Pozwólcie, że i ja dorzucę swój bibelocik na półkę z maszkaronami ;) Zacznę od końca, i ten koniec zdeterminuje sposób, w jaki o tym opowiem. Otóż cztery dni temu uświadomiłem sobie, że nie cierpię. Tzn. cały czas czuję się nieswojo, niekomfortowo, przeczołgany itp., ale już nie cierpię. Od razu uprzedzam - nie będzie puenty z rozwiązaniem zagadki. Nie wiem, czemu odpuściło. Może po prostu podroby założyły związek zawodowy i wysłały do mózgu petycję "Ej, wystarczy"? Nie wiem, powiadam. Jest fajnie, ale długo nie było... Był sobie Mąż i była sobie Żona. Mimo niemałej różnicy wieku dogadywali się, bo oprócz tego że się kochali, bardzo się lubili i nie przestawali rozmawiać. Mijał czas, urodziło się Dziecko, pojawiły się nowe obowiązki, problemy, pierwsze tarcia. Ale ciągle gadali, kombinowali, naprawiali, kilka razy nawet się o zgrozo pokłócili, ale się pogodzili. Zresztą po cholerę było się kłócić, jeśli dostali od Losu w prezencie miłość, zdrowie, najwspanialszego dzieciaka na świecie i kasę wystarczającą na spokojne życie? Czas jak to czas, ciągle mijał. Żona postanowiła pójść do pracy. Łatwe to nie było, bo rodziła pod koniec studiów i dopiero musiała coś znaleźć. Choć solidna, zdolna i bystra, nie wierzyła w siebie. Przez długie miesiące wracała do domu zapłakana, przerażona i zdezorientowana. Mąż starał się ją wspierać. Rozmawiali codziennie - pocieszał, tłumaczył, czasem opieprzał, że daje sobą pomiatać. Przetrwali jedną pracę, drugą, trzecią. Cały czas byli bardzo blisko. Zmniejszyły się nerwice, znów zaczęło być fajnie w łóżku, dzieciak rósł zdrowy i coraz mądrzejszy. Bajka - jedynym problemem był tylko pracoholizm Żony, która w końcu stanęła mocno na nogach, jednakże do dłoni przyrósł jej smartfon. Dalej było już klasycznie. Coraz więcej energii szło w pracę, w karierę, w kolejne studia. Sukces zdawał się jednak nie uszczęśliwiać Żony. Pracowała z jeszcze większym zacięciem, przestała się uśmiechać, milkła. Wieczorami do utraty sił stukała w klawiaturę laptopa, idąc do łazienki nie zapominała o smartfonie. Mąż patrzył na to trochę zaniepokojony, starając się tłumaczyć - sobie i Dzieciakowi - to oddalenie bezwzględnymi regułami rynku pracy. Kilka miesięcy temu przyznała, że jest ktoś inny. Ktoś, dla kogo warto spuścić do miejskiego systemu oczyszczania kilkanaście lat znajomości, kilka małżeństwa. Mąż musiał najpierw wysłuchać, w czym ten o niemal połowę młodszy Pan go przewyższa, jakimi dysponuje unikatowymi cechami charakteru i jaką ma wspaniałą osobowość. Nieszczęsne frazy o motylach - jak najbardziej. Następnie przyszła kolej na podsumowanie związku Męża i Żony. Jak się okazało, Mąż musiał paść ofiarą wieloletniego porażenia oczno-sercowego. Otóż żadnego związku nie było, tylko długotrwałe tłamszenie rozkwitającej Żony i przytłaczanie jej kobiecości. Ej, a może chociaż to Dziecko, które razem rodzili i uczyli świata? Otóż nie, Dziecko tylko oddaliło ich od siebie. Mąż nie bardzo wierzył w to, co słyszy. Dawka i rodzaj i charakter pozyskanej właśnie wiedzy wymagały gruntownych przemyśleń. Przestał więc spać i zaczął myśleć. Dwa tygodnie nie spał, gubił zbędne kilogramy i myślał. Pytał, prosił, próbował rozmawiać. Terapia? Na trzeciej sesji doszli do ściany, "I tak tego nie zrozumiesz" itp. Poszło z górki. Mąż odwiesił dumę do szatni i prosił, żeby nie odchodziła. Że może da się wszystko przegadać i przepracować, że da się oszczędzić Dziecku rozbijania domu, niczego nie spodziewającej się rodzinie cierpienia i rozczarowania. Nic z tego. Żona wyprowadziła się, Dzieckiem opiekują się na zmianę. Mąż został w mieszkaniu z walającymi się wszędzie czarnymi włosami, w które jeszcze tak niedawno uwielbiał wtulać twarz przed zaśnięciem. I z poczuciem, że bardziej niż rogaczem jest wdowcem, że stracił kogoś, kogo kochał, i że stracił nieodwołalnie. Mąż nie wiedział, czy powinien dać się rozerwać furii, spalić ze wstydu i upokorzenia, skulić się w sobie i chociaż tak zmniejszyć rozmiary życiowej porażki. Zaczął zbierać te włosy i ze ściśniętym gardłem pracowicie wymiótł Żonę ze wszystkich kątów. Przyszłość rysowała się w odcieniach czerni, więc skupił się na teraźniejszości. Odstawił procenty (bo nie ma zwyczaju pić, kiedy mu źle), zaczął regularnie biegać (wysiłek rozbrajał gniew i żal), czytać, przypominać języki obce i zachowywać ogólną higienę fizyczno-intelektualną. Bolało dalej, bolało bardzo, ale za to było mniej czasu na rozpamiętywanie. W końcu udało się przedstawić sprawę Dziecku i najbliższej rodzinie, na szczęście zwyciężył pragmatyzm i obyło się bez większych incydentów. Mąż - jeszcze Mąż - zaczął się w końcu wysypiać i wychodzić do ludzi. Celebruje wspólny czas z Dzieckiem i niecierpliwie czeka na rozwód. Jakiś czas temu poznał kogoś, kto go wysłuchał i zrozumiał. Mężowi ciężko się przestawić na coś więcej, bo nigdy takich okazji nie szukał, nie planował, nie wykorzystywał. Ale teraz ma poczucie, że bardzo warto. Bo ten ktoś na niego cierpliwie czeka i znosi te wszystkie jęczenia, oskarżenia i skowyty. Mąż chce szczęścia i chce dawać szczęście. Boi się, ale zacznie jeszcze raz. Ty też.