Witam Was serdecznie.Pewnia jak każda z Was nie myślałam że tu trafię. Ale zacznę od początku.Mam 29 lat, dwoje fantastycznych dzieci 6 i 2 , z mężem znamy się 10 lat, a po ślubie jesteśmy 8. Jesteśmy zupełnie normalnym małżeństwem, wiadomo raz jest lepiej raz gorzej ale ogólnie byłam bardzo szczęśliwa . do tej pory byłam . Pragnę zaznaczyć że od pół roku pracuje na noce a mąż w dzień więc widujemy się ok 2 godziny dziennie. Mąż pracuje w firmie remontowej która aktualnie remontuje hotel.Jednak tego dnia wysłali go w inne miejsce , dla tego wrócił wcześniej niż zwykle. Poszliśmy na papierosa, i w tym momencie usłyszałam że wibruje jego telefon.Najpierw spojrzał się na mnie jakoś tak dziwnie ale odebrał.Usłyszałam w słuchawce damski głos .Mąż wyszedł z łazienki i dalej z nią rozmawiając poszedł na dwór. Wiedziałam że coś jest nie tak. Kiedy wrócił spytałam się co za kobieta do niego dzwoniła a on odpowiedział że to kolega z pracy.Kazałam mu pokazać telefon.numer był zastrzeżony.Chciałam obejrzeć telefon ale on się strasznie zdenerwował i kazał natychmiast oddać.Po małej szarpaninie wyrwał mi ten telefon i już wtedy wiedziałam to najgorsze.Z płaczem wyszłam z domu i pojechałam do pracy.Nie zadzwoniłam do niego ani on do mnie. Następnego dnia kiedy wróciłam do domu z pracy on był już w pracy. koło południa napisał mi sms że żyje tylko dzięki mnie i że pokazałam mu najpiękniejsze co jest na świecie i że nigdy by mnie nie zdradził. zadzwoniłam do niego z zapytaniem kto to był? kim ona jest? powiedział że pogadamy w domu ale ja brnełam w to dalej kazałam żeby przysłał mi jej numer i powiedziałam że w domu mnie nie zastanie. Nie chciał mi dać numeru, ale przynajmniej powiedział że to pokojówka w hotelu który remontuje.Powiedział też że to tylko koleżanka i że czasem widują się w palarni .A dzwoniła bo chciała wiedzieć czemu go w piątek w pracy nie było.Oczywiście zaczeły się moje podejrzenia...Po powrocie z pracy powiedział że nie może dać mi numeru bo zapomniał telefonu.I że razem możemy po niego pojechać.Zostawiłam dzieci z mamą i pojechaliśmy. . Na stacji powiedział że jednak ma ten telefon tylko chciał mnie z domu wyciągnąć żebym nie robiła scen przy dzieciach. Zadzwoniłam do niej z jego telefonu.Odebrała taka zadowolona ! Przedstawiłam się powiedziałam że jestem jego żoną i dzwonie żeby zapytać w jakim celu wydzwania do mojego męża.Od razu się rozłączyła.Potem próbowałam jeszcze dzwonić może ze 100 razy ale albo się rozłączała albo miała wyłączony telefon. Mąż był zdenerwowany i cały czas mówił że mnie nie zdradził , żebym nie wyobrażała sobie nie wiadomo czego. ogólnie jest to człowiek spokojny i bardzo kochany.To raczej on był tym bardziej okazującym uczucia.Ja nie miałam siły, praca w nocy, potem dzieciaki zakupy sprzątanie gotowanie.Ostatnio byłam już tym wszystkim zmęczona.Mąż wiele w życiu przeszedł, wychował się bez rodziców i zawsze kierował się dobrem moim i dzieci. Ja też mu wiele zawdzięczam , jest moim najlepszym i jedynym przyjacielem.Był. Ale napiszę co działo się dalej. Tego samego dnia w domu koszmar, ja zapłakana, on przy mnie, głaszcze całuje...dzwoni telefon.Każe mu odebrać, wiem że to ona. Odebrał po czym oddał go mi. Ona