Mieszkamy w UK, 6 lat po śłubie, dwojka dzieci 3 i 5 lat. Pracowalismy na przeciwnych nocnych zmianach, powodem były dzieci opiekowalismy sie na zmiane. Bardzo mało czasu dla nas, seks tylko gdy mielismy urlop, dzieci non stop zawracały glowe. Zaczęło sie psuć miedzy nami. Zona poznala koleżanke i jakichs innych znajomych w pracy, zaczęłą sie zmieniać, bardzo dbałą o siebie. Dla mnie byla coraz bardziej szorstka tak jakby odżyła. Wyjechała z dzieciakami na swieta bozego narodzenia, gdy wróciła było jeszcze gorzej (teraz wiem ze sylwestra spedzila z kochankiem). NIe chciala powiedziec o co chodzi, w koncu jak ją przycisnąłem - stwierdziła ze chce rozwodu, jestem dla niej obcą osobą, jest nieszczęśliwa nie cieszy juz jej dom który mamy, zycie nie sprawia jej radości. Powiedziałem ze mamy piękne zdrowe dzieci, dom prace inni mogą o tym pomażyc, ale te argumenty jej nie ruszały. Ja zawsze sobie tłumaczyłem że jest ciezko ale wszystko robimy dla dzieci, nie można było pracy zmienic, ona nie chcila isc na dzienne zmiany abysmy mogli wieczory razem spędzac. Mnie informacja o rozwodzie oczywiscie dobiła, schudlem 10 kg zacząlem palic i nieustannie myśląc co zrobic. W koncu udalo mi sie zmienic zmiane na dniowki, ale jej to nie ucieszylo, narzekala ze caly dzien bedzie siedziec sama w domu. Ale w koncu zaczela dostrzegac plusy bo mogla wieczorami wychodzic do kolezanki (potem sie okazalo ze ta kolezanka jest kolega). Gdy probowalem z nia rozmawiac to uciekala, płakała, masakra. No i sie dowiedzialem o co chodzi,jej zachowanie i dziwne decyzje, pomysly z rozwodem, zebym sie wyprowadzil to rezultat romansu. Kolega mi powiedział ze ktos jest (dowiedzial sie od swojej zony). Ja nie chcialem w to wierzyc, w koncu uwierzylem, gdy wkradlem sie na jej facebooka, (codziennie rano po pracy siedziala na czacie). Czułe słówka, chęć wspolnych wakacji, kochanie, troskliwy misiu chyba ci na mnie zalezy i inne ****erele. Powiedzialem jej ze wiem o romansie, ze mam dowody, smiala sie z tego. Zona mnie olewała więc, nie mogłem do niej dotrzec (miłosny amok) powiadomilem o tym jej matka (ktora ma wielki wplyw na moja żonę), zonusia jej powiedziala ze to nic takiego przelotna znajomosc, koles sie jej uczepił. Powiedzialem teściowej ze to kłamstwa, prawda jest inna i corka ma powazny romans. Pewnego razu wyszla na grila, ja z czatu na skypie dowiedzialem sie ze umowila sie ze swoim kochankiem, wrocila nad ranem, nie wpuscilem do domu zwyzywalem od szmat i ze robi patologie w domu. W koncu otworzylem drzwi uciekla do sypialni, ja w nerwach kopniakiem wywalilem drzwi z zawiasow, cos jej tam jeszcze powiedzialem. Poszla spac. Napisalem tesciowej smsa ze corka sie puszcza po nocach i szkoda dzieciaków. Wziąłem dzieci na spacer nagle zadzwonila do mnie abym wracal, bo chce porozmawiac. Spytala sie czy chce rozwodu, powiedzialem ze nie, czy jej wybacze ja na to ze chcialbym. Obiecala ze zmieni zmiany tak abysmy mogli razem spedzac wiecej czasu. Ja dniowka, ona nocka rownolegle, a potem cztery dni wolnego (pracujemy po 12 godz, 4 dni), dzieki temu zerwala by z kolesiem kontakt (pracuja razem w jednym depertamencie). Przyznala mi ze i tak duzo wytrzymalem, ze chcialaby aby bylo tak jak dawniej. Na drugi dzien oznajmila mi placzac ze go kocha, nie bedzie jej latwo zerwac z nim, moze to potrwac kilka miesięcy, nie moze sie do mnie przytulic ani spac ze mna w lozku, robi to wszystko tylko dla dziec i aby rodzina jej byla zadowolona. Po trzech tygodniach od zlozenia podania o zmiane, zaczela mnie meczyc ze nie da rady pracowac, rano odprowadzac dzieciaki do szkoly i przedszkola, spac 5 