych zdrad). Opiekując się niepełnosprawną córką straciłam kontakt z koleżankami i teraz nawet nie mam jednej zaufanej osoby, której mogłabym się choć wypłakać. Jest mi bardzo ciężko, wspierają mnie starsze córki, jestem im za to bardzo wdzięczna....