Witam wszystkich. Po dwóch latach walki w sądach chyba już czas napisać zakończenie. Niestety jeszcze nie ostateczne. Dla tych co nie czytali mojej zdrady krótkie streszczenie: Zostałem zdradzony przez żonę. Z przedstawicielem rasy żółtej. Z tej zdrady urodziło się dziecko - dziewczynka. Ponieważ zabrakło ze strony żony (już byłej) szczerości więc jedyna próba jaką podjęła ratowania naszego związku nie udała się. Sądziła że nadal kłamiąc ma większe szanse. A to był duży błąd. Moje batalie wyglądały mniej więcej tak: - złożyłem pozew o rozwód z wyłącznej winy żony. - złożyłem pozew o rozdzielność majątkową z datą złożenia pozwu i ją wygrałem po mniej więcej rocznej batalii w sądzie. - złożyliśmy obydwoje (jak się okazało) pozew o zaprzeczenie ojcostwa. Taki pozew można złożyć dopiero po urodzeniu dziecka. Tak więc pół roku czekania plus rok w sądzie i już (po półtora roku) przestałem być formalnie ojcem. - parę dni temu dosłownie skończył się wreszcie mój rozwód (po dwóch latach w sądzie) - moja ex jest wyłącznie winna rozpadu małżeństwa. Tutaj kilka słów wyjaśnienia. U mnie trwało to tak długo ponieważ sąd okręgowy orzekając rozwód musi uchwalić widzenia z dzieckiem i alimenty. Gdyby rozwód zakończył się przed zaprzeczeniem ojcostwa to dostał bym alimenty na to dziecko i widzenia z nim... Sędzina ciągnęła więc niespiesznie proces czekając aż zakończy się zaprzeczenie (co mi zresztą wyraźnie powiedziała). Ze spraw które niestety zostały - został mi podział majątku oraz kwestia tego że ex mieszka razem ze mną i nie chce się wyprowadzić. Jeśli pójdzie to na drogę sądową to czeka mnie jeszcze wieloletnia walka. Ale może, może się dogadamy. U mnie to dość ciężka i skomplikowana kwestia. Zobaczymy. Co do ex. Nic nie wiem. Na pewno spotyka się z ojcem dziecka. Ale ani nie wiem jak często ani jakie ma plany. I szczerze mówiąc mnie to w ogóle nie interesuje. Wiem jedynie że nadal po dwóch latach i mimo wyroku w sądzie uważa że to JA jestem winny całej sytuacji. Jest w każdym razie w niej bardzo dużo złości, żalu do mnie i ani odrobinę skruchy. Jeśli chodzi o mnie to nadal jestem sam i nie wiem jeszcze czy coś z tym zrobię (chociaż jakieś jaskółki się trafiały). Trudno mi się samego ocenić ale wygląda na to że zaczynam wracać do równowagi emocjonalnej. Chciałbym przy okazji przestrzec wszystkich wracających z krainy wiecznego zimna w sercu że to nie jest takie proste. Z tego co widzę po sobie to taki powrót jest zwyczajnie trudny bo emocje po takim czasie wygaszenia działają jak dynamit a rozum się buntuje. :) Jako ciekawostkę jeszcze dodam że w ramach odskoczni od sytuacji w domu zrealizowałem sobie dość ciekawą pasję (widać na avatarze) i latam na szybowcach :) Co będzie dalej to jeszcze nie wiem. Ale pewien etap po dwóch latach wojny został zakończony i z tego się cieszę. Pozdrawiam wszystkim ciepło i serdecznie - szczególnie zaś wszystkich którzy mnie wspierali dobrym słowem i nie tylko. Tomek