Jesteśmy razem 11 lat, we wrześniu była 8 rocznica ślubu. Dwoje dzieci. Na początku było super, dzień śluby był najpiękniejszym dniem mojego życia. Potem coraz więcej nieporozumień, rutyna, dwoje małych dzieci... Maj 2010 r, wyciąg z banku, zakup u jubilera na kwotę 315 zł. Nic nie dostałam, szok, płacz, błaganie o wyjaśnienie. Dostałam je - kumpel poprosił go o zakup dla kochanki. Nigdy w to nie uwierzyłam ale jakoś zapomniałam. Wrzesień 2010 poznaliśmy pewne małżeństwo R. Maż tą panią już wcześniej znał, pracują w jednym budynku. Następnie kilka wspólnych spotkań i wspólny sylwester. Poszliśmy na dużą imprezę w trzy pary. Mąż od Pani B oczu oderwać nie mógł, co chwilę na nią zerkał, tańczyli. Pokłóciliśmy się, wróciłam do domu sama. Rano,kiedy spał, sprawdziłam komórkę. Z panią R kontaktował się zdecydowanie za często, co więcej miał ją zapisaną w kontaktach pod angielskim, męskim imieniem !. Ze zgrozą odkryłam, że prócz R, częsty kontakt ma też z koleżanką z pracy. A do R na sylwestra wysyłał sms - "czas na nasz taniec". Zabolało to wszystko jak cholera. Zrobiłam awanturę, wydało się, że przeglądam komórkę. Był oburzony. Zaczął ją wyłączać. Na szczęście znalazłam pin. Ale rejestry były puste. Jakoś w tamtym czasie zaczął bardziej o siebie dbać, telefon ciągle przy d..., z toalety nie wychodził długo. W lutym, w nocy po walentynkach, znowu przeglądałam rejestr w telefonie. Pusto. Wszystko wykasowane na bieżąco. Ale, przez przypadek, ruch przyciskiem w prawo i ukazał się cały nie skasowany rejestr sms, połączeń. Doznałam szoku, tyle tego było. Głównie R, ale i koleżanka z pracy. Kontaktował się z nimi, jak tylko straciłam go z oczu. Ja do łazienki kąpać dzieci, on za telefon. Ja w sobotę pobuleczki, on za telefon. Na przystanku o 7.00 już dzwonił. Znowu awantury, on, że to tylko flirty, że do łóżka nie poszedł, że żałuje. Ja do psychoterapeuty, parę miesięcy z tego wychodziłam. O rozstaniu nie myślałam na poważnie, zadzwoniłam do adwokata,ale na spotkanie nie poszłam. Zaufania do niego nie odzyskałam, ale straciłam czujność i kontroli nad nim nie miałam już. Zminił hasłodo maila (wcześniej w mailach nie było śladu po kontaktach z R - czy kochankowie nie kontaktują się przez maila?),smartnon na hasło, wyciągi z banku przestały przychodzić- nie życzył sobie, abym przeglądała jego korespondencję. Nie wiedziałam na co wydaje kasę. Pożycie nam się nie układało, mnóstwo kłótni i nieporozumień. Nawet seks raz na dwa miesiące nie wychodził, choć on twierdził, że w takiej atmosferze nie to nie ma ochoty, poz tym brał leki psychotropowe,po których podobno nie ma się ochoty na seks i są z nim problemy. Zaczął studia podyplomowe. Ludzie z całej Polski. Zjazd raz w miesiącu. Miał zjazd po wakacjach 7-8 września. Zabrał samochód i pojechał. Ja z dziećmi, bez samochodu, sprzątanie, wycieczka z nimi, niedziela z rodzicami. Wrócił taki ładny, że pamiętam patrzyłam na niego i mówiłam sobie jakiego to ja mam przystojnego męża. W poniedziałek rano wsiadam do samochodu, standard dzieci do przedszkola, ja do pracy. Z boku siedzenia jakieś pojedyncze świstki papieru. Oglądam je, serce mi stanęło. Fragment paragonu na zakup złota za 600 zl. Byłam w amoku. Wieczorem, pytam go jaka to kobieta zasługuje na to, aby od mojego męża dostać złoto. Wcześniej przeszukałam szuflady i znalazłam złote serduszko. On się śmieje