Niestety nie ma odpowiedniej kategorii dla mnie. To forum dla zdradzonych, ale ja chciał bym je potraktować relacyjnie i prosić o ocenę sytuacji. Nie mam do kogo się zwrócić więc proszę o przyjęcie mojego tematu i umieszczenie w odpowiednim dziale. Ta historia zaczęła się kiedy poznałem dziewczynę na koncercie, to koleżanka mojej siostry, dziewczyna która natychmiast wpadła mi w oko i jakoś tak ruszyła mnie jak żadna od lat. Jestem facetem spory czas po rozwodzie, mam swoje życie, pasje, małą firmę z usługami. Dziewczyna o której mowa jest o 9 lat młodsza. Pełna energii, uśmiechu, pasji i zajawek. Na koncercie było kilka drinków i jakoś tak wyszło, że tańczyliśmy, chodziliśmy za rękę "dla bezpieczeństwa", był dotyk. Chwile po koncercie w środku nocy napisałem do niej że zapraszam ją na kawę i w ten sposób dowiedziałem się, że ma chłopaka, temat ucichły.

dowiedziałem się od siostry że jej chłopak jest narcyzem, psychopatą, źle ją traktuje. Wiadomo - łobuz kocha najbardziej. Pomyślałem, że długo już ze sobą nie wytrzymają i napisałem do niej za kilka miesięcy, wyszliśmy na jedną "randkę", sporo pisaliśmy i energia wyglądała na obustronną, raz ja napisałem pierwszy, raz ona, mieliśmy wspólny język i więź porozumienia, dobrą energię. Jakiś czas później dostałem wiadomość "Muszę się wziąć za ogarnianie sylwestra, jednak mamy gdzieś iść". Zamarłem, byłem pewien, że ten ich związek to już przeszłość, a tu nagle jeb powrót byłego. Nie odpisałem już totalnie nic i kontakt umarł naturalnie.
Rok byłem zajęty tylko sobą, nie goniłem za kobietami, nie reagowałem na uśmiechy i spojrzenia od innych kobiet. Ta z koncertu postawiła wysoko poprzeczkę tym, że potrafiłem się w niej "zakochać" w pierwszej chwili. Tutaj doprecyzuje - jestem po rozwodzie, spotykałem kobiety, spotykałem sie z kobietami, ale nigdy nie trafiła się taka która by mnie poruszyła, zaciekawiła. Ta z koncertu właśnie miała w sobie tą moc która mnie bardzo zainteresowała, pierwszy raz od lat - dlatego tak w to chciałem wejść. Kolejny raz urwał się kontakt.

Po roku, jak już byłem stabilny, zacząłem odnosić sukcesy, rozkręcać sie na każdej płaszczyźnie to ona nagle odpoweidziała na moją relacje z Facebooka jakimś zdaniem. Zaczęła się rozmowa, powiedziałem wprost wszystko, że chce coś więcej, że nie mam ochoty bawić się w kij i marchewkę. Zaczęliśmy się spotykać, spędzać czas razem, raz na moją propozycję, a raz z jej inicjatywy, energia była równa.
Nagle w jej życiu wydarzyła się śmierć bliskiej osoby, byłem wtedy blisko, mówiła że kojarzy mnie ze spokojem, że jest spokojna przy mnie. Starałem się być obecny i niczego nie wymagać, być dla niej dobry, ale nie przesadnie. Przypominałem że może na mnie liczyć i mówiłem że jestem. Spotykaliśmy się dalej, były pocałunki, przytulenia, niestety nie było żadnej większej bliskości. Jakiś czas po tragedii próbowałem zorganizować jakiś wyjazd, lub po prostu film i wino w domu, ale zawsze było to odwoływane chwilę przed wydarzeniem. Równowaga w pisaniu się zmieniła, już tylko ja pisałem pierwszy, zacząłem czekać na wiadomości coraz dłużej. Jej słowa były spójne, że ona, chce, że chce to rozwijać, ale mowa ciała była całkiem inna, mikroekspresja ciała mówiła więcej niż 100 pięknych wiadomości na messenger. Gdy przybliżałem się do pocałunku ona najpierw mikro się cofnęła, żeby za chwilę może lekko zmusić się do pocałunku. Chęć przyjeżdżania pod mój dom, chęć pokazywania się ze mną publicznie nagle zaczęła znikać, skończyły się wszystkie inicjacje spotkań z jej strony. Teraz już tylko ja zapraszam na randki a ona przedstawia mi argumenty i dowody na to że nie może, że odezwie się jutro itd... Nie jestem tym małym procentem facetów którzy to siebie stawiają na piedestał, "niestety" jestem dobrym chłopakiem który nie potrafi grać z kobietami w ich grę, nie potrafię manipulować, a te gry nie są zapisane nawykowo w moją podświadomość. Dlatego też kiedy po 3 miesiącach powiedziałem, że lubię spędzać z nią czas, że zależy mi na niej to ona zaczęła wycofywać się bardziej.
Wczoraj wysłałem jej zaproszenie na randkę, dostałem odpowiedż ze odezwie się dziś. Niestety dziś jest już 19.00 i nie ma żadnej wiadomości. Pierwszy raz przestałem pchać relacje i pisać pierwszy i okazało się, że bez pchania relacja nie istnieje.
Piszę tutaj, żeby odbić myślami, żeby przekonać się, czy to ja robię coś źle, czy to jest jej żałoba, ciężki czas w którym ja nie jestem potrzebny, a może ona tkwi w znajomości bo jest wdzięczna za ten najtrudniejszy okres kiedy byłem przy niej, liczę na jakieś porady i chyba na rzeczowe wskazówki. Czy powinienem napisać, powiedzieć co mnie boli, czy po prostu zostawić tą piłkę po jej stronie i jakoś przetrwać ciszę. Nie da się ukryć, że bardzo mi zależy i bardzo chciał bym odzyskać równowagę pomiędzy nami, mam świadomość tego , że jeśli będę nadal gonił za nią, za spotkaniami to skończy się to tragicznie.

Szczerość... czy gra.... oto jest pytanie. Nie chce tego popsuć, bo bardzo mi zależy i w końcu po latach coś czuje. Wystarczy mi mały trop, mała szansa

Wiem, że mój problem na tle problemów forumowiczów jest drobny, ja też przechodziłem rozwód, ale proszę o ocenę i upragnioną radę