zdziwiona. Zapytałam czy możemy pogadać.Ona powiedziała że nie mamy o czym, że są tylko kolegami z pracy, że nic ich nie łączy.Powiedziałam jej że mąż nie potrzebuje koleżanek bo ma mnie, ma też dzieci i że jeśli jeszcze raz choćby na niego spojrzy to przyjadę do niej bo wiem jak się nazywa i gdzie pracuje. Nazwałam ją lafiryndą z czego ona się oburzyła, powiedziała że nawet nie powie mu cześć w pracy.Na tym zakończyłam naszą rozmowę . Płakałam bo nie wierzyłam . Coś mnie tknęło żeby sprawdzić jego biling.To był dla mnie cios.Smsy, rozmowy po 30 minut, codziennie kiedy ja zaczynałam pracę to on do niej dzwonił.Codziennie zanim dojechał do domu z pracy to do niej dzwonił, rano też jak jechał do pracy.W pracy się widzieli ona wysyłała mu sms że idzie na palarnie i on robił to samo. Czasem wieczorami pisali do siebie smsy. Trwało to 2 tygodnie. Nie wiadomo ile jeszcze by trwało gdyby wtedy przy mnie nie zadzwoniła. Zaczął się mój koszmar, moje umieranie. Siedzieliśmy do północy bo chciałam żeby wszystko mi opowiedział. Zaczęło się od tego że zabrakło mu w pracy kawy.Na palarni spytał się jej czy może mu pożyczyć.Ona przynosiła mu kawę hotelową taką dla gości.to było jakieś 2 tygodnie wcześniej zanim zaczeli do siebie dzwonić. On nawet przyniósł mi tą kawę do domu ! Ona dała mu swój numer i kazała dzwonić jak będzie tej kawy potrzebował. Zaczeli ze sobą potem rozmawiać , jakoś tak samo wyszło.On nie wie czemu, po co. Powiedział że ona cały czas próbowała go wyciągnąć na kawę gdzieś na miasto ale on nie zdecydował się na to. Pytałam dla czego.Mąż to miłośnik swojej pracy, nie wziąłby wolnego dnia nawet gdybym to ja go prosiła. On mówił jej że nie ma czasu.Powiedział mi że nigdy poza pracą się z nią nie spotkał.Na moje pytanie o czym rozmawiali mówi że o życiu , o pracy o pierdołach.Nie potrafię uwierzyć.Jestem w takim dołku emocjonalnym że nie wierze że kiedykolwiek z tego wyjdę.Nie śpię, nie wychodzę z domu, od soboty czyli tydzień nic nie jadłam, nie mam siły. On akurat miał wolne więc spędziliśmy ten czas razem.Cały czas chodzi za mną jak cień, przeprasza całuje , ja codziennie sprawdzam biling, jest czysto. Jednak to tak bardzo boli.Nawet jeśli nie zdradził mnie fizycznie to poświęcał jej więcej czasu niż mi, rozmawiał....myślał o niej.Od tego się zaczyna... Rozmawiamy ze sobą ale widzę że ma już dość tego tematu, wczoraj nawet nakrzyczał na mnie że zaszufladkowałam go razem z innymi którzy zdradzają. On chyba czuje się niewinny.A to boli mnie jeszcze bardziej. Powiedział mi że nigdy by się nie spodziewał że ja to będę tak przeżywała.A co niby mam robić? mam się cieszyć? mam nie płakać bo on mi nie pozwolił? mam do tego nie wracać? nie umiem.Tyle razem przeszliśmy, tak bardzo go kocham.Nie byłam idealną żoną ale nigdy bym mu czegoś takiego nie zrobiła. Dziś on jest w pracy w hotelu, ona pewnie też tam jest.On dzwoni do mnie cały czas i obiecuje że będzie jej unikał jak ognia i że nie chce jej widzieć .Znalazłam ją na FB ...ona ma 22 lata ..żeby chociaż była ładna to może byłoby mi łatwiej zrozumieć. To wszystko jest takie trudne. Jak ja mam sobie z tym poradzić? Mam walczyć ?Powinnam go wywalić z domu ale przecież są dzieci.Jestem załamana i taka nieszczęśliwa.