godz, przywiezc dzieci, nakarmic i znow do pracy. Wiem ze byloby jej ciezko, ja jestem w stanie tak pracowac, ale teraz nie mam mozliwosci zmienic zmian. Powiedzialem ze jak nie jest w stanie to niech tego nie robi. Przypuszczam iz kochanek i jej znajomi bardzo sie ucieszyli, ze bedzie z nimi nadal pracowac. Teraz zyjemy razem ale osobno, jestem pewien ze utrzymuje z nim kontakt pracy i przez czat, no i ma teraz czas dla siebie bo synek zaczal chodzic do przedszkola, ja jestem caly dzien w pracy i mozliwe ze sie znow spotykaja. Gdy sie jej pytam jak naprawimy nasz zwiazek, to mowi ze nie wie, ze za malo mamy czasu dla siebie. Jakby chciala to by sie starala i moze cos by z tego wyszlo. Oczywiscie jest dla mnie mila, rozmawia ze mna, ale to nie ma nic wspolnego z odbudowa związku. WIem ze nie ma zadnych wyrzutow sumienia i nie przeprosi mnie za to co zrobiła (madrzy ludzie mówia ze to normalne, bo nie zdaje sobie na razie sprawy z zainstnialej sytuacji). Ja mam teraz burdel w głowie, ona czuje ze mi zalezy i to wykorzystuje. Mysli ze nie odważe sie na rozwod bo bardzo zalezy mi na dzieciach i na tym do czego wspolnie doszlismy. Wygląda na to ze mi robi łaskę. W sumie jezeli chciala lub chce sie rozwiesc to dlaczego mi jeszcze nie wyslala pozwu do sądu. Źle jej było i zamiast naprawiac małżenstwo to poszła na skróty. Przyznala mi ze widziala jak sie starałem jeszcze przed romansem aby było lepiej pomiedzy nami. Nie mam sobie nic do zarzucenia, zajmowalismy sie dziecmi rowno, ja tez prałem, , gotowałem, sprzątalem dodatkowo, robiłem remonty, zajmowalem sie finansami. Kiedys mi dogryzła ze wydaje jej się że mieszka chyba z babą, strasznie mnie to wkrurwiło. NIe mogłem zmienic pracy na lepsza to starałem sie zeby nie narzekała ze jest kurą domową. NIgdzie nie wychodziłem bo każdy wieczor sprzedzalem sam z dzieciakami. Ale ja byłem głupi. Jej bracia i znajomi mowią że jestem, byłem dla niej za dobry. Wszyscy trzymają moją stronę nawet jej rodzina. Odbiło jej kompletnie. Coraz czesciej mysle o rozwodzie, tylko jak to zrobic, nie chce sie wyprowadzic, no chyba ze mi odda kase za polowe domu. Jezeli sie rozwiodę i wyprowadzę do jakiejs kawalerki to ona nawet jak dostanie alimenty to dzieci i siebie nie utrzyma. No chyba ze ten jej kochas z nią zamieszka i bedzie kładl na dzieci. Osobiscie nie wierze aby wytrzymał z dzieciakami dłuzej niz miesiac (zona ma 35 lat on kawaler 32 i chyba wynajmuje dom z ludzmi) i sie im motyle w brzuchu szybko skonczą. Jak zamieszkam sam to bede musial brac nadgodziny zeby sie utrzymac i placic alimenty, wtedy ona bedzie musiala siedziec wiecej z czasu z dziecmi i chyba do głowy dostanie. Moja żonka jest niezle porąbana, chce rozwodu ale wie dobrze ze bezemnie nie da sobie rady. Dzieci sa bardzo wrazliwe i przywiyazane do mnie, poswieclem im kazda wolną chwile od kiedy sie urodziły. Chyba szybko wylądowalyby u psychologa, zwlaszcza corka. Zona nie musi sie martwic gdy zostaję z nimi, nawet nie dzwoni z pracy aby spytac co u nas. Może macie jakies pomysl co robic. Ja mam zamiar pójsc do adwokata przedstawic sytuacje, a jej wyslac pozew rozwodowy z orzeczeniem o jej winie. Obawiam sie ze sad moglby nie dac rozwodu (dla dobra maloletnich dzieci) jezeli wezmie pod uwage nasza sytuacje ekonomiczna. Jak tę durną babę obudzic i przemówic jej do rozsądku i jej sumienia. Aha moze by mi coś psycholog poradził. Zalezy mi na dzieciach, pełnej rodzinie no i żonę chyba jeszcze kocham i jestem wciąz za naprawieniem naszego związku. Tylko ciezko mi tak zyc obok niej, widziec jak sie do pracy stroi. Tylko rostanie pomoglo by mi ja z głowy wybic.