Po raz pierwszy, żona zdradziła mnie 5 lat po ślubie. Postanowiłem walczyć o związek gdyż kochałem tę kobietę, wmawiałem sobie, że wybaczyłem co oczywiście nie było prawdą. Ani nie wybaczyłem , ani nie zapomniałem. Potem było jeszcze 7 lat małżeństwa parę kolejnych zdrad z jej strony, a potem ... Potem pozew rozwodowy, rozwód i wszystko co z tym związane ... No i od 3 i pól roku jestem szczęśliwie rozwiedziony. Dlaczego szczęśliwie ? Ponieważ był to porządny kopniak w ****, który sprawił, że zacząłem robić coś ze swym życiem. Po ponad 20 latach pracy na stanowisku, które nie dawało mi cienia szansy na jakikolwiek awans, a oferowało jedynie nisko płatne zajęcie w świątek i piątek, po rozwodzie zwolniłem się i podjąłem pracę w innym mieście. Satysfakcjonującą i nie nudną. Zadbałem o swe zdrowie , schudłem, zacząłem uprawiać sport - swoją drogą ciekawe czy gdybym zrobił to wcześniej uratowałbym małżeństwo...Po okresie lizania ran doszedłem do wniosku, że dosyć oglądania się w tył.
Jednakże obiecałem sobie solennie, że już [b]NIGDY i NIKOGO[/b] nie pokocham. Bo aby kochać trzeba wszak ufać , prawda ? A ja, po tym co zgotowała mi ma "eks", nie byłem w stanie zaufać. Plan był zatem doskonały. I jak to bywa z "planami doskonałymi" działał doskonale ... Do czasu ... Bo w końcu jeśli człek obiecuje sobie nie kochać to co mu pozostaje w życiu, kamienie zbierać ?
Potem poznałem cudowną , piękną kobietę. Ona mnie pokochała, a po czasie ja pokochałem Ją - sprawiła, że odkrywając na powrót w sobie zdolność do odczuwania miłości, stałem się lepszym człowiekiem i spodobało mi się to bardzo. Najprawdopodobniej nic z tej naszej miłości nie wyjdzie - z przyczyn "od nas niezależnych" (nie, nie jest w związku z kimś innym) ale nawet wtedy - warto było !
Ot i cała historia. Zdecydowałem się opisać ją aby podnieść nieco na duchu tych, którzy jeszcze rozpamiętują rozstanie i zdradę.