Przez 24 lata byliśmy szczęśliwi, tak mi się wydawało, tak to czułem.
Zawsze kochałem żonę i wiedziałem że z nią chcę spędzić życie.
Mamy dwójkę cudownych nastoletnich dzieci.

A zaczęło się jak zawsze… od telefonów i pisania! Zaczęło się od momentu gdy żona odebrała samochód i nie musiałem podwozić jej do pracy.
Zaczęła od dzwonienia do kolegi z pracy, bo fajnie się rozmawiało itd, bo mogła się zwierzyć, obgadać kolegów i koleżanki z pracy, poopowiadać jaka ma wspaniałą rodzinę, męża i dzieci…
Przez dwa miesiące ilość rozmów z dnia na dzień rosła aż do takiego stopnia że nie było chwili aby ona do niego nie dzwoniła.. przed pracą, w trakcie pracy, po pracy, na siłowni, na zakupach…
Oczywiście ja nic nie wiedziałem… wszystko toczyło się za moimi plecami.
Później zaczęli zostawać po pracy i rozmawiać na parkingu, wtedy to zacząłem coś podejrzewać.. coś mi się niezgadzanie że zawsze wraca później..
Zacząłem ją delikatnie sprawdzać ale telefon czysty, ale jej zachowanie już inne… choć na pozór wszystko w domu ok, seksu więcej tylko jakby obowiązków innych mi przybyło… dom, dzieci itd.. bo ona zmęczona po pracy. Na przełomie miesiąca postanowiłem ją sprawdzić i pojechać za nią z pracy, dzwoniła że jedzie na siłownię i okazało się że miała jeszcze pauzę na parkingu… wtedy to przyłapałem ją na całowaniu znikłego z pracy.
Przeżyłem szok, bo ten romans trwał jak później sprawdziłem bilingi od 5 miesięcy… po dokładnym rozkminieniu sprawy faktycznie nie mieli szans na seks bo to musiałoby trwać 2-3min i chyba w aucie przed firmą w co akurat nie wierzę bo żona niebiescy skóra do przypadkowego seksu. Okazało się że 3 razy się całowali w samochodzie, w dość sporych odstępach czasu mniej więcej raz na tydzień, półtora.
Ja od tego czasu nie umiałem się pozbierać, więc zacząłem sesję u psychologa.. gdy już zaczynałem widzieć światło w tunelu i mniej rozmyślać nad tym…
Dostałem drugi cios… przez 2,5 miesiąca żona nie potrafiła zakończyć tematu i jena wiadomość na whatsup przywróciła ich kontakt.. przez miesiąc pisali i wyznawali sobie uczucia, serduszka itd.
Ale jako że nie jestem ufny choć kiedyś ufałem aż za bardzo, sprawdziłem i znalazłem wiadomości… w tedy to nie wytrzymałem i coś prknelo we mnie, zrobiłem jej obciach w pracy bo wpadłem w ten sam dzień i powiedziałem żeby już nie wracała bo trzyma z tyna tym kolegą z pracy.. padły też inne słowa w jej kierunku ale to nie istotne…
Chciała przepraszać i błagać ale nie potrafiłem… od tamtego czasu mieszkała u koleżanki, później coś wynajęła na chwilę ale miała jakiś tam kontakt ze mną no bo są dzieci.
Nie potrafiła skończyć z kolegą.. co było dla mnie dziwe, tym bardziej że jeszcze doszła do tego próba samobójczą bo nie wierzyłem jej że rozmawia z nim tylko o pracy.
Wróciła na chwilę do domu ale „zawieszona” w decyzji… nie wiedziała czego chce, w którą strojeniach itd. Chodzi do psychologa, na chwilę obecną z 3 ścieżek do wyboru On,Ja i sama, zostało tylko ja i sama..
Okazuje się że jej zdrada choć bardziej emocjonalna niż fizyczna ma zalążek w jej dzieciństwie, w jej postrzeganiu świata i w tym że jest dużym dzieckiem… potrzebowała emocji bo zatraciła siebie, a to że ktoś jej słodził i mówił komplementy dawało jej haj emocjonalny.
Za chwilę mija 10 miesięcy takiego zawieszenia.. raz mówi że koch, raz że nie wie, że się boi bo nie wie czy da się naprawić… ja zacząłem się zbierać w sobie, odciąłem historię zdrady grubą kreską, to nie tak że myśli nie wracają ale pracuje na terapi i sam walczę z myślami. Nie kontroluje jej, nie sprawdzam, poprosiłem aby na jakiś czas 2-3 miesiące pomieszkała u mamy, więc nie mieszkamy oficjalnie razem. No ale ja tu ciągnie, przyjeżdża, przytula i tęskni… nie wiem jak finalnie to się skończy, ja nienpatrze już do tyłu tylko chciałbym patrzeć i budować coś nowego, z nowym sobą i nią ale na razie nie ma decyzji..
jeszcze tydzień temu nie mogłem tegonpojac dziś po wizycie i omówieniu tego z psycholog wiem że ona nie naprawi się od już. Skupiam się na dzieciach, dalej kocham żonę i czekam… czekam aby wróciła… a może nie wróci..
było ciężko, jest trochę lżej ale uwierzcie że da się odciąć grubą kresko błędy innych.. a że będą wracać myśli - trzeba je odganiać aby były z dnia na dzień słabsze.