Witam wszystkich! Jestem na tym portalu nowa, strona została mi polecona od pewnej znajomej, która znajdowała się w podobnej sytuacji więc postanowiłam opisać własną historię i poznać Wasze opinie na ten temat. Mój związek, o którym będzie mowa zaczął się bardzo wcześnie, miałam wtedy zaledwie 15 lat. Znaliśmy się od małego, gdyż nasze rodziny się znały zanim my przyszliśmy na świat.. na każde rodzinne spotkania czy imprezy zawsze się nawzajem zapraszali. W każdym bądź razie przez jakieś kila lat kontakt się urwał i odnowił się na komunii mojego kuzyna, na której mój obecny mąż się pojawił... I od tamtego czasu a dokładnie 8.06.2003 się w sobie zakochaliśmy a postanowiliśmy być razem od 23.08.2003 i związek trwał do czerwca tego roku. Także 10lat pękło. po 6 latach zdecydowaliśmy w same walentynki zamieszkaliśmy razem po czym w sierpniu pobraliśmy się. Mieszkało się cudownie, żadnych przykrych niespodzianek nie było, dogadywaliśmy się, wszystko było ok. minął rok po ślubie..dawna moja znajoma ze szkoły,która kiedyś była z moim bratem odnowiła kontakty i zaczęła się ze mną kumplować, poznała mojego męża itp pisząc w skrócie- to z nią mąż mnie zdradził.. ukrywali się 3 miesiące udając przede mną, jakby nic się nie działo(wspomnę fakt, że miała już córkę 2 letnią) a wydało się w momencie, kiedy mąż zechciał się wyprowadzić pod pretekstem, byśmy dali sobie odpocząć bo ostatnio nie możemy się porozumieć i sugerował, że na jakiś tydzień do swojej babci.. śmierdziało mi to na odległość bo wcześniej nic się takiego nie działo, żeby się coś mogło psuć (bynajmniej tak się zgrywał) co się okazało, że są razem, mnie zostawił bo stwierdził, że jego uczcie się wypaliło. 3 tygodnie koszmaru, przez tą sytuacje doprowadziłam się do prawie, że anoreksji.. Bycie samemu jak palec w 4 ścianach i ze świadomością, że on z nią jest doprowadzało mnie do szału nie wspominając, że psychicznie nie dawałam rady totalnie...w jednej chwili miałam nawet myśl samobójczą- jednak w chwili, kiedy miałam wszystko przygotowane nie miałam odwagi tego zrobić i dziwnym trafem pojawił się w mieszkaniu on! widząc to wszystko przeraził się i został na noc pilnując mnie..i od tamtej nocy został już, przeprosił mnie, przyznał, że to był największy jego błąd, że go omamiła itp.. ja z tej całej rozpaczy pragnęłam jego powrotu bo nie widziałam świata poza nim i przyjęłam go do domu bez zawahania mimo, że serce było rozdarte na pół. 3lata dalej próbowałam uczyć się żyć normalnie bywało ciężko, bo wypominałam, dobijałam go tak mocno by poczuł to samo co ja. W czasie tej zdrady dowiedziałam się także, że zdradził mnie 4lata wcześniej.. potem jeszcze wyszły kolejne sytuacje dobierał się do żony naszego wspólnego przyjaciela, a dowiedziałąm się od właśnie tej "poszkodowanej" powiedziała mi o wszystkim! póżniej, że kręcił z jakąs policjantką, potem z ratowniczą jak ukratkiem pisał..jakas masakra normalnie tyle tego było..ja głupia, naiwna wybaczałam i straliśmy się funkcjonować dalej bo liczyłam, że ten kretyn się zmieni.. :( Przez lata związku nabyło się kilka kredytów, które były dla mnie sporym obciążeniem i tego roku postanowiłam wyjechać zza granice by polepszyć nasz dobrobyt..ponieważ mąż z racji, że jest policjantem nie mógł. od początku się nie zgadzał na wyjazd, jednak całe 10lat on o wszystkim decydował dlatego twardo stałam przy swoim i wyjechałam na 2,5miesiąca. tam będąc tyle czasu sama dotarło do mnie, że skoro raz zdradził będąc ze mną to zdradzi jak mnie będzie, poza tym myślałam, że jak teraz on zostanie porzucony to zacznie mu bardziej zależeć i w ogóle. Będąc zza granicą dowiadywałam się, że jest widywany dość często z jakąś dziewczyna, pytałam go wielokrotnie kto to jest, twierdził za każdym razem, że to koleżanka i czy pójście z nią na spacer i na kawę to żaden grzech- to są jego słowa! wróciłam tydzień wcześniej by go zaskoczyć, złapać na gorącym..Niestety... przyznał się tylko, że poznał ją dwa tyg przed moim przyjazdem..ja powiedziałam, że to koniec w tym samym dniu spakowałam się i wyprowadziłam do rodziców. przez dwa tygodnie niby było mu przykro ale szybko odpuśćił. powiedział,że jak zdecyduje się wrócić to tamta znajomość znika.. po miesiącu doszłam do wniosku, że zbyt pochopnie podjęłam decyzje postanowiłam zatem spotkać się z nim i dojść do ładu, ale on powiedział,że nie ma szans. Z czego później się okazało, że związał się z tamtą i już mieszkają razem! I na dodatek jego nowa wybranka ma 18lat... jakbym dostała nożem w plecy! po raz kolejny! sądziłam, że dla niego to będzie cios, że będzie cierpiał a po nim to spłynęło jakby tylko czekał, że sama zadecyduje o końcu, żeby znowu nie było na niego i miał drogę wolną.. Uważałam, że może jestem dla niego zbyt młoda (25l) mąż 29. ale jak usłyszałam,że wybrał sobie o 11lat młodszą od siebie....odjęło mi mowę. a jeszcze okazało się, że poznał ją krótko po moim wyjeździe.. Ja od tamtego czasu nie mogę sobie życia ułożyć, spotykam się z ludźmi ale nie wychodzi..albo ze mną jest coś nie tak albo nie wiem... w grudniu tego roku będzie rozwód. z jednej str się ciesze, bo w nowy rok mogę ruszyć z nowym życiem.. ale boli mnie fakt, że tyle krzywd mi zrobił i jemu się powodzi a ja sama jak palec.. gdzie tu sprawiedliwość? i gdzie to słynne słowo "nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło" ? :( miał wszsytko i jeszcze mu było źle.. zazwyczaj mężczyźni uciekają do innych jak nie ma sexu albo jak mają dwie lewe do gotowania czy sprzątania.. z mojej strony miał full pakiet, że tak to nazwę. zawsze dbałam o dom, o nasze potrzeby i o siebie.. tylko przykro, że nie zostało to docenione.. Przez te traumatyczne przeżycia nie mam żadnej wiary w siebie, popadłam w jeszcze gorsze kompleksy, gdzie i tak je miałam będąc z nim..bo u niego dowartościowanie to za duże słowo.. 10letni związek odcisnął na mnie takie piętno, że trudno mi jest się odnaleźć w tym całym świecie..;/ za dużo było kłamstw, ciosów.. a ja tyle poświęciłam miłości a przede wszystkim swojej wierności.. to tyle na temat mojej historii.. Pozdrawiam