i przynosi mi to serce, że dla mnie kupił - nastepnego dnia mieliśmy 8 rocznicę ślubu. Ale przy serduszku brakuje certyfikatu - wcześniej,w szufladzie był. Dał mi bez. Prosiłam aby dał mi ten certyfikat, ale nie chciał. Wykorzystałam jego chwilę nieuwagi i znalazłam go w portfelu. Nr paragonu z certyfikatu nie zgadzał się z numerem ze fragmentu paragonu, który znalazlam w samochodzie. On się nie przyznaje. W czwartek dzwonię na uczelnię i okazuje się, ze żadnego zjazdu nie było. Miałam więc już pewność. Od początku zresztą ten wyjazd mi się nie podobał, mam do siebie wielki żal, ze w porę nie zareagowałam. Powninnam była wynająć adwokata. Twierdził, ze ludzie ze studiów,którzy nie wracają na noc zostają na imprezie i on też chce. Na pytanie, gdzie będzie spał, powiedział, że "u takiego Adama w hotelu". Bardzo mnie to dziwiło i pytam się dlaczego jestem taka głupia !!!! Wyprowadził się do rodziców, nie było go 4 dni. Cały czas zaprzeczał, ze nikogo nie ma, że wyjechał z domu bo chciał odpocząć a ja bym się nie zgodziła i że serca kupił dwa bo pierwsze zgubił. Wrócił i dalej zaprzeczał. Ale po dwóch dniach przyznał, że mnie zdradził. Przyznanie sie wymusiłam swoim histerycznym zachowaniem. Wyłam jak jakieś zranione zwierze. Powiedział, ze chce wiedzieć od jak dawna to trwa i kto to jest. Nie chcial powiedzieć. Znowu histeria. Twierdzi, że mam obsesję i po co chcę to wiedzieć. W koncu wymienił nazwisko R - ja je cały czas powtarzałąm - więc jakby powiedział to co chciałam usłysześ. I że nie trwa długo, a niedługo to 3 miesiące. Wyjechał służbowo na 5 dni, ja przez telefon awantury. Wcześniej powiedział, że chce być tylko ze mną, ze to był bład,którego strasznie załuje. Zapisał nas na terapię małżeńską. Poszłam z ciekawości. Ale terapeutki stwierdziły, że dla mnie za wcześnie na terapię. Sama żółć ze mnie płyneła. Czemu one się nie dziwiły. Po jedo powrocie z tego wyajzdu, dalej to samo: z kim, jak długo, jak często. Chodziłąm za nim, blagałam, nękałam, dręczyłam. Powiedział, ze to R, ale ja czuję że to jego kolejne kłamstwo. Na kolejnym kłamstwie on chce budować małżeństwo od nowa. końcu po 5 dniach znowu się wyprowadził do rodziców, że niby ja mam ochłonąć i nie histeryzować, bo pewnie cały blok już wie. Nie jestem dumna ze swojego zachowania, ale to boli jak cholera i nie chce sie z tym pogodzić. Chcę aby to się nigdy nie stało. Nie ma go od soboty i nie wiem co dalej. Będzie chciał wrócić, ale ja dalej będę pytać. Choć wiele osób mówi mi abym przestała, ze on już się przyznał i drugi raz tego nie zrobi. Nie wiem co myśleć, co robić. Nigdy nie byłam szczególnie zdecydowana, a teraz to nie wiem. Wiem, że go kocham, ale wiem też że nie zasługuje na zaufanie, jest kłamczuchem a tacy ludzi zawsze kłamią. Boję się też, że taki typ zawsze będzie zdradzał. Boję się, że mnie nie kocha i chce być ze mną dla dzieci i żeby nie było wstydu. Ja mu nie wierzę, myślę, ze już dawno przestał mnie kochać. Może się po prostu nie dałam kochać... Choć wydaje się, że on naprawdę żałuje. Na jak długo starczy mu skruchy... Czy faceci po zdradzie nie są w stanie wyznać żonie całej prawdy. On powiedział, ze nie chce już na ten temat rozmawiać, dla niego to zamknięty rozdział, zrobił błąd, żałuje strasznie to się więcej nie powtórzy. A ja chcę o tym rozmawiać. Czy ja jestem dziwna, przecież sama się zadręczam... Margot36