Witam, Też się tu znalazłem, chociaż szczerze myślałem że nigdy mnie to nie spotka. To co się wydarzyło, to najgorszy syf jaki mnie w życiu spotkał. Chciałbym rzucić tylko ogólny zarys żeby nie zanudzać, ale pewnie trochę się rozpiszę za co z góry przepraszam. Mam 32 lata, moja była żona jest ode mnie o 5 lat młodsza. Znamy się 10 lat, tyle byliśmy ze sobą razem, z 7 lat wspólnego mieszkania, 3 lata małżeństwa. Rozwiodłem się w maju tego roku ale tak naprawdę od marca nie jesteśmy razem. Nie mamy dzieci, nie mamy wspólnego kredytu etc. Pierwszy raz zdradziła mnie po 3-4 latach, byłem zakochany (nie będę pisał że mocno, bo nie wiem czy istnieje mocniejsze i słabsze zakochanie), coś we mnie pękło ale wybaczyłem jej, to był długi burzliwy proces ale jakoś sobie poradziłem z tym, uwierzyłem jej, wiem teraz że okazałem się prostodusznym bambusem. Ożeniłem się. Na 3 lata małżeństwa przynajmniej połowa to oszustwo (kolega z pracy, rzekoma miłość). Tak jak po pierwszej zdradzie domagałem się tysięcy wyjaśnień itp., tak po drugiej zostałem złamany doszczętnie, już nie obchodziły mnie tak bardzo okoliczności, powody itd. Ale dostałem wytłumaczenie, zakochała się. Kocha i mnie i jego. Nie potrafi być dla mnie na wyłączność, kocha nas obu i nie powiedziała mi wcześniej bo nie potrafiła zrezygnować z którejś z miłości. (wtf?!?) O zdradzie dowiedziałem się przez przypadek, ciekawe ile lat jeszcze bym żył w tym związku (sick!) gdyby nie to. Po długich przemyśleniach wiedziałem że to koniec. Nie będziemy w stanie uratować tego związku, tego małżeństwa. Ona nie walczyła, mówiła że sama nie wie czego chce, że jest pogubiona ale wie że kocha i mnie i jego i tego nie zmieni. Złożyłem wniosek bez orzeczenia o winie tak aby szybko uporać się z tym gównem. Minęło wiele miesięcy, niestety było kilka spraw które trzeba było wyjaśnić, zakończyć itd. Wymagało to niestety kontaktu z nią, ewentualnych spotkań, czego bardo nie chciałem. Ona od początku chciała abyśmy zostali przyjaciółmi (wtf?!?). Czułem że każde spotkanie mnie rozbija, każdy kontakt utrudnia moje poczucie podnoszenia się z kolan. Wiele razy ją ignorowałem (nie odbierałem tel, nie odpisywałem na mejle, esemesy ). Ale ona nie dawała za wygraną, co jakiś czas się odzywała, przypominała o sobie. Ostatnie spotkanie rozje. mnie doszczętnie. Pomijając szczegóły powodu spotkania i całej rozmowy, usłyszałem że ona już wie czego chce i już wie jak jej życie będzie wyglądać. Jest zakochana - jej sympatia z młodzieńczych licealnych lat. Znowu usłyszałem że ona chce się ze mną przyjaźnić, moje wytłumaczenia że taka przyjaźń nie jest mi potrzebna nie skutkowały przez te wszystkie miesiące. Powiedziałem jej że mamy już wszystko wyjaśnione, ale żeby nie dzwoniła i nie pisała do mnie, nie chcę mieć z nią kontaktu, życzę jej jak najlepiej ale nie chcę jej w moim życiu. Nie wiem na jak długo będę miał spokój, zobaczymy. Usłyszałem tylko coś w rodzaju: jak już kogoś pokochałam, to będę kochać go do końca życia (sick!) Jeśli się komuś niespecjalnie chciało czytać to poniżej sedno mojego wpisu: 1) Jak długo czuliście że jesteście na samym dnie, jesteście rozłamani w pół i ciężko jest wam się podnieść? 2) Jestem sam, miałem jakieś tam różne przygody ale jestem sam i czuję że chcę być sam, muszę się najpierw pozbierać, jak długo powinienem unikać nowego związku, pchania się w coś nowego, bo w sumie mam taką okazję. 3) Jak powinienem podejść do spraw rodzinnych, chodzi o rodzinę z jej strony. Właściwie to unikam wszystkiego co jest z nią związane także i jej rodziny, nie wiem czy właściwie robię ale inaczej nie potrafię, przynajmniej teraz. Jak się zachować żeby źle nie wyjść w ich oczach ? 4) No i co myśleć o tej przyjaźni ? Ciekawią mnie wasze uwagi, podpowiedzi. Jestem otwarty na dyskusję. Ciekawi mnie też to czy istnieje gdzieś sprawiedliwość, nie będę tego ukrywał, twierdzę że zostałem skrzywdzony, jeszcze bardziej mi trudno wiedząc że jej się wszystko układa i jest szczęśliwa, tzn. nie wiem tego ale tak mi się wydaje, oczywiście nigdy nie zależało mi aby miała być nieszczęśliwa, pisząc to bardziej skupiam się na sobie, w jakiś sposób dostałem mocny cios, głowa zryta, jakoś sobie radzę ale jest średnio. I tak jak w tytule; czy te 10 lat można spisać na stratę?