

| ania33w | 07. Grudzień |
| jarek304 | 07. Grudzień |
| Mar80 | 07. Grudzień |
| vipi | 07. Grudzień |
| justyneczkax | 07. Grudzień |
Runio | 00:16:26 |
Rognar | 00:17:58 |
jacksparrow | 00:18:36 |
MarekXX | 01:29:07 |
Anetastp | 01:59:22 |

Minelo juz troche czasu a ja ciagle nie funkcjonuje bez "uspokajaczy" .Wiem tylko jedno ,ze nie moge myslec ze to moja wina .Nie wiem co bedzie dalej i nie wiem czy potrafie zaczac zyc od nowa, ciezko jest ,cholernie ciezko . Dokladnie rok temu rozmawiajac z jakas kolezanka powiedzialam ze moj mąż nie bylby zdolny do zdrady heh alez ja bylam naiwna. Krzyczalam , plakalam ,grozilam i blagalam ,dzis wiem ze to bylo bezsensu.Nie jestem latwym czlowiekiem ale czy to znaczy ze mozna mnie deptac i ranic? nie ! juz nigdy na to nie pozwole .Podniose sie z tego w koncu,musze .Nie chce juz wiecej cierpiec ,chce zyc i czuc sie potrzebna,pewnie jeszcze dluga droga przede mna.Jestem wielka rana ,chodzacym smutkiem ,gram ze jest ok ale do cholery! nie jest .Co zrobic by muc znow sie usmiechac ,by uwierzyc ze bedzie dobrze? co ?