Muszę się wygadać i podjąć jakąś decyzję, bo sama już nie wiem co mam robić. Po 15 latach małżeństwa mąż mnie zdradził. Pocieszył się nie cały miesiąc po moim wyjeździe za granicę. Dowiedziałam się o tym ponad 2 m-ce po fakcie. Najgorsze jest to, że nie tylko tą zdradą mnie zranił. Zacznę jednak od początku. Mój mąż "zakochał się" we mnie na nowo w momencie jak dowiedział się o moim wyjeździe za granicę. Zaczął się zachowywać jak zakochany uczniak: wyznania, komplementy, kolacyjki, spacery. Jednak na wszelki wypadek przy użyciu programu dekodującego przeszukał mój komputer. Znalazł różne rozmowy, nie koniecznie grzeczne. Wpadł w szał i pobiegł do moich rodziców, żeby to czytali. Zawiodłam jego zaufanie... Wyjaśniłam mu, że była to tylko zabawa, zabicie nudy. Nie wiem czy zrozumiał, uwierzył, ale ja robiłam wszystko, żeby nie poczuł się zagrożony. I było cudownie, przynajmniej ja tak myślałam. Potem wyjechałam na 3 m-ce do pracy. Jednak przez ten czas oprócz rozmów o miłości i tęsknocie, były też takie w których zarzucał mi niewierność, kłamstwo, nielojalność. Kilka razy kończył nasze małżeństwo, bo on nie może dłużej tego znosić. Wydzwaniał i żądał mojej obecności na skypie o każdej porze, jak nie mogłam - "odchodził". Znosiłam to, bo czułam się winna, po tym jak zawiodłam jego zaufanie. Do tego się posunął, że pozakładał: fikcyjne konto na gg, adres, e-mail i kupił kartę z nowym numerem telefonu i jako inne mężczyzna próbował mi wmówić, że się we mnie zakochał i bardzo chce się ze mną spotykać. Ciągną to kilka tygodni pomimo, że jasno mu przedstawiłąm swoje stanowisko, że mnie to nie interesuje (przyznał się, że to on, gdy umówiłam sie z nim na kawę) O zdradzie poinformował mnie dzień po moim powrocie (jego nie było już w domu, pojechał do pracy- za granicę). Oczywiście zrobił to uprzednio oskarżając mnie kolejny raz o "puszczanie się". Jednak na początku okłamał mnie, co do osoby z którą to zrobił. Przyparty do muru wyznał, że tą osobę kiedyś spotkałam. Twierdził, że to nieplanowany "jednorazowy wyskok", ale wiele faktów temu zaprzecza. Boli mnie, że pomimo, iż on był winny, przez ten czas robił ze mnie szmatę, alkoholiczkę, wyrodną matkę. Boli wyrachowanie, bezczelność i przebiegłość. Boli, że w międzyczasie przyjechał do mnie i wpakował mi się do łóżka, jak gdyby nigdy nic. Nie wierzę już w jego miłość, bo osoby kochane chroni się przed bólem i cierpieniem. On mnie tym obarczył kilkukrotnie. I wciąż zdarza mu się atakować. Gdyby mnie kochał, nie wlazłby do łóżka pierwszej, która na niego spojrzała, nie poniżał, nie oskarżał, nie okłamywał. Przed oczami mam obrazy z tą dwójką i robi mi się nie dobrze. Na początku jeszcze czułam się winna temu, ale teraz czuję bunt... wolałąbym, żeby zabawiał się przez internat z dziesięcioma niż z jedną spał w realu. Jednak mamy rodzinę i nie wiem co robić. Nie mogę zrozumieć: dlaczego mnie tak atakował i oskarżał, skoro sam był winny??? Oskarżał mnie o wszystko co sam robił i się wściekał o to... gdzie tu sens? Najpierw przeprasza, potem atakuje - więc czuje się winny, czy skrzywdzony? Zgłupiałam już od tego.... Jak dalej żyć? Czy dać mu szansę, nam szansę???