Witam. po krótce chciałbym opowiedzieć, moją dosyć ciekawą lecz dramatyczną historie. poczytałem tu już troszkę i mam nadzieję na sensowne odpowiedzi, co byście zrobili na moim miejscu. a wiec tak.. mam 29 lat, z moją zoną chodziliśmy od czasów liceum, kochaliśmy sie, szanowalismy i znalismy jak niejedno małużeństwo z kilkunastoletnim stażem. po kilku latach gdy moja partnerka kończyła studia, zaczęło się coś dziwnego dziać, w końcu ni z gruszki ni z pietruszki powiedziała mi że kogoś ma. próbowałem walczyć, ale niestety, skończyło się to rozejściem. po jakimś czasie dowiedziałem się, ze pojechała do niego za granicę. Wyłem i cierpiałem, lecz po mału zacząłem układać sobie życie, skupiłem sie na pracy, wyprowadziłem od rodziców, spotykałem z ludzmi. Po trzech miesiącach jadac samochodem, zobaczyłem ja jak szła ulicą, na jej widok zacząłem się trzęść jak galareta. napisałem jej smsa, czy bysmy może się spotkali. Za dwa dni przyszła do mnie do mieszkania, obydwoje czuliśmy, że sie kochamy. Powiedziała mi, że jest w 3 miesiącu ciąży, wynikało z tego, że dziecko może być moje ale nie musi. Powiedziałem, że to nie ma znaczenia. Ożeniliśmy się wkrótce, urodziła nam się córeczka, byłem przy porodzie. Nigdy nie zaprzątałem sobie głowy czy to jest moje biologiczne dziecko, Kochałem najmocniej jak się da. W małużeństwie było raz lepiej, raz gorzej, wiadomo. Nigdu nie zdradziłem żony, parę razy ostro sie pokłuciliśmy. po czterech latach zaczęło się dziać znowu coś dziwnego, coraz bardziej się odsuwalismy. Prosiłem, przepraszałem, ona niestety, powiedziała, ze chyba sie rozwiedziemy. przez tydzien nic nie jadłem, szukałem jej dotyku, spojrzenia. A teraz wisienka na torcie, pojechałem na dwa dni do niemiec, załatwić parę spraw. Gdy wróciłem mieszkanie było puste, zostały moje szmaty, telewizor itd. Okazało sie, że po moją anię, przyjechał dawny znajomy z którym była za granicą. Ja oczywiście, smsy, telefony, tydzień picia, psychiatra. święta Bożego narodzenia spędziłem w psychiatryku. Okazało sie, że facet zrobił badania dna i dziecko nie jest moje a jego, chce,żeby żona złożyła pozew o zaprzeczenie ojcostwa. Moja miłośc do córki jest wielka, prawie cztery lata byłem z nią, ona mnie tęż bardzo kocha, żonę zreszta tez kocham. na dzień dzisiejszy jestem wrakiem człowieka, zeszmaconym, który nie może ani fikać ani szaleć przed sądami, skazanym nałaskę jakiegoś frajera. Pomóżcie prosze